Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 1170/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. W. – nazywanej dalej "Skarżącą", od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 11 grudnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Lu 566/09) w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z 3 grudnia 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ustalił Skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy do osób fizycznych za 2003 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".
Rozpoznawszy odwołanie Skarżącej, decyzją z 30 czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i ustalił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w innej kwocie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc przy tym zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Wyrokiem z 11 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca podniosła między innymi zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię.
Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.
Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego, żądając zmiany wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2010 r. w części, to jest punktu 2 poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wznowieniowego według norm przepisanych.
Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzje organów zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013, poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 244 § 1 i art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późń. zm.), decyzją z 11 października 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości swoją decyzję z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 3 grudnia 2008 r. r., jak również umorzył postępowanie w sprawie. Z odpowiedzi Dyrektora Izby Skarbowej na skargę o wznowienie postępowania wynika, że powyższa decyzja jest ostateczna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Jak wynika z analizy treści sformułowanego w skardze o wznowienie postępowania sądowego żądania, wniesiono w niej w istocie o zmianę postanowienia w przedmiocie kosztów (zmiana wyroku w części, tj. punktu 2 poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie na rzecz J. W. kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie – s. 1). Zakresem żądania nie została natomiast objęta część wyroku odnosząca się do rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej. Z uwagi na wnioskowy charakter postępowania wznowieniowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu orzec w tym przedmiocie. Bez zmiany zaś korzystającego z przymiotu prawomocności rozstrzygnięcia tego Sądu co do meritum sprawy, oddalającego skargę kasacyjną, niedopuszczalna jest zmiana postanowienia o zasądzonych kosztach. Ma ono bowiem charakter akcesoryjny w stosunku do wyroku oddalającego skargę, będącego prawomocnym orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 270 P.p.s.a. Z zasadą rządów prawa kłóci się bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostawałby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę kasacyjną i zasądzający koszty na rzecz strony przegrywającej.
Niezrozumiałe jest przy tym zamieszczone w skardze kasacyjnej stwierdzenie, że ze względu na uchylenie decyzji w postępowaniu podatkowym, w następstwie wznowienia tego postępowania, "niecelowe jest wznawianie postępowania sądowego" (s. 4). Ignoruje ono odrębność obydwu postępowań, o których mowa, jak również immanentny związek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie kosztów z rozstrzygnięciem kończącym prawomocnie postępowanie sądowoadministracyjne.
Ze względu na zaistniałą, zasadniczą ułomność konstrukcyjną skargi o wznowienie postępowania (niedostosowanie istoty żądania do wskazanej w petitum skargi podstawy wznowienia oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia tejże skargi), z mocy art. 282 § 2 ab initio P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.