Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. (sygn. akt II FSK 1053/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T. N. (dalej: "Skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Lu 353/09) w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z dnia 1 grudnia 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ustalił Skarżącej zobowiązanie w ww. podatku. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".
Rozpoznawszy odwołanie Skarżącej, decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji, zaś na rozprawie w dniu 19 października 2009 r. jej pełnomocnik zmodyfikował wnioski skargi przez żądanie stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji, a to wobec rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego.
Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca podniosła między innymi zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.
Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną podnosząc, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego, wnosząc o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem NSA, zmianę tego orzeczenia polegającą na uchyleniu w całości wyroku WSA w Lublinie z dnia 9 grudnia 2009 r. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania; w razie, gdyby przed wydaniem orzeczenia przez NSA, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2009 r. i poprzedzającą ją decyzja zostały prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego, Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem NSA, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późń. zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania (w tym także kosztów zastępstwa procesowego), dotyczących zarówno postępowania sądowego pierwszej i drugiej instancji jak i postępowania wszczętego skargą o wznowienie.
W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzje organów zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013, poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 244 § 1 i art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późń. zm.), decyzją z dnia 12 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości swoją decyzję z dnia 16 kwietnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 1 grudnia 2008 r., jak również umorzył postępowanie w sprawie. Z pisma procesowego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 maja 2014 r. wynika, że powyższa decyzja jest ostateczna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10), art. 272 § 1 P.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa Skarżącej do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a.).
Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1053/10, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 282 § 2 P.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, której sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.
Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 12 maja 2014 r. w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 16 kwietnia 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 1 grudnia 2008 r. sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine P.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy.