Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1469/16, K. G. (dalej jako: "skarżący") zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2016 r.
Skarżący wskazał, że wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji ostatecznej przekracza jego możliwości płatnicze. Znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, a zaległość podatkowa jest wysoka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał na toczące się postępowanie egzekucyjne i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a także na postępowania zainicjowane skargami kasacyjnymi.
Wskazać również należy, że skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1469/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a następnie w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na ww. rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II FZ 228/17 oddalił zażalenie. Podstawą ww. rozstrzygnięć była okoliczność braku argumentacji uzasadniającej wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Tym samym składając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na etapie skargi kasacyjnej skarżący miał wiedzę o konieczności dokładnego uzasadnienia wniosku oraz poparcia go stosowną dokumentacją. Zaniechanie temu obowiązkowi przesądza o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Do skargi kasacyjnej nie dołączono żadnych dokumentów uzasadniających twierdzenia skarżącego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia [pic]