Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., II FSK 1169/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J.W. (zwanej dalej skarżącą) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2009 r., I SA/Lu 565/09, w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 czerwca 2009 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
2. Ze stanu sprawy wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił skarżącej zobowiązanie w powyższym zakresie w wysokości 78.797 zł. Skarżąca nie przedstawiła organowi podatkowemu takich dowodów, które dałyby wiarygodną podstawę stanowczemu ustaleniu, że wydatki w rozpatrywanym roku podatkowym zostały pokryte w całości środkami pochodzącymi z ujawnionych źródeł przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, zwanej dalej: u.p.d.o.f.).
Sąd drugiej instancji oddalając skargę kasacyjną skarżącej wskazał, że zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze ugruntowany jest pogląd, iż w sytuacji, gdy organ ustali, iż podatnik poniósł w danym roku podatkowym wydatki nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, to na stronie postępowania spoczywa obowiązek wykazania, że poniesione wydatki znajdowały pokrycie w ustalonym źródle przychodów lub posiadanym mieniu zgromadzonym w tym roku oraz w latach poprzednich.
W dniu 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP.
3. Po ogłoszeniu wyroku skarżąca w dniu 11 września 2013 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania oraz zwrot wpłaconych kwot podatku i kosztów egzekucyjnych oraz sądowych.
4. Decyzją z dnia 11 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie uchylił w całości decyzję z dnia 30 czerwca 2009 r. i decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Uiszczone należności z tytułu podatków zostały skarżącej zwrócone. Łącznie koszty sądowe wyniosły 4.950 zł. Składały się na nią: zapłata na rzecz DIS zasądzonych kosztów postępowania w kwocie 2700 zł, na rzecz NSA tytułem wpisu od skargi kasacyjnej- 750 zł, na rzecz WSA w Lublinie tytułem wpisu od skargi- 150 zł. Do żądania zwrotu kosztów sądowych DIS nie odniósł się.
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II FSK 1169/10, zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 19 października 2010 r., oddalającym skargę kasacyjną i zasądzającym na rzecz DIS w Lublinie kwotę 2700 zł. Wznowienie postępowania sądowego miało nastąpić poprzez żądanie zmiany wyroku w zakresie punktu 2, poprzez zasądzenie od DIS w Lublinie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania przed WSA w Lublinie oraz zasądzenie od DIS w Lublinie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wznowieniowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego DIS w Lublinie na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wniósł o oddalenie skargi, a w przypadku uznania, że postępowanie sądowoadministracyjne jest bezprzedmiotowe – o jego umorzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu.
5. Jak wynika z analizy treści sformułowanego w skardze o wznowienie postępowania sądowego żądania, wniesiono w niej w istocie o zmianę postanowienia w przedmiocie kosztów (zmiana wyroku w części, tj. punktu 2 poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie na rzecz J. W. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie – s. 1). Zakresem żądania nie została natomiast objęta część wyroku odnosząca się do rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. Z uwagi na wnioskowy charakter postępowania wznowieniowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu orzec w tym przedmiocie. Bez zmiany zaś korzystającego z przymiotu prawomocności rozstrzygnięcia tego Sądu co do meritum sprawy, oddalającego skargę kasacyjną, niedopuszczalna jest zmiana postanowienia o zasądzonych kosztach. Ma ono bowiem charakter akcesoryjny w stosunku do wyroku oddalającego skargę, będącego prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 270 p.p.s.a. Z zasadą rządów prawa kłóci się bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawałby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę kasacyjną i jednocześnie zasądzający koszty na rzecz strony przegrywającej. Niezrozumiałe jest przy tym zamieszczone w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że ze względu na uchylenie decyzji w postępowaniu podatkowym - w następstwie wznowienia tego postępowania - "niecelowe jest wznawianie postępowania sądowego" (s. 4). Ignoruje ono odrębność obydwu postępowań, o których mowa, jak również immanentny związek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie kosztów z rozstrzygnięciem kończącym prawomocnie postępowanie sądowoadministracyjne.
Ze względu na zaistniałą, zasadniczą ułomność konstrukcyjną skargi o wznowienie postępowania (niedostosowanie istoty żądania do wskazanej w petitum skargi podstawy wznowienia oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia tejże skargi), z mocy art. 282 § 2 ab initio p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.