Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 września 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 537/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 marca 2018 r. w sprawie I. Sp. z o. o. w K. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Orzeczenie dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA).
Kwestionowanemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z poźn. zm.) zwanej dalej ustawą lub u.p.d.o.f. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji poprzez niewłaściwą ocenę zastosowania polegającą na przyjęciu, że brak zgody podatnika na przesłanie mu informacji PIT-11 w formie elektronicznej nie wyklucza takiej możliwości doręczenia tej deklaracji i stanowi wypełnienie obowiązku nałożonego tym przepisem na płatnika.
Wskazując na powyższą podstawę organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi i jej oddalenie, lub uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogło bowiem wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, który zyskał akceptację również w orzecznictwie sądów administracyjnych, tj. wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt I SA/Po 486/10 oraz z 26 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Po 418/18, WSA w Bydgoszczy z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 505/15, WSA w Łodzi z 15 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1097/13 (CBOSA), zgodnie z którym, przepisy prawa nie stoją na przeszkodzie temu, by przekazanie deklaracji podatnikowi przez płatnika nastąpiło za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o ile zachowano wzór deklaracji. Opatrzenie wiadomości bezpiecznym podpisem elektronicznym pozwoli zweryfikować, czy została sporządzona przez upoważniony podmiot.
Ponadto to płatnika obciąża ciężar dowodu wykazania doręczenia takiej deklaracji podatnikowi. W razie wątpliwości, płatnik przedstawi elektroniczne potwierdzenie odbioru wiadomości elektronicznej.
W związku z powyższym, stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu jest trafne, a zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 39 ust. 1 u.p.d.o.f. należało uznać za niezasadny.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowił na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.