Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1595/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1340/08.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyżej wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego powołano art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (sentencję ogłoszono w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Dz. U. poz. 985) stwierdził niekonstytucyjność przepisu, który stanowił podstawę wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny badając skargę o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2013 r., na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził podstaw do jej odrzucenia.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadniając powyższy wniosek zwróceniem się dnia 9 grudnia 2013 r. przez Marszałka Sejmu się do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt. I.2 w związku z pkt. I.3 i pkt II wyroku TK z 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. W związku z powyższym, w ocenie organu zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wątpliwości będących przedmiotem wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek między sprawą rozpoznawaną przez sąd administracyjny a sprawą toczącą się przed innym organem, w tym Trybunałem Konstytucyjnym, musi dotyczyć wyniku tego innego postępowania. Ten właśnie wynik ma mieć wpływ na rozstrzygnięcie sądu administracyjnego.
Postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej, o którym mowa we wniosku organu, zostało zakończone wyrokiem, ogłoszonym w Dzienniku Ustaw z 2013 r., pod pozycją 985 w dniu 27 sierpnia 2013 r. Z tą datą wyrok ten wszedł w życie i uzyskał powszechną moc obowiązującą. Wyrok rozstrzygał kwestię zgodności przepisów ustawy z Konstytucją RP. Tym samym istnieje wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postępowanie wywołane wnioskiem o wykładnię jest postępowaniem uzupełniającym w stosunku do postępowania głównego, zmierzającego do zbadania zgodności z Konstytucją określonych aktów prawnych. Ma ono służyć wyeliminowaniu niejednolitości w rozumieniu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Wykładnia stanowić ma w założeniu autentyczne wyjaśnienie ich treści. Postanowienie wydane w trybie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 z późn.zm.) nie ma zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy ani do jakichkolwiek zmian w wydanym orzeczeniu, ale do odtworzenia takiego rozumienia wydanego orzeczenia, jakie mieli na uwadze sędziowie zasiadający w składzie orzekającym.
Stąd też dokonując wykładni wyroku skład orzekający Trybunału Konstytucyjnego nie może dokonywać ponownej oceny zgodności z konstytucją przepisów objętych wyrokiem, którego wykładnia dotyczy, ani trafności podjętego wcześniej rozstrzygnięcia (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2000r., K 4/99, OTK 2000, nr 2, poz. 65). Tym samym wszczęcie postępowania na skutek pisma Marszałka Sejmu o wyjaśnienie wątpliwości nie może zostać uznane za postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, od którego wyniku zależy rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w zw. z art. 193 p.p.s.a.