Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2004 r., I SA/Łd 1875/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o oddaleniu skargi "T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 13.11.2003 r., (...), w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2002 r.
Wynika z uzasadnienia tego wyroku, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia 10.07.2003 r. określił "T." Spółce z o.o. z siedzibą w J. odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2002 r. Organ kontroli skarbowej stwierdził bowiem, że w złożonych przez siebie deklaracjach za wskazane wyżej miesiące Spółka zaniżyła wysokość zaliczek na podatek dochodowy w następstwie zawyżenia kosztów uzyskania przychodu o wydatki poniesione na podstawie umowy zawartej z firmą niemiecką "R." GmbH za przepakowywanie wyrobów zakupionych od podatniczki, o wydatki poniesione na podstawie umowy zawartej z firmą "P." z L. na prowadzenie usług marketingowych produktów wytwarzanych przez podatniczkę i o wydatki związane z kosztami przejazdów adwokata, nie będącego pracownikiem spółki.
Decyzja ta wydana została po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku uchylenia wcześniejszej decyzji przez Izbę Skarbową. W uzasadnieniu wydanej przez organ kontroli skarbowej decyzji szczegółowo przedstawione zostały ustalenia dotyczące realizacji tych umów i związku miedzy poniesionymi w ich wyniku wydatkami a uzyskanymi przez Spółkę przychodami, ocena których to ustaleń doprowadziła tenże organ do stwierdzenia braku istnienia takiego związku, a w konsekwencji braku podstaw do uznania tych wydatków za koszt podatkowy. W ocenie tego organu do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można tak-że zaliczyć kosztów związanych z przejazdami adwokata, wykonującego doradztwo prawne na rzecz podatniczki, który nie był jej pracownikiem.
Wynika dalej z uzasadnienia tego wyroku, że w następstwie rozpoznania sprawy na skutek wniesionego przez Spółkę "T." odwołania od tej decyzji, w którym to odwołaniu kwestionowano wyłączenie z kosztów uzyskania przychodu wydatków na marketing i przepakowywanie, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia 13.11.2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej. Nie podzielił on prezentowanego w odwołaniu stanowiska co do kosztowego charakteru poniesionych przez podatniczkę, a przez organ kontroli skarbowej zakwestionowanych wydatków, jak również leżących u podstaw tego stanowiska argumentów, stanowisko swoje w tym zakresie obszernie uzasadniając. Organ odwoławczy uznał również za niezasadny zarzut pominięcia wskazanych w odwołaniu dowodów. Dowody te w jego ocenie, szczegółowo przedstawionej w uzasadnieniu decyzji, nie potwierdzają związku poniesionych kosztów z przychodami Spółki "T.".
Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z całości zebranego materiału dowodowego nie wynika konieczność dokonania czynności przepakowania dostarczanego przez Spółkę towaru, jak również fakt wykonania tej usługi oraz jej zakres. Zawarta między odwołującą się podatniczką a spółką "R." umowa nie może zatem, w ocenie tego organu, wywołać skutków dla celów podatkowych.
Rozpatrując zarzuty odwołania nie podzielono także stanowiska reprezentowanego przez podatniczkę w zakresie wynagrodzenia za usługi marketingowe dla firmy z L. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., przedstawione przez stronę dowody nie przekonują o świadczeniu usług marketingowych i nie rozstrzygają istoty zagadnienia, to jest nie wskazują na istnienie związku pomiędzy wy-datkami poniesionymi w wysokości 8 % obrotu uzyskanego z polskimi firmami "G." a usługami świadczonych przez firmę z L., tj. na wpływ tych usług na wysokość tego obrotu, skoro firma ta nie prowadziła działalności marketingowej na terenie Polski.
Wskazano także w uzasadnieniu omawianego wyroku, że we wniesionej do sądu administracyjnego skardze na ostateczną decyzję określającą odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy Spółka "T." domagała się jej uchylenia, podtrzymując swoje prezentowane w toku postępowania podatkowego stanowisko, iż ponoszenie kosztów przepakowywania produktów miało na celu utrzymanie klienta, a ponadto zmniejszenie kosztów transportu w porównaniu do kosztów, jakie podatniczka musiałaby ponosić dokonując wysyłki towarów na paletach zawierających niejednorodny asortyment /dla konkretnego odbiorcy hurtowego w Niemczech/. Podniosła, iż ze sposobu ustalenia wynagrodzenia za usługi marketingowe nie można wnioskować, iż nie były one wykonywane. Zakwestionowała również naliczenie odsetek za zwłokę od kwoty 52.872 zł, skoro decyzja określająca wysokość zaliczki na podatek dochodowy za czerwiec 2002 r. została uchylona.
Odpowiadając na tę skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powołując się przy tym na argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z uzasadnienia wskazanego na wstępie wyroku wynika dalej, że rozpatrując powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał ją za niezasadną, nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd odwołał się w pierwszej kolejności do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podkreślając przy tym, że kosztem uzyskania przychodu mogą być - jak to wynika z doktryny i orzecznictwa sądowego - faktycznie dokonane wydatki bądź faktycznie dokonane odpisy nie będące wydatkiem, powodujące zmianę w strukturze aktywów lub pasywów osoby prawnej, zaś związane z tym wydatkiem działania nakierowane są na uzyskanie /zwiększenie/ przychodu, który to cel musi być widoczny. Nie kwestionując, podobnie jak organy podatkowe, że wydatki na usługi marketingowe mogą być, co do zasady, uznane za koszt uzyskania przychodu, Sąd zauważył jednakże, iż w celu zaliczenia tych wydatków do kosztów koniecznym jest dysponowanie przez podatnika dowodami na to, że usługi te zostały rzeczywiście wykonane i opłacone, a ich wykonanie pozostawało w związku przyczynowym z jego przychodami.
Obowiązek takiego rzetelnego dokumentowania wydatków wynika z przepisów ustawy o rachunkowości z dnia 29.09.1994 r. Przedstawienie jedynie umowy czy faktury nie stanowi bowiem dostatecznego dowodu wykonania usługi i jej związku z przychodem podatnika.
W kontekście tych uwag Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał następnie, w ślad za organami podatkowymi, szczegółowej analizy okoliczności faktycznych, jakie towarzyszyły zaliczeniu przez podatnika spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów i w wyniku tej analizy stwierdził, iż skarżąca Spółka nie wykazała dostatecznie, iż usługi marketingowe przez Spółkę "P." zostały na jej rzecz rzeczywiście wykonane oraz że między poniesieniem kosztów przepakowywania towarów przez firmę "R." i uzyskanymi przez podatnika przychodami zachodził związek przyczynowy. Za uzasadnione zatem uznał stanowisko organów podatkowych w kwestii wyłączenia przez nie tych wydatków z kosztów uzyskania przychodów skarżącej Spółki, a w konsekwencji ustalenia co do wysokości zaliczek na podatek należnych za poszczególne miesiące 2002 r.
Za nieuzasadniony uznał Sąd również podniesiony w skardze zarzut braku podstaw do określenia wysokości zaliczek za miesiąc czerwiec 2002 r. Wskazał, że zgodnie z powołanym w decyzji przepisem art. 53a Ordynacji podatkowej po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy ma prawo, w przypadku, gdy podatnik nie zapłacił zaliczek w całości lub części, określić w decyzji wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek. W rozpatrywanym przypadku decyzja podatkowa wydana została po zakończeniu roku podatkowego 2002, organ był więc uprawniony do określenia odsetek za zwłokę od zaliczek, a ich wysokość określona została prawidłowo.
W konkluzji uzasadnienia swego wyroku Sąd wskazał na przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako na podstawę prawną oddalenia skargi wobec nieuwzględnienia podniesionych w niej zarzutów.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniesiona została przez pełnomocnika Spółki z o.o. "T." z siedzibą w J. skarga kasacyjna, która zaskarżając tenże wyrok w całości domaga się jego uchylenia i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wskazując na przepis art. 393[1] pkt 1 Kpc /Kodeksu postępowania cywilnego/ jako stanowiący jej podstawę, skarga ta zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 180 Ordynacji podatkowej oraz przez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że błędnej wykładni przepisu art. 180 Ordynacji podatkowej upatruje ona w akceptacji ze strony Sądu stanowiska organów podatkowych, że posiadana przez Spółkę i okazana w postępowaniu podatkowym dokumentacja nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym ponoszenie spornych wydatków, podczas gdy z przepisu tego wynika zasada, iż wykonanie określonej operacji gospodarczej może być udokumentowane każdym środkiem dowodowym, który nie jest sprzeczny z prawem. Sprzeczności takiej nie stwierdzono w dokumentacji skarżącej Spółki i w tym zakresie widoczna jest wyraźna rozbieżność dokonanej przez Sąd wykładni tego przepisu, a treścią samego przepisu i jego wykładnią funkcjonalną.
Skarga odwołuje się też do wyroku NSA z dnia 20 listopada 2001 r. /II SA 2103/00/, i wskazuje, że stwierdza się w tymże wyroku, iż w sprawach należących do sfery uznania administracyjnego, zwłaszcza gdy występować może kolizja interesów, sądowa kontrola legalności decyzji organów administracji publicznej, będących uznaniowymi decyzjami administracyjnymi, musi być ukierunkowana przede wszystkim na badanie, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji spełniona została zawarta w art. 7 Kpa powinność uwzględnia słusznego interesu strony.
Zarzuca też brak konsekwencji Sądu w ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się w tym, że w innej rozstrzyganej na tym samym posiedzeniu sprawie tej samej strony /I SA/Łd 1873/03/ uznał on za udowodnione poniesienie wydatków na marketing, uwzględniając w tej części wniesioną skargę, jakkolwiek zachodziły identyczne okoliczności faktyczne jak w sprawie będącej przedmiotem wnoszonej skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od strony przeciwnej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Odnosząc się m.in. do zarzutu braku konsekwencji w stanowisku Sądu, organ odwoławczy podkreślił, uznając zarzut ten za nietrafny, iż w przywoływanej przez skargę kasacyjną sprawie, odnoszącej się do innego roku podatkowego, Sąd zarzucił organom podatkowym jedynie dowolną ocenę materiału dowodowego, uznając zarazem, iż zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wskazanych przez Sąd zaleceń.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zauważyć na wstępie należy, że skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego ma wysoce sformalizowany charakter. Wskazują na to m.in. jej elementy konstrukcyjne oraz wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika lub podmioty o szczególnych kompetencjach, względnie osoby, które z racji wykonywanego zawodu lub posiadanego stopnia lub tytułu naukowego dają gwarancję sprostania wymogom ustanowionym przez ustawodawcę /art. 175 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Tak więc, z przepisu art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że skarga kasacyjna winna czynić zadość nie tylko wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać oznaczenie zaskarżanego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami tej skargi, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania /art. 183 par. 1/. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.
Zgodnie z art. 174 ww. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- - naruszeniu ze strony sądu administracyjnego prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,
- - naruszeniu ze strony tegoż sądu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.
W odniesieniu do pierwszej ze wskazanych podstaw zauważyć trzeba, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W przypadku stawiania tego zarzutu konieczne jest wskazanie jak zastosowany przepis winien być rozumiany. Natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.
Naruszenie przepisów postępowania może przybrać taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. W piśmiennictwie istnieją wszak kontrowersje co do tego, czy podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 omawianej ustawy odnosi się wyłącznie do naruszenia przepisów postępowania przez wojewódzki sąd administracyjny, czy też możliwe jest - w ramach tej podstawy i z odpowiednim uwzględnieniem przepisów procedury sądowoadministracyjnej - podniesienie zaistnienia naruszeń przepisów postępowania administracyjnego /vide.: Z. Kmieciak, Podstawy skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Państwo i Prawo 2005 nr 1 str. 22-27/.
Przywołanie w skardze kasacyjnej właściwych podstaw zaskarżenia jest szczególnie istotne w kontekście określonych w art. 183 par. 1 ustawy granic rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jest on bowiem związany wnioskiem skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia /całość bądź oznaczona część zaskarżonego orzeczenia/. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie może poddać kontroli nie zaskarżonej części orzeczenia sądu pierwszej instancji, oznaczałoby to bowiem działanie ex officio, które - poza przypadkami nieważności postępowania - jest niedopuszczalne. Zasada ta oznacza również pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej. W takim stanie prawnym Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podejmować żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia i musi skoncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną /por.: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 259/.
Przed przejściem do oceny zarzutów rozpatrywanej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zbadał, stosownie do brzmienia art. 183 par. 1 ustawy procesowej, czy występuje w sprawie którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 par. 2 tejże ustawy. Badając sprawę w tym zakresie nie dopatrzono się wystąpienia takich przesłanek, co umożliwiło merytoryczną kontrolę zaskarżonego orzeczenia w świetle podniesionych zarzutów.
Mając na uwadze przedstawione na wstępie wywody na temat istoty skargi kasacyjnej, w pierwszym rzędzie należało zwrócić uwagę na istotną wadliwość rozpatrywanej skargi kasacyjnej, nie tylko w kwestii stawianych w niej zarzutów, ale również w kwestii oparcia jej na wadliwej podstawie. W pierwszym rzędzie