Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia z dnia 21 marca 2017 r. o sygn. akt III SA/Wa 484/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. I. i chylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ oraz skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W toku wstępnego badania wniesionej przez organ skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w aktach sprawy brak jest aktualnego (na dzień złożenia skargi kasacyjnej tj. 22 czerwca 2017 r.) pełnomocnictwa, z którego wynikałoby, że podpisany pod skargą kasacyjną radca prawny, reprezentujący Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie został umocowany do dokonania tej czynności procesowej.
Należy bowiem zwrócić uwagę, że z dniem 1 marca 2017 r. na mocy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947) oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, dalej: "ustawa wprowadzająca"), weszły w życie przepisy ustanawiające Krajową Administrację Skarbową. Zgodnie z art. 208 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy wprowadzającej postępowania podatkowe wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzone przez dyrektora izby skarbowej lub organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego, dyrektora urzędu kontroli skarbowej lub naczelnika urzędu celnego, prowadzi dyrektor izby administracji skarbowej na podstawie dotychczasowych przepisów.
Natomiast art. 231 ustawy wprowadzającej stanowi, że dotychczasowe upoważnienia Szefa Służby Celnej, Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, dyrektora urzędu kontroli skarbowej, dyrektora izby celnej, dyrektora izby skarbowej oraz naczelnika urzędu celnego wydane odpowiednio funkcjonariuszom albo pracownikom w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych oraz zadań stają się upoważnieniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego stosownie do ich właściwości, nie dłużej niż do dnia 31 maja 2017 r.
Mając na uwadze powyższe regulacje, należy stwierdzić, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo dla radcy prawnego, który sporządził skargę kasacyjną w imieniu organu (k. 63), udzielone przez p.o. Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 6 grudnia 2016 r., przestało być ważne z dniem 1 czerwca 2017 r. Skoro skarga kasacyjna organu została złożona w dniu 22 czerwca 2017 r., nie można uznać, że radca prawny C. P. na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa, był prawidłowo umocowany do wniesienia skargi kasacyjnej.
Brak skargi kasacyjnej we wskazanym zakresie należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w celu wykazania, czy działający za organ pełnomocnik jest umocowany do wykonywania podjętych przez siebie czynności, w tym przede wszystkim do sporządzenia w imieniu organu skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 p.p.s.a., postanowił zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu uzupełnienia dostrzeżonych braków