Uzasadnienie
1. W dniu 29 listopada 2013 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona przez J. Z. (zwanego dalej skarżącym) w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że na podstawie art. 272 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wnosi o wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., SA/Bk 1009/01, które odrzucało skargę zmarłej matki skarżącego na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2001 r. Skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09 (Dz.U. 2013 poz. 985).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
2. Trafnie wznoszący skargę wskazał, że zgodnie z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego m. in. z Konstytucją. Wnoszący skargę pominął jednakże treść art. 278 p.p.s.a., który stanowi, że po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, który nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Pięcioletni termin przewidziany w art. 278 p.p.s.a. jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Ustawodawca decydując się na długość wspomnianego terminu miał na uwadze ścieranie się dwóch wartości – z jednej strony pewności prawa, a z drugiej – ochrony jednostki i możliwości dochodzenia przez nią swoich praw. Pięcioletni termin ustawodawca uznał za kompromis, podnosząc, że skoro przez okres pięciu lat nie zaistniały okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania to należy stan prawny utrwalić, uniemożliwiając wznowienie postępowania i zmianę zapadłego rozstrzygnięcia.
Podkreślenia wymaga, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, SA/Bk 1009/01, zostało wydane w dniu 19 lutego 2002 r., uprawomocniło się z tym dniem na podstawie art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. 2002 r. Nr 153, poz. 1271). Od tego czasu upłynęło ponad 11 lat.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wstępnie badając na posiedzeniu niejawnym skargę o wznowienie postępowania musiał ją odrzucić z mocy prawa jako spóźnioną bowiem od wydania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., SA/Bk 1009/01, upłynęło ponad 11 lat.
W sprawie nie ma znaczenia, że dopiero w 2013 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, który potencjalnie mógł stać się podstawą wznowienia postępowania. Istotne jest, że ze względu na pewność prawa, ład i utrwalony stan prawny ustawodawca nie zezwolił wznowić postępowania po 11 latach.
- 3. Wobec powyższego nie miała znaczenia ani okoliczność, że skarga o wznowienie postępowania nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, zgodnie z wymogiem, wynikającym z treści art. 175 p.p.s.a, ani to, że wnoszący skargę o wznowienie postępowania nie przedstawił żadnych dokumentów, które uprawdopodobniłyby fakt spadkobrania po zmarłej. Co prawda w treści skargi autor skargi wskazał sygnaturę (NS 1327.04), ale nie jest rolą sądu występowanie do innego sądu o odpisy z akt. Bez przesłania kopii dokumentów ze sprawy spadkowej wnoszący skargę nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób, że jest uprawniony do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego.
- 4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.