Uzasadnienie
- I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:
- 1. Prezydent Miasta S. orzekł o odpowiedzialności "E." S.A. w M., nabywcy składników majątkowych "T." S.A., za zaległości podatkowe tego zbywcy z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r.
- 2. Odwołując się od tej decyzji pełnomocnik Spółki wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 112 § 1, art. 123 § 1, art. 200 § 1, art. 121, art. 192, art. 187, art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa.
- 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło odwołanie i działając na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji wydał decyzję przed zapoznaniem się ze stanowiskiem Spółki i złożonymi przez nią dowodami. Organ odwoławczy podkreślił, iż przed wydaniem ponownej decyzji organ podatkowy I instancji powinien wszechstronnie zbadać sprawę, stosownie do art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej i ustosunkować się do wyjaśnień Spółki w zakresie stanu faktycznego.
- 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. S.A. domagała się uchylenia decyzji SKO, zarzucając naruszenie art. 210 § pkt 6, art. 210 § 4 oraz art. 187 związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz wadliwości uzasadnienia decyzji, a w szczególności pominięcie w uzasadnieniu ustosunkowania się do większości zarzutów oraz nie dokonanie jakichkolwiek wytycznych związanych z tymi zarzutami dotyczących sposobu prowadzenia ponownego postępowania przez Prezydenta Miasta.
- 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że oceniając stanowisko zajęte w niej przez organy podatkowe należy w pierwszej kolejności wskazać, iż zaskarżona decyzja oparta została o art.233 § 2 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, a zatem nie dopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego
Wydając zaskarżoną decyzję Prezydent Miasta naruszył art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, gdyż nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.
6. W skardze kasacyjnej spółka E. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przez WSA prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie skargi i utrzymanie w mocy decyzji SKO w związku z czym WSA naruszył w zaskarżonym wyroku art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej nie zobowiązując SKO do wyczerpującego wskazania w uzasadnieniu decyzji SKO wszystkich okoliczności faktycznych które powinny być rozpoznane w postępowaniu ponownym, oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, nie zobowiązując SKO do uzupełnienia uzasadnienia faktycznego i prawnego o ustosunkowanie się do zarzutów wskazanych przez Skarżącego.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo przedstawiono przebieg postępowania przed organami podatkowymi.
- 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
- II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Tak zredagowane zarzuty nie dają możliwości kontroli wyroku sądu pierwszej instancji.
W związku z tym koniecznym staje się przypomnienie, że w skardze kasacyjnej należy w szczególności wyraźnie wskazać, w ramach której z ujętych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) podstaw kasacyjnych mieszczą się zawarte w niej zarzuty (naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź też naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy).
Sąd kasacyjny, będąc związany w myśl art. 183 § 1 ppsa granicami skargi kasacyjnej, nie może z urzędu formułować za stronę poprawnych zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku, gdyż stanowiłoby to naruszenie w/w przepisu (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 15; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72).
Autor skargi kasacyjnej zarzucił sądowi naruszenie art. 233 § 2 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niezobowiazanie SKO do określonego działania. Jego zdaniem wskazane przepisy niewłaściwie zastosował Sąd I instancji. Należy podkreślić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym, a zatem nie mógł ich naruszyć Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt FSK 80/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 12). Podstawa skargi kasacyjnej wskazana w art. 174 pkt 2 ppsa. dotyczy jedynie postępowania sądowoadministracyjnego. Nie oznacza to wprawdzie, że sanacji ulegają uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej, jednakże w takim przypadku należy wskazać odpowiedni przepis procedury sądowoadministracyjnej naruszony przez sąd, który nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe.
Wobec niepowołania odpowiednich przepisów stosowanej przez Sąd I instancji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny – w świetle art. 183 ppsa – nie mógł rozpatrywać, czy wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty są uzasadnione w stosunku do organów podatkowych.
Mając powyższe na uwadze, należało na podstawie art. 184 ppsa orzec jak w sentencji.