Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 28 sierpnia 2013 r., I SA/Sz 174/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargi Z. Oddział w S. na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] w przedmiocie odmowy wpisu zastawu skarbowego z uwagi na ich niedopuszczalność wynikającą z zaskarżenia niewłaściwego aktu (czynności) organu podatkowego.
Zdaniem sądu pierwszej instancji czynnościami, które podlegały zaskarżeniu do sądu powinny być czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] odmawiające wpisów zastawów skarbowych a skargę do sądu powinno poprzedzać wezwanie przez skarżącego Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. do usunięcia naruszenia prawa.
W świetle art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."), obowiązkiem wnoszącego skargę jest oznaczyć zaskarżony akt, m.in. przez wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza podanie daty oraz numeru identyfikacyjnego.
W niniejszej sprawie zaś skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika złożył skargi na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] w postaci odpowiedzi na wezwania w sprawie usunięcia naruszenia prawa.
Z akt wynika, że Z. był prawidłowo poinformowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o sposobie i terminie wniesienia skarg na czynność organu w postaci odmowy dokonania przedmiotowych wpisów do zastawów skarbowych.
Sąd stwierdził, że brak było podstaw do stosowania trybu art. 49 P.p.s.a., gdyż skargi jednoznacznie określały zaskarżoną czynność, zaś sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę.
- 2. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił naruszenie szeregu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności:
- 1) art. 3 § 1, art. 57 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż przedmiotem skargi było wyłącznie pismo organu z [...];
- 2) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 oraz art. 57 § 1 pkt 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi;
- 3) art. 134 § 1 w zw. z art. 135 oraz art. 1 i 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy i niezastosowanie ustawowych środków celem usunięcia naruszenia prawa.
- 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
- 4. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestionowania postanowienia sądu pierwszej instancji ze względu na brak wezwania wnoszącego skargę do uzupełnienia jej braków formalnych, a po wtóre do próby wykazania, iż przedmiotem skargi złożonej do WSA w Szczecinie była czynność organu podatkowego polegająca na odmowie dokonania wpisu zastawu ustawowego, a nie akt z [...] w postaci odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej są chybione. Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem skargi złożonej do WSA w Szczecinie była odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...]. Po pierwsze, to właśnie "czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] odpowiedź na wezwanie w sprawie usunięcia naruszenia prawa-podtrzymanie stanowiska wyrażonego w zawiadomieniu z dnia [...], doręczone skarżącemu w dnu 18 grudnia 2012 r." została expressis verbis wskazana przez profesjonalnego pełnomocnika jako przedmiot zaskarżenia. Po wtóre, powyższy wniosek znajduje swoje potwierdzenie także w treści wniosków skarżącego. Otóż wnioskowano o "uchylenie zaskarżonej czynności i czynności ją poprzedzającej". Wobec powyższego nie sposób podnosić, iż sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni oświadczenia woli zawartego w skardze z 15 stycznia 2013 r.
Skarżący wnosił o uchylenie czynności z [...], którą zaskarżył, a jedynie mając na uwadze treść art. 135 P.p.s.a. wniósł o uchylenie także czynności poprzedzającej. Ponadto, na uwagę zasługuję także okoliczność dwukrotnego prawidłowego pouczenia o służących skarżącemu środkach zaskarżenia i sposobie ich wniesienia.
W odniesieniu do natomiast zarzutu dotyczącego braku wezwania skarżącego do uzupełnia braków formalnych skargi Sąd stwierdza, że także i on jest chybiony. Nie było podstaw do wystosowania wskazanego wezwania gdyż skarga zawierała wskazanie, który akt (czynność) jest jej przedmiotem i tym samym wypełniony został warunek, o jakim mowa w art. 57 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Wobec treści wniosków skarżącego, nie budziło wątpliwości, czego skarga dotyczy i co jest jej przedmiotem. W konsekwencji nie można było uznać, iż akt (czynność), która była przedmiotem zaskarżenia został oznaczony nieprecyzyjnie. Brak było więc podstaw do zastosowania art. 49 P.p.s.a.
Przedmiotem skargi jest akt bądź czynność organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a nie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Objęcie skargą takiego aktu skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r., II GSK 1051/12). Prawidłowo zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd pierwszej instancji odrzucił skargi z uwagi na uznanie, że skarżący złożył skargi na czynności, które nie mogły być przedmiotem skarg do sądu administracyjnego.
Z uwagi na powyższe niezasadny jest także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd wobec niedopuszczalności skargi nie mógł zastosować wskazanych przepisów i orzekać co do istoty sprawy, gdyż wówczas orzekałby w sprawie, w której brak jest skutecznego zaskarżenia czynności organu.
Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego nie znajduje uzasadnienia. Stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.