Uzasadnienie
1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygnaturze akt I SA/Wr 984/09, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 dalej u.p.p.s.a.), oddalił skargę H. spółka akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 20 marca 2009 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 rok. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 5 listopada 2008 roku określającą stronie skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 rok w wysokości 171.927 zł i odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek za miesiące: marzec 2003r. - 2.904 zł; kwiecień 2003r. - 4.222 zł; maj 2003r. - 2.208 zł; czerwiec 2003r. - 1.751 zł; lipiec 2003r. - 506 zł; sierpień 2003r. - 633 zł. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana ponownie na skutek uchylenia w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 kwietnia 2008 roku decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji co do zakwestionowania w kosztach strony skarżącej wydatków (usług) udokumentowanych 25 fakturami VAT wystawionymi przez G. T.B. z W., ul. [...] na kwotę łączną 357.000 zł (po uwzględnieniu storna - 352.000 zł). Organy podatkowe w celu ustalenia faktycznego wykonania ww. usług przeprowadziły szereg czynności dowodowych, które nie potwierdziły faktu wykonania ww. usług na rzecz strony skarżącej. Powołały się na art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. zwanej dalej "u.p.d.o.p."), stosownie do którego konkretny wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, gdy został obiektywnie poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Taki związek może powstać jedynie wówczas, gdy zdarzenie związane z poniesionym kosztem miało rzeczywiście miejsce, na co trzeba mieć dowody. W ocenie organów strona skarżąca takimi dowodami nie dysponowała. Wszystkie dowody przeprowadzone przez organ podatkowy z własnej inicjatywy i na wniosek strony skarżącej nie potwierdziły istnienia podstaw uwzględnienia wydatków w wielkości wynikającej z faktur wystawionych przez G. T.B. na ogólną sumę 352.000,00 zł. Organy uwzględniły natomiast w kosztach uzyskania przychodów strony skarżącej wydatki, niejako pośrednio, w ramach faktur firmy G.T.B., które zawierały usługi wykonane przez podmioty trzecie na rzecz strony skarżącej w wysokości ogółem 22.546,73 zł. Ponadto potwierdzono stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie skorygowania kosztów uzyskania przychodów z tytułu wydatku poniesionego w ramach reprezentacji i reklamy wydatków na łączną kwotę 8.193,05 zł z uwagi na brak dowodów ich przekazania kontrahentom lub zużycia w inny sposób, mający związek z przychodami oraz poczynionych odpisów amortyzacyjnych.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą decyzji ocenił, że nie narusza ona prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podniósł wbrew twierdzeniom strony skarżącej, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie opierało się wyłącznie na materiałach pozyskanych z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową. Zdaniem Sądu organ swoje rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności oparł na zgromadzonym podczas prowadzonego postępowania kontrolnego materiale (dokumenty źródłowe i wyjaśnienia spółki), następnie sukcesywnie uzupełnianym przed organem podatkowym pierwszej i drugiej instancji dowodami pozyskiwanymi z prowadzonych czynności sprawdzających u kontrahentów strony, przesłuchaniami świadków i ustaleniami dokonanymi w Prokuraturze Okręgowej. W sytuacji kiedy sporne faktury zostały wystawione przez T.B., wobec którego toczy się postępowanie karne w związku z wystawianiem przez niego fikcyjnych faktur, organy podatkowe podjęły szczegółową analizę zmierzającą do wyjaśnienia czy usługi udokumentowane spornymi fakturami zostały rzeczywiście przez ich wystawcę wykonane. Sąd dodał następnie, iż strona skarżąca nie przedstawiła dokumentacji świadczącej o tym, że czynności gospodarcze uwiecznione na fakturach miały w