Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 201/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi A. D. (obecnie A. M.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r.
1.1. Uzasadniając orzeczenie, Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 9 maja 2009 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zawieszono postępowanie sądowoadministracyjne wyjaśniając, iż ze względu na brak wskazania przez skarżącą adresu, nie istnieje możliwość doręczania jej pism sądowych. Dalej, Sąd zważył, iż powyższa przesłanka zawieszenia postępowania nie ustała do dnia wydania zaskarżonego postanowienia.
1.2. Powołując się na art. 130 § 1 p.p.s.a., Sąd podniósł, że zawieszone z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 ustawy postępowanie sądowe podlega umorzeniu, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty wydania postanowienia o jego zawieszeniu.
2. W skardze kasacyjnej, reprezentujący skarżącą pełnomocnik będący adwokatem zarzucił Sądowi I instancji błędne ustalenia co do niemożliwości doręczenia pism stronie skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
2.1. Uzasadniając skargę, pełnomocnik podniósł, że wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, skarżąca "od samego początku postępowania podawała swój adres do doręczeń". O powyższym świadczy chociażby fakt odebrania przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie. W ocenie pełnomocnika Sąd I instancji błędnie przyjął, że nie ustała przesłanka zawieszenia postępowania tj. brak wskazania przez stronę skarżącą adresu do doręczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
3. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej w zasadzie wyznaczają zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej.
- 3.1. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy przyjdzie wskazać, że pełnomocnik nie powołał się na żadną z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie zostały też zawarte wnioski co do zaskarżonego orzeczenia. W trzyzdaniowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik ograniczył się do stwierdzenia, że ustalenie Sądu I instancji jest błędne w zakresie niemożności doręczania skarżącej pism w postępowaniu. Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie czyni zadość ani przepisowi art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a, ani też art. 176 p.p.s.a, co w konsekwencji czyni ją niezasadną, a to z tej przyczyny, że uchyla się ona od kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
- 3.2. Mając na uwadze powyżej przedstawione względy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 p.p.s.a.