Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3618/14 Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym oddalił skargę kasacyjną M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 162/14 w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej i zasądził od podatnika na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku).
W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2017 r. skarżący wniósł o sprostowanie z urzędu powyższego wyroku w zakresie pkt 2 sentencji. Podniósł przy tym, że wobec tego, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie reprezentowany był przez "etatowego pracownika Izby Skarbowej", brak było podstaw do zasądzenia na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Z przepisu art. 204 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Zgodnie natomiast z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie), będący stroną postępowania kasacyjnego, reprezentowany był przez radcę prawnego D. D., który stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 lutego 2017 r., co potwierdza znajdujący się w aktach protokół z tejże rozprawy. W związku z powyższym zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwota obejmuje wynagrodzenie ww. radcy prawnego wyliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że - wbrew argumentacji skarżącego - w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcie zawarte pkt 2 sentencji tego wyroku obarczone jest niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi lub innymi oczywistymi omyłkami w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.