rzeczywistości miejsce. Dysponowała jedynie fakturami, umową ramową określającą w sposób bardzo ogólny przedmiot porozumienia, jak też zlecenia wykonania usług, z których lakonicznych, ogólnikowych treści nie wynikało i nie można było w żaden sposób ustalić zakresu tych zleceń. Pomimo kilkakrotnego wezwania przez organ podatkowy pierwszej instancji do podania szczegółowych informacji na temat przedmiotowych wydatków strona skarżąca nie przedstawiła takich informacji lecz potwierdziła, że nie była zobowiązana do posiadania stosownej dokumentacji, zamiast odpowiedzi na konkretne pytania, przedstawiała sens i zasady współpracy oraz korzyści dla strony skarżącej. Ponadto potwierdziła brak listy imprez, czy raportów powykonawczych na których miały odbyć się reklamy, których wykonawcą miała być firma G. Sąd podniósł następnie, że zdaniem P. K., byłego prezesa spółki już fakt przyjęcia faktury i jej zapłata stanowi o wykonaniu usługi, oraz że zawarcie umowy z G. zwalniało stronę skarżącą od gromadzenia jakichkolwiek dowodów wykonania przez G. jakichkolwiek usług. Następnie podniesiono, że strona skarżąca wskazała, że firma G. zrealizowała usługi w czasie takich wydarzeń jak: Targi "K.O. (16-18.05.2003r.); IV Dni Otwarte H. w Ogrodzie Botanicznym (21-22.06.2003r.); szkolenie w W. w Zamku K.; impreza wyjazdowa w Z., eliminacje do X edycji Międzynarodowych Wyborów S. 2003r. Sąd odnosząc się do tych twierdzeń podniósł, że rację mają organy podatkowe, że wyjaśnienia poczynione w tym zakresie przez stronę skarżącą również miały charakter ogólnikowy, wymijający i niewystarczający na ustalenie faktycznych działań firmy G. Ich autor, P. K., będący jedyną osobą, która miała nadzorować, monitorować i przyjąć wykonane usługi od G., nie wskazał, jakie konkretne usługi i czynności wykonywała firma G.. Sąd dodał też, że podobnie należało ocenić zeznania T. B., a więc również jako mające charakter ogólnikowy. Nie umiał on przypomnieć sobie konkretnych okoliczności usług bez dostępu do komputerów, które podczas aresztowania zajęła policja. Nie pamiętał też imprez w W., na których miała być reklamowana strona skarżąca. Nie pamiętał co było przedmiotem reklamy i w jakich okolicznościach. Sąd wskazał również, że dowodem na wykonanie usług nie było również przedłożenie przez stronę materiału filmowego, albowiem w części nie dotyczył on w ogóle usług roku 2003, a w części przedstawiał określone fakty, jak niekwestionowane wydarzenie IV Dni Otwartych H., czy określone spoty reklamowe, których organy podatkowe nie umiały wobec braku stosownych wyjaśnień strony skarżącej powiązać z konkretnymi usługami widniejącymi na spornych fakturach. Sąd uznał zatem, że strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, które pozwalałyby na jednoznaczne określenie, iż to firma G., wykonała wynikające ze spornych faktur usługi i że usługi te służyły w celu osiągnięcia przychodów strony skarżącej. Z treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wynika wyraźnie, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. W ocenie Sądu rację ma organ podatkowy, że strona skarżąca powinna udostępnić materiał umożliwiający zidentyfikowanie i zweryfikowanie konkretnych świadczeń zarówno co do czasu, sposobu ich wykonania i rozliczenia, a nie spekulowania, czy mogłyby one mieć ewentualnie miejsce. W przedmiotowej zaś sprawie strona skarżąca nie dysponowała dokumentacją pozwalającą stwierdzić w sposób niezbity fakt wykonania usług, czy też fakt związku określonych wydatków z uzyskaniem przychodu. Trudno też go ustalić na podstawie zeznań P. K., T. B. czy innych świadków. Jednocześnie nie sposób pominąć faktu fikcyjnego procederu T. B. i P. K. czy zeznań świadków świadczących o wykonywaniu usług przez inne podmioty. Wydaje się dalece niezgodne z doświadczeniem życiowym, że zarówno strona skarżąca, jak i wykonawca usług nie pamiętają faktów związanych z wykonywaniem przedmiotowych usług, w sytuacji, gdy usługi te opiewają łącznie na niebagatelną kwotę 357.000 zł.
3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 180 § 1 w związku z art. 195 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, wyrażające się w uznaniu za wiarygodne zeznań świadka M.M. złożonych w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową pod sygnaturą akt [...] i oparcie na nich zaskarżonego wyroku mimo, że osoba ta wedle opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 29 marca 2004 roku sporządzonej w postępowaniu karnym zawisłym przed Sądem Okręgowym we pod sygnaturą akt [...], cierpi na przewlekłą chorobę psychiczną w postaci zaburzeń afektywnych dwubiegunowych oraz mimo że organy podatkowe nie zweryfikowały w prowadzonym postępowaniu podatkowym czy osoba ta może być świadkiem, a tym samym czy dopuszczone z postępowania karnego zeznania mogą stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Do naruszenia tego dojść miało poprzez niewłaściwe zastosowanie prowadzące do rażącego naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w pominięciu oceny dowodów, przejawiające się w pominięciu oceny treści zeznań P.K., T.B., M.K., M.S., R.K., przemawiających za tym, że usługi opisane fakturami wystawionymi przez G. T.B. na rzecz H. sp. z o.o. w rzeczywistości miały miejsce, a w konsekwencji do dokonania ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Następnie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych wnioskach oraz założeniach wyprowadzonych z materiału dowodowego przekazanego z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową, bez jej krytycznej analizy, a także brak obiektywnej oceny zeznań świadka R.P. Podniesiono także zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji naruszenia przez organ art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolność w uznaniu o niewspółmierności kwot widniejących na fakturach nr [...], [...] oraz [...] do rzeczywistego nakładu środków oraz pracy i poniesionych w związku z wykonaniem tych usług wydatków bez sprawdzania jaki charakter miała impreza o nazwie IV Otwarte Dni H., dla ilu osób była przeznaczona, jakie materiały techniczne zostały wykorzystane, a także ile kosztowała obsługa medialna tego rodzaju imprez na rynku reklamowym w tamtym czasie, oraz pozbawionym podstawy prawnej uznaniu, że kwoty widniejące na fakturach znacznie wykraczają poza ustalony stan faktyczny. W dalszej kolejności podniesiono naruszenie w zaskarżonym wyroku art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy, wskutek zaakceptowania stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, który ustalony został zgodnie z zasadą In dubio pro fisco, w sytuacji gdy zastosowana powinna być zasada In dubio pro tributario, to jest istniejące wątpliwości rozstrzygane powinny być na korzyść podatnika, a nie Skarbu Państwa. Ostatni zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez bezpodstawne nieznanie wydatków związanych z nabyciem usług między innymi od firmy G. T.B. jako koszt uzyskania przychodów w podatku dochodów od osób prawnych. Przedstawiono również wniosek o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
4. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Argumentował, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić. Rozpoznając skargę kasacyjną stosownie do art. 183 § 1 u.p.p.s.a., a więc w granicach jej podstaw, podniesionych zarzutów ich uzasadnienia oraz wniosków, należy powiedzieć, że ani zarzuty oparte na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a., ani zarzut oparty na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 tej ustawy, nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do nieuzasadnionego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu dojść miało, zdaniem autora skargi kasacyjnej, w wyniku przyjęcia błędnego stanu faktycznego, który ustalony został zgodnie z zasadą In dubio pro fisco, w sytuacji gdy zastosowana powinna być zasada In dubio pro tributario, to jest istniejące wątpliwości rozstrzygane powinny być na korzyść podatnika a nie Skarbu Państwa. W myśl art. 141 § 4 u.p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno zawierać elementy takie jak przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyrok objętego skargą kasacyjną wyroku zawiera wszystkie te elementy. Przedstawiony przez Sąd stan faktyczny sprawy wynikał z treści akt administracyjnych w niej zgromadzonych przez organy administracyjne. Poza tym Sąd nie mógł, prezentując stan faktyczny sprawy wskazać, że organy podatkowe błędnie nie oparły ustaleń faktycznych na regule In dubio pro tributario, czego domagał się autor skargi kasacyjnej. Reguła ta nie została ujęta w żadnym akcie prawnym natury ustawowej. Tymczasem organy podatkowe mają wynikający z art. 120 Ordynacji podatkowej obowiązek działania jedynie na podstawie przepisów prawa, co oznacza że w toku prowadzonego postępowania uprawnione są wyłącznie do stosowania zasad ujętych w aktach prawa powszechnie obowiązującego. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie naruszenia przez Sąd przepisów postępowania wskazują na uchybienia Sądu w zakresie sądowej kontroli przebiegu dokonanych przez organy podatkowe ustaleń stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Ustalenia te miały mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia prowadzonego w rozpoznawanej sprawie administracyjnej sporu o prawo skarżącej spółki do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów roku 2003 kwoty 357.000,00 złotych wynikającej z 25 faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo G. T.B. Autor skargi kasacyjnej nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, że organy podatkowe słusznie zakwestionowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych ujętych w tych fakturach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi mimo naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 180 § 1 w związku z art. 195 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, należy podzielić stanowisko Sądu, że organy wskazanych reguł postępowania podatkowego nie naruszyły. Organy mogły bowiem zgodnie z art. 180 § 1 wykorzystać jako dowód w sprawie zeznania świadka M.M. złożone w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową, jak i materiały ujęte w aktach sprawy prowadzącej przez Prokuraturę. Przepis ten nie zakazuje bowiem dopuszczenia jako dowodu w sprawie podatkowej treści zeznań złożonych przed innych organem, jakim w rozpoznawanej sprawie była Prokuratura Okręgowa pod sygnaturą akt [...]. Wręcz przeciwminie, treść norm art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie jest również uzasadnione twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że M. M. powinien był być uznany przez organy i Sąd jako osoba niezdolna do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, co mogłoby w związku z art. 195 ust.1 Ordynacji podatkowej, wyłączać możliwość wykorzystania jego zeznań. Pomijając okoliczność, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadzały dowodu z przesłuchania M.M. jako świadka, co już przesądza o braku zasadności opisanego powyżej zarzutu, należy wskazać, że z treści opinii sądowopsychiatrycznej, na którą powołał się autor skargi kasacyjnej, wynika że stan psychiczny M.M. nie stanowił przeszkody do jego udziału w postępowaniu procesowym. Równie nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając te zarzuty autor skargi kasacyjnej podniósł, że pominięto w postępowaniu podatkowym treści zeznań P.K., T.B., M.K., M.K., R.K. Zeznania te miały przemawiać za tym, że usługi opisane fakturami wystawionymi przez G. T.B. na rzecz H. sp. z o.o. w rzeczywistości miały miejsce. Oddalając ten zarzut należy wskazać, że z treści zaskarżonej do Sądu decyzji wynika bowiem, co prawidłowo zauważył Sąd, że dowody z zeznań opisanych powyżej świadków zostały przeprowadzone i szczegółowo przeanalizowane nie tylko we wzajemnych relacjach lecz także na podstawie norm ujętych w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, w relacji do innych dowodów postępowania. Okoliczność, że organy podatkowe nie uznały za prawdziwe twierdzeń wynikających z zeznań opisanych powyżej osób, nie oznacza, że dowody te zostały pominięte, co błędnie zarzuca autor skargi kasacyjnej. Ponadto, organy uwzględniły też wniosek strony skarżącej w tym zakresie oraz oceniły informacje tam zawarte zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wskazały przy tym, iż zeznania świadków nie potwierdzają, że usługi wymienione w spornych fakturach w rzeczywistości były wykonywane. Twierdzenie przeciwne, aby mogło być przedmiotem dowodzenia przeprowadzonego w ramach postępowania podatkowego, musiałoby być poprzedzone wskazaniem przez stronę skarżącą środków i źródeł dowodowych, na podstawie których dowód taki można by przeprowadzić. Skarżąca tego jednak nie uczyniła. Równie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając ten zarzut argumentował, że rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy oparto w wyniku nieobiektywnej ocenie zeznań świadka R.P. Argumenty te jednak nie mają potwierdzenia w treści rozstrzygnięć organów podatkowych. Ocena zeznań R.P. dotyczących korespondencji mailowej między P.K. a T.B., nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Świadek ten wskazał bowiem, że ilość przesłanych plików zawierających fikcyjne faktury w ramach korespondencji przesyłanej elektronicznie oznacza, że wymieniały się nią osoby nieprzypadkowe, związane z działalnością przedsiębiorstwa spółki H. oraz T.B. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organy podatkowe zgodnie z regułami art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej musi stanowić logiczny proces myślowy, oparty na wnioskowaniu. Z tej przyczyny organ podatkowy prowadzący postępowanie nie może czynić na podstawie zgromadzonych faktów wywodów pozostających w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Treść zeznań R. P. należało więc ocenić w nawiązaniu do pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie. Sąd słusznie zatem opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji postępowanie organów podatkowych ocenił jako prawidłowe. Całość zgromadzonego materiału dowodowego została szczegółowo, z uwzględnieniem zasady art. 122 Ordynacji podatkowej opisana w rozstrzygnięciu organu. Wreszcie jako pozbawiony uzasadnionych podstaw prawnych należy ocenić zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a., oraz art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolność w uznaniu o niewspółmierności kwot widniejących na fakturach nr [...], [...] oraz [...] do rzeczywistego nakładu środków oraz pracy i poniesionych w związku z wykonaniem usług w ramach imprezy IV Otwarte Dni H. Oddalając ten zarzut należy powiedzieć, że bez znaczenia są podnoszone przez autora skargi kasacyjnej kwestie dotyczące szczegółów usług opisanych w tych fakturach, skoro organy a za nimi Sąd uznały, że usługi w nich wymienione w rzeczywistości nie zostały wykonane. Jak ustaliły organy podatkowe, czego nie podważono ani w postępowaniu podatkowym ani podczas sądowej kontroli objętej skargą decyzji, w latach 2002-2003, imprezę Dni Otwarte H. organizowała sama spółka H., a nie przedsiębiorstwo T.B. Skoro natomiast przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych rozpoznawanej sprawy nie zostały uznane za uzasadnione, na uwzględnienie nie zasługuje też podniesiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd prawa materialnego to jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd prawidłowo ocenił działania organów podatkowych kwestionujące zaliczenie do kosztów podatkowych spółki w 2003 roku wydatków wynikających ze spornych faktur dotyczących zdarzeń gospodarczych nie mających w rzeczywistości miejsca. Wskazując na powyższe zarzuty, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy oraz § 14 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).