Uzasadnienie
Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., I SA/Ol 338/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję w sprawie ze skargi T. S. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spółki i byłego członka zarządu spółki z o. o. za zaległości podatkowe spółki.
- 2. Sąd I instancji przyjął, że 1) skarżący pełnił funkcję członka Zarządu spółki od dnia 21 sierpnia 2008 r. do dnia 19 grudnia 2012 r., 2) stwierdzono bezskuteczność egzekucji wobec spółki;
- 3) strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części;
- 4) strona nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) we właściwym czasie, tj. w terminie 2 tygodni od upływu terminu płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik 2012 r. nastąpiło bez jej winy. Sąd wskazał, że na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.z 2017 r., poz. 201 z późn. zm. – zwanej dalej: ord. pod.) skarżący ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki za 2012 r.
Ponadto podniósł, że z faktu wyegzekwowania niektórych wynagrodzeń dopiero w 2017 r. wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego określając wysokość zobowiązań spółki z tytułu pełnienia funkcji płatnika na podstawie złożonej deklaracji, nie dysponował informacjami co do wypłaconych lub niewypłaconych wynagrodzeń (bo w tejże deklaracji nie zamieszczono takich informacji, a podatek pobrany wykazano jako równy podatkowi należnemu).
Dalej sąd I instancji zauważył, że kwestia wysokości zaległości spółki jest okolicznością, która nie podlega badaniu w trybie postępowania prowadzonego na podstawie art. 116 ord. pod.
3. Od powyższego wyroku organ wniósł skargę kasacyjną. Scharakteryzował w niej ogólnie odpowiedzialność osoby trzeciej. Do cech tej odpowiedzialności zaliczył również akcesoryjność, co wyraża się w tym, że "w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej należności podatnika, płatnika, rzutuje to w sposób bezpośredni na poprawność wydanego rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej" – wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 3505/15, Lex nr 2267899). Dalej organ zaznaczył, że cecha akcesoryjności powoduje, iż decyzja powinna być wzruszona w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 ord. pod.
4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł pismo, w którym zawarł m.in. wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302 – zwanej dalej: p.p.s.a.) do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2015 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika sp. z o.o. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pismo wraz z wnioskiem jest odpowiedzią na argumentację organu zawartą w skardze kasacyjnej, jakoby skarżący winni w celu obrony swoich praw wzruszyć decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2015 r. orzekającą o odpowiedzialności sp. z o.o. za miesiące wrzesień – grudzień 2012 r. Miałoby to skutkować ponownym ustaleniem wysokości zobowiązania podatkowego względem sp. z o.o., która to wysokość w sposób bezpośredni wpływa na zakres odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu tej spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
5. Po pierwsze wskazać należy, że sprawa dotyczyła odpowiedzialności płatnika za pobranie i niewpłacone zaliczki na podatek, a rozpoznawana dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej za powyższe zaległości podatkowe określone w decyzji o odpowiedzialności płatnika. Na podstawie przedłożonych przez spółkę zestawień za 2012 r., po uwzględnieniu kosztów, jakim są wynagrodzenia, organ na podstawie deklaracji wskazał wartość zaliczek do zapłaty, które potem przekształciły się w zaległość. Organ uwzględnił okoliczności, które były mu znane w momencie wydawania decyzji. Za nową okoliczność obecnie – w sprawie odpowiedzialności płatnika za zaliczki za 2012 r. - nie można uznać okoliczności i dowodów wypłaty wynagrodzenia w 2017 r. Jak stanowi art. 240 ord. pod. [Podstawy wznowienia postępowania podatkowego]:
§ 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (...).
W orzecznictwie wskazuje się, że strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17, LEX nr 2625183). Kwestia wypłaty wynagrodzeń w 2017 r. nie może w żaden sposób zostać uznana za okoliczność nową i nie może być podstawą wznowienia postępowania w zakresie odpowiedzialności płatnika za niepobrane zaliczki na podatek dochodowy za 2012 r. Poza tym skarżący nie miał przymiotu strony w postępowaniu, którego wznowienia żąda. Stroną był płatnik – spółka, która nie pobrała i nie wpłaciła zaliczek na podatek dochodowy w 2012 r.
Okoliczność, na którą powołano się we wniosku o zawieszenie postępowania może być przedmiotem zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, o ile pozwala na to termin do ich złożenia określony w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Można też wnosić o umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej wynagrodzeń wypłaconych w późniejszym terminie i pobranych zaliczek, o ile postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. Ostatecznie, istnieje również możliwość dochodzenia zasądzenia kwoty wyegzekwowanych zaliczek przed sądem powszechnym - tak, by nie doszło do podwójnego ich poboru.
- 6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, orzekł jak w sentencji