Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 717/15, oddalającego skargę R. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 25 lutego 2015 r. w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 lipca 2015 r.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 18 listopada 2014 r. pozostawiające odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 30 lipca 2014 r. - określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 - bez rozpatrzenia.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 lipca 2015 r. wskazano, że postępowanie egzekucyjne doprowadzi do zajęcia egzekucyjnego jedynego majątku skarżącego, czyli nieruchomości, a egzekucja taka stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody na skutek licytacyjnej sprzedaży. Podniesiono również, że skarżący nie ma aktualnie możliwości kwestionowania podstaw do określenia w stosunku do jego osoby zobowiązania podatkowego za 2007 r., nie znaczy to jednak, że argumenty podnoszone w toku postępowania wymiarowego pozostają bez znaczenia dla sprawy wstrzymania wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli.
Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym zakresem art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy".
Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową.
Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie ma racji skarżący twierdząc, iż w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji skarżący próbował objąć akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. W analizowanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, którym pozostawiono bez rozpoznania odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia 30 lipca 2014 r. Sprawa administracyjna i będąca jej następstwem sprawa sądowoadministracyjna – rozumiane proceduralnie - są następstwem sprawy, w której Naczelnik Urzędu Skarbowego K. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Jednakże sprawa ta nie jest tożsama ze sprawą, w której skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania.
Wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże z uwagi na występującą między nimi odmienność pod względem przedmiotowym nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
Zatem należało uznać, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego K., o której wstrzymanie wniósł skarżący nie mieści się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku niniejszego postępowania wstrzymaniem wykonania. Przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Dlatego też wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji należało uznać za bezzasadny.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia