Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt I SA/Po 348/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi M. i M. W.(dalej: "Skarżący", "Skarżąca") na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 lutego 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 9 lipca 2012 r., na podstawie m.in.: art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 23 § 1 pkt 2, § 3, § 4 i § 5, i art. 193 § 1, § 2, § 4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.f.") określił Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 87.853 zł
Skarżący w 2010 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe M. M.W., w zakresie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r. wszczął z urzędu wobec małżonków postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego za 2010 r. W trakcie kontroli oraz postępowania podatkowego ustalono, że Skarżący nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2010 r. faktury VAT Nr (...) z dnia 12.10.2010 r. na kwotę netto 10.187,45 zł. W grudniu 2010 r. podatnik zaewidencjonował fakturę VAT (...)z dnia 13.12.2010 r. na kwotę netto 3.785,10 zł, natomiast z wyciągu rachunku bankowego wynikało, że zapłata za tę fakturę nastąpiła w dniu 21.12.2010 r. w kwocie 8.220,18 zł. Powyższe świadczyło o niewykazaniu całości przychodu - wartość netto niewykazanej sprzedaży 2.952,76 zł. Ponadto wskazano, że podatnik w księdze podatkowej zaewidencjonował fakturę VAT Nr (...) z dnia 01.04.2010 r. na kwotę netto 1.499,19 zł dotyczącą zakupu komputera.
W trakcie kontroli ustalono, że komputer ten, zgodnie z oświadczeniem podatnika, był wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej jak i do celów prywatnych (w proporcji po 50%). Stwierdzono zatem, że koszty uzyskania przychodów zostały zawyżone o kwotę 749,59 zł.
Na podstawie informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. ustalono, że podatnik w księdze przychodów i rozchodów za 2010 r. nie zaewidencjonował przychodu w kwocie netto 4.104,81 zł, udokumentowanego fakturą VAT Nr... z dnia 20.01.2010 r. dotyczącą dostawy złomu na rzecz S. Sp. z o.o. Mając na uwadze powyższe organ I instancji ustalił, że przychód uzyskany przez Skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2010 r. wyniósł 7.515.736,67 zł.
Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. uznał za nierzetelne faktury nabycia złomu wystawione na rzecz podatnika przez: Firmę handlową S. L. D., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J.J. D., Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe W. W. K., albowiem dokumenty te, w ocenie organu, nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem kwoty z nich wynikające nie stanowiły dla strony kosztów uzyskania przychodów.
W świetle poczynionych ustaleń, organ I instancji, na podstawie art. 193 § 2 i § 4 O.p., uznał księgę podatkową Skarżącego za 2010 r. za nierzetelną w zakresie kosztów uzyskania przychodów, w części obejmującej zapisy dokonane na podstawie zakwestionowanych faktur zakupu VAT. Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym za 2010 r. określono wskaźnikiem procentowym udziału dochodów w przychodzie, ustalonym na podstawie analizy zyskowności wybranych podmiotów prowadzących działalność w zakresie handlu złomem. Organ podatkowy do oszacowania podstawy opodatkowania przyjął dane z zeznań podatkowych, złożonych za 2010 r. czterech podmiotów będących osobami fizycznymi, u których ustalono dochodowość poprzez wyliczenie udziału dochodu w przychodzie (dochodowość u wybranych podmiotów w 2010 r. wyniosła: 28,26%, 12,23%, 5,78%, 5,04%). Ze względu na fakt, że żaden z podmiotów nie prowadził działalności gospodarczej w rozmiarach porównywalnych z działalnością prowadzoną przez podatnika, do wyliczenia podstawy opodatkowania organ ustalił, że możliwy do uzyskania dochód z działalności gospodarczej podatnika w 2010 r., stanowił 5% przychodu. Wartość oszacowanej podstawy opodatkowania wyniosła zatem 375.786,83 zł.
W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 125 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 1, § 2, § 4 i art. 210 § 4 O. p., a także art. 22 ust. 1 u.p.d.f.
W toku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego.
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r., organ odwoławczy włączył do akt sprawy, potwierdzoną za zgodność z oryginałem, kserokopię prawomocnej decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w B. z dnia 14 maja 2012 r., umarzającej postępowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r. oraz określającej J. D. za miesiące od lutego 2009 r. do grudnia 2010 r. zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz podatek od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u.
W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia 15 lutego 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że obrót towarem bądź wykonanie usługi udokumentowane fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych. Takim zdarzeniem nie jest natomiast dostarczanie, czy wymiana samych dokumentów. Zaakcentowano, że podatnik powinien zachować należytą staranność już w momencie kwalifikacji kosztu uzyskania przychodów.
Podzielając dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalenia w zakresie stanu faktycznego, organ II instancji uznał, że faktury, na których jako sprzedawcy widnieją: S. L.C., PW J.J. D. i PPHU W. W. K., stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W ocenie organu odwoławczego, ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że czynności wykazane na zakwestionowanych fakturach potwierdzają zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył także, że w sprawie nie jest kwestionowany fakt, że podatnik w 2010 r. posiadał złom w ilościach wykazanych na fakturach, lecz, że wystawcy zakwestionowanych faktur w rzeczywistości nie dostarczali złomu podatnikowi.
W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych i w związku z tym nie mogły stanowić podstawy zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.f.
Odnosząc się do kwestii świadomości podatnika, co do charakteru transakcji udokumentowanych spornymi fakturami Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, opierając się na zebranym materiale dowodowym, że Skarżący nie dochował należytej staranności w sprawdzeniu swoich kontrahentów, z którymi w długim czasie zawierał transakcje wielkości kilkudziesięciu tysięcy złotych.
Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia norm postępowania podatkowego, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ I instancji nie uchybił przepisom wskazanym przez stronę w odwołaniu, a zebrany materiał dowodowy pozwolił dokonać rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co znalazło pełne potwierdzenie w uzasadnieniu kwestionowanej przez podatnika decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 125 § 1 O.p. poprzez naruszenie fundamentalnych zasad postępowania podatkowego, tj. zasady praworządności, zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej i braku dążenia do wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy podatkowej będącej przedmiotem rozpoznania organu podatkowego, a w konsekwencji, braku dążenia do trafnego zastosowania przepisów podatkowych, czego skutkiem była m. in. obraza prawa materialnego;
- - art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez uchylenie się przez organ od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wadliwą i zarazem powierzchowną ocenę zebranego materiału dowodowego, która nie czyni zadość wymogowi wyczerpującego jego rozpatrzenia oraz poprzez odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez stronę;
- - art. 191 O.p. poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, manifestujące się zwłaszcza bezzasadnym odmówieniem wiarygodności i należnej mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez skarżącego w toku postępowania;
- - art. 193 § 4 O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ, że prowadzone przez skarżącego księgi podatkowe prowadzone są w sposób nierzetelny, podczas gdy były one prowadzone w sposób wynikający ze stosownych przepisów prawa i czyniący zadość stawianym w nich wymogom;
- - art. 210 § 4 O.p. polegające na nie wskazaniu w treści uzasadnienia decyzji dowodów, którym organ odmówił wiarygodności i przyczyn tej odmowy.
- - art. 22 ust. 1 u.p.d.f. poprzez nie uznanie przez organ wydatków poniesionych przez skarżącego w związku z zakwestionowanymi fakturami VAT za koszty uzyskania przychodów na skutek błędnego uznania, że wystawione przez dostawców skarżącego faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, z uwagi na niedokonanie czynności sprzedaży pomiędzy stronami transakcji określonymi w fakturach.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do reguł postępowania podatkowego wyjaśnił, że postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji pozwala na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, z którego wynika, że czynności będące rzekomo przedmiotem faktur wystawionych przez S. L.C., PW J. J. D. i PPHU W. W. K. nie miały miejsca. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie naruszyły norm procesowych i dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych.
Sąd stwierdził, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia norm prawa materialnego - w szczególności zaskarżona decyzja nie narusza art. 22 ust. 1 u.p.d.f.
Sąd odnosząc się wprost do szczegółowych zarzutów sformułowanych w skardze stwierdził, że nie są one zasadne. Na uwzględnienie nie zasługiwały więc zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 125 § 1 O.p. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności faktyczne sprawy wywiedzione na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazywały, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły, że stronami kwestionowanych transakcji nie mogły być podmioty: S. L.C., PW J. J. D. i PPHU W. W. K. Podmioty te bądź w ogóle w badanym okresie, tj. w 2010 r. nie prowadziły działalności gospodarczej, bądź w żaden sposób nie potwierdziły podejmowania jakichkolwiek czynności gospodarczych ze Skarżącym. Z akt sprawy wynika także, że Skarżący nie weryfikował tożsamości kontrahentów, nie potwierdzał prowadzenia przez nich działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem i nie domagał się stosownych zezwoleń wymaganych przy prowadzeniu tego rodzaju działalności gospodarczej.
W aktach sprawy nie znalazły również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 188 O.p., poprzez uchylenie się przez organ podatkowy od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wadliwą i zarazem powierzchowną ocenę zebranego materiału dowodowego, która nie czyni zadość wymogowi wyczerpującego jego rozpatrzenia oraz poprzez odmowę dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez stronę, w konsekwencji art. 191 O.p., poprzez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, manifestujące się zwłaszcza bezzasadnym odmówieniem wiarygodności i należnej mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez stronę w toku postępowania.
Odnosząc się do tego zarzutu Sąd podkreślił, że w jego ocenie organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy prawidłowo i w zakresie odpowiednim do zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 193 § 4 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ podatkowy, że prowadzone przez Skarżącego księgi podatkowe prowadzone są w sposób nierzetelny, podczas gdy były one prowadzone w sposób wynikający ze stosownych przepisów prawa i czyniący zadość stawianym w nich wymogom.
Sąd stwierdził, że zasadnie ocenił organ podatkowy, że ewidencje zakupów za okres od stycznia do grudnia 2010 r. i ewidencja sprzedaży za miesiąc styczeń 2010 r. prowadzone były nierzetelnie oraz wyszczególnił faktury, których nie uznał za dowód. Przesłanką do nieuznania poszczególnych zapisów w księgach podatkowych był materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, z którego wynika, że rzekome transakcje zakupu złomu od podmiotów S. L.C., PW J. J. D. i PPHU W. W. K. nie miały miejsca, a także nie zaewidencjonowano faktury sprzedaży VAT nr... z dnia 20 stycznia 2010 r. W konsekwencji trafnie organ nie uznał prowadzonych ksiąg za rzetelne, w części dotyczącej stwierdzonych w trakcie postępowania podatkowego nieprawidłowości, w szczególności w zakresie uznania określonych wydatków za koszt uzyskania przychodów.
Oddalając zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji omówiły dowody, na podstawie których dokonały ustaleń faktycznych, a zgromadzony w sprawie materiał pozwolił na ustalenie, że rzekome transakcje zawierane przez Skarżącego nie miały miejsca.
Odnosząc się do naruszenia prawa materialnego tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.f. Sąd stwierdził, że okoliczności sprawy jednoznacznie potwierdzają trafność ustaleń organów podatkowych, z których wynika, że transakcje zawierane przez Skarżących z podmiotami: S. L.C., PW J. J. D. i PPHU W. W. K. nie miały miejsca. W konsekwencji faktury, w których je opisano nie mogły stanowić podstawy zaliczenia kwot w nich wskazanych do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.f. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd oddalił skargę.
Skarżący wnieśli skargę kasacyjną i zaskarżyli powyższy wyrok w całości zarzucając mu:
- 1. naruszenie art. 145 § 1, pkt 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nie uchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy podatkowe następujących przepisów postępowania podatkowego:
- a) art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polegającego w szczególności na niesamodzielnym przeprowadzeniu oraz rozpatrzeniu znacznej części materiału dowodowego zebranego w trakcie przedmiotowego postępowania, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem przez organ prowadzący postępowanie, bez żadnej weryfikacji dowodów i ustaleń dokonanych w innym postępowaniu przez inny organ państwa oraz wadliwą i zarazem powierzchowną ocenę zebranego materiału dowodowego, która nie czyni zadość wymogowi wyczerpującego jego rozpatrzenia a także na rażącym naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny a nie swobodny, zgodnie z odgórnie ustalonymi i narzuconymi wytycznymi, manifestującymi się zwłaszcza bezzasadnym odmówieniem wiarygodności i należnej mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez Skarżącego w toku postępowania oraz jednokierunkową interpretacją i oceną materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności zeznań świadków, której celem było udowodnienie postawionych przez organ na wstępie postępowania tez niekorzystnych dla Skarżącego (Skarżący wskazuje, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy został wadliwie oceniony poprzez przyjęcie, że transakcje strony skarżącej w zakwestionowanym zakresie, nie były dokonywane w dobrej wierze, co do ich rzetelności, tzn. że Skarżąca nie wiedziała i nie mogła się dowiedzieć, iż zakwestionowane faktury VAT wystawione zostały przez firmanta);
- b) poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu podatkowego mimo naruszenia przez organ ogólnych zasad postępowania wymienionych.w art. 121, art. 122 w związku z art. 125 § 1 O.p., skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego;
- c) poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu podatkowego mimo naruszenia przez organ art. 210 § 4 O.p. polegające na nie wskazaniu w treści uzasadnienia decyzji dowodów którym Organ odmówił wiarygodności i przyczyn tej odmowy,
- - które to naruszenia miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
- 2. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji zasadności jego stanowiska w kwestii wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zaś w kwestii naruszenia przez organ w zaskarżanej decyzji - art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "właściciel", co skutkowało uznaniem przez organ, że dostawcy skarżącego nie mogli rozporządzać towarem, a tym samym nie uznaniem przez organ rzeczywistego charakteru transakcji.
- 3. naruszenie art. 145§ 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 151 p.p,s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nie uchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 u.p.d.f. - poprzez nie uznanie wydatków poniesionych przez Skarżącego w związku z zakwestionowanymi fakturami VAT za koszty uzyskania przychodów na skutek błędnego uznania, że wystawione przez dostawców odwołującego faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, z uwagi na niedokonanie czynności sprzedaży pomiędzy stronami transakcji określonymi w fakturach.
Mając powyższe na względzie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły doprowadzić do zgodnego z prawem jej uwzględnienia. Zarzuty te stanowią w istocie tylko ponowienie polemiki ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, który został już oceniony przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta nie przekraczała granic oceny swobodnej oraz odniesionej do konkretnego materiału dowodowego, a więc nie naruszała prawa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia też dostatecznie wszystkie przesłanki, wymogi i standardy wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że faktura wskazująca na transakcję z podmiotem, który w rzeczywistości w niej nie uczestniczył, nie może być wystarczającym dowodem na zawarcie i wykonanie tej właśnie określonej, a nie innej transakcji. Nabycie towaru od innego podmiotu aniżeli wystawca faktury, bez innego udokumentowania tej transakcji, uniemożliwia jej ocenę jako bez wątpliwości zrealizowanej i zgodnej z prawem. Osobowe źródła dowodów, które są, bądź ewentualnie mogą być pozyskane w postępowaniu podatkowym, nie mogą zastąpić prawidłowego udokumentowania samoobliczenia podatku, które kontroluje organ podatkowy, jako niewątpliwie późniejsze w relacji do obliczenia oraz zadeklarowania spornego (dopiero później) podatku.
Reasumując, dostatecznie zgromadzony i prawidłowo oceniony materiał dowodowy odtworzył stan faktyczny sprawy, który umożliwiał jego subsumcję i weryfikację w odniesieniu do podatkowego prawa materialnego, w tym podnoszonego w skardze kasacyjnej art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.
Zarzut kasacyjny odnoszący się wprost do wymienionej regulacji prawnej jest też niezasadny. Jego argumentacja, przywołująca przepisy ustawy o VAT oraz dotyczące ich orzeczenia sądów i trybunałów jest nieadekwatna do sprawy. Prawo do odliczenia podatku naliczonego w neutralnym dla podatnika podatku od wartości dodanej (VAT) nie jest tożsame z prawem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków podatnika podatku dochodowego, w ramach samoobliczenia (a następnie odtwarzania i weryfikowania) podstawy opodatkowania tego obciążającego podatnika podatku.
Z tych powodów, nie doszukując się w kwestionowanym przez skargę postępowaniu Sądu pierwszej instancji naruszeń prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, akceptując w szczególności zgodność uzasadnienia zaskarżonego wyroku z rygorami art. 141 § 4 p.p.s.a., na podstaw art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.