Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1317/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA") oddalił skargę T. F. (dalej: "Skarżący") na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 25 lipca 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej oraz decyzji Burmistrza B. z dnia 18 marca 2013 r. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy zamierza dobrowolnie spłacić zaległość podatkową i odsetki w przypadku negatywnego wyniku sprawy. Ponadto o konieczności wstrzymania wykonania decyzji świadczy:
- - wady tytułu wykonawczego z dnia 27 listopada 2013 r.,
- - wystawienie tytułu wykonawczego z dnia 27 listopada 2013 r. w okresie wstrzymania z mocy prawa decyzji organu I instancji z dnia 19 września 2013 r.,
- - nieskuteczne doręczenie postanowienia z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i jego wadliwe nadanie,
- - wniesienie skargi kasacyjnych w sprawach dotyczących nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Końcowo wnioskodawca wskazał, ze jego sytuacja materialna wynika m. in. z akt sprawy. Powołał się też na liczne orzeczenia dotyczące przyznania mu przez inne sądy prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że wskazane przez Skarżącego przesłanki przyznania prawa pomocy (art. 246 p.p.s.a.) są inne, niż przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie może zostać zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego.
Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie dałoby się naprawić, nawet po pozytywnym dla strony zakończeniu postępowania sądowego. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Dodać należy, że sąd pierwszej instancji uwzględnił trudną sytuację materialną Skarżącego, która stanęła u podstaw przyznania mu prawa pomocy. Jednak mimo że Skarżący otrzymał prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, to nie oznacza to automatycznie zaistnienia przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Gdyby tak przyjąć, to każdorazowo przyznanie prawa pomocy musiałoby w konsekwencji skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu.
Tymczasem przedstawione we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności wymagają oceny, czy powodują one niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oczywiście trudna sytuacja materialna Skarżącego może przekładać się na trudności w spłacie należności wynikających z kwestionowanej decyzji oraz pogorszenie sytuacji bytowej Skarżącego i jego rodziny, jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje takich przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący musiałby wykazać, że narażony jest na szkodę znacznych rozmiarów albo że skutki wykonania decyzji (dobrowolnego, bądź przymusowego – w drodze egzekucji) będą nieodwracalne. We wniosku Skarżącego tego rodzaju argumentacji nie przedstawiono. Nie popiera stanowiska Skarżącego fakt, że w sprawach innego Skarżącego sąd – oceniając konkretny stan faktyczny sprawy – doszedł do przekonania o konieczności zarówno uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Była to ocena faktów w indywidualnej sprawie. Również pozostałe argumenty podnoszone przez Skarżącego, tj. wady tytułu wykonawczego, okoliczności związane z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i postępowanie sądowoadministracyjne tej materii dotyczące, nie odnoszą się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji