Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 czerwca 2005 r. Wójt Gminy P. orzekł o wysokości podatku od nieruchomości za 2002 r. należnego od Spółki z o.o. "W. P." w W. (dalej Spółka).
W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2005 r., stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania. Powołując art. 228 § 1 pkt 1 i art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. zwana dalej Ord. pod.) wskazano, że odwołanie zostało podpisane przez osobę o nieczytelnym nazwisku i wezwano Spółkę do przedłożenia upoważnienia do działania w jej imieniu. W odpowiedzi na to pełnomocnik Spółki przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez prezesa zarządu Spółki oraz pełnomocnictwo substytucyjne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że pełnomocnik nie miał uprawnień do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego w związku z tym wezwano go do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa. Stwierdzono także, że substytut nie był upoważniony do wniesienia odwołania w imieniu Spółki.
Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę wnosząc o uchylenie postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2006 r., sygn.akt. I SA/Gd 182/06, uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że nie może ono być wykonane.
Sąd uznał, że pełnomocnik Spółki był osobą uprawnioną do działania w w jej imieniu. Odnosząc się do kwestii podpisania odwołania Spółki od decyzji organu przez substytuta, Sąd wskazując na orzecznictwo podkreślił, że w przypadku, gdy czynności w postępowaniu podatkowym dokonała osoba, która twierdzi, że jest pełnomocnikiem organ podatkowy nie może uznać tych czynności za bezskuteczne. W takiej sytuacji należy wezwać podmiot odwołujący się do uzupełnienia braku poprzez złożenie uprawnionego pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył art. 137 i 228 § 1 Ord. pod.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powołany wyżej wyrok w całości, zarzucając na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270 z póz. zm, dalej p.p.s.a.):
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, które nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Ord. pod.
- 2. naruszenie art. 137 § 3 Ord. pod. poprzez jego błędną wykładnię, mającą wpływ na wynik sprawy, polegającą na przyjęciu, że doszło do konwalidowania czynności prawnej — wniesienia - zgodnie z art. 137 § 3 Ord. pod. odwołania
- 3. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik, sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wskazania wpływu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania na wynik przeprowadzonej przez niego sprawy administracyjnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem znalazł potwierdzenie ujęty w niej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.137 § 3 Ord. pod. (w skardze kasacyjnej sformułowano to jako "przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej"). Bez znaczenia dla wyniku przeprowadzonej oceny jest rozważanie dalszych zarzutów tejże skargi, w tym błędnej wykładni powołanego uprzednio przepisu Ord. pod., będącej następstwem ustalenia, że wniesienie odwołania doprowadziło do konwalidacji czynności prawnej. Popełnione w tym względzie uchybienie Sądu nie wykazuje znamion naruszenia przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a tylko wtedy przepis taki mógłby być wskazany jako samodzielna podstawa skargi kasacyjnej. Wyniku dokonanej oceny w niczym nie zmienia też zaniechanie wykazania przez sąd administracyjny pierwszej intonacji wpływu popełnionego przez organ odwoławczy naruszenia przepisów o postępowaniu na zapadłe rozstrzygnięcie (w tym dopatrzono się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Niewątpliwie ma rację strona, która wniosła skargę kasacyjną, wywodząc, iż do dnia zakończenia postępowania przez wydanie zaskarżonego postanowienia (19 grudnia 2005 r.), żądane pełnomocnictwo nie zostało przez radcę prawnego D. D. przedłożone. Wpłynęło ono do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. dopiero w dniu 30 grudnia 2005 r., a więc już po zakończeniu postępowania. Okoliczność taka nie może rzutować na ocenę prawidłowości (zgodności z prawem) podejmowanych przez organ odwoławczy czynności. Radca prawny D. D. nie mógł zatem – wbrew stanowisku sądu administracyjnego pierwszej instancji – skutecznie występować i popierać odwołania w sytuacji, gdy w sposób skuteczny nie uzupełnił jego braku formalnego. Poprawność zaprezentowanego rozumowania potwierdza wyeksponowany w skardze kasacyjnej fakt, że kserokopia odpisu pełnomocnictwa opatrzonego datą 4 sierpnia 2005 r. nie odpowiada oryginałowi pełnomocnictwa przedłożonemu przez prezesa zarządu spółki w dniu 30 grudnia 2005 r. Należy także dodać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. nie kwestionowało umocowania radcy prawnego D. D. do reprezentowania Spółki w charakterze pełnomocnika, lecz skuteczność jego czynności, której celem było udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego.
Uchylając zakwestionowane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył wymieniony na wstępie przepis p.p.s.a. w związku z art. 137 § 3 Ord. pod. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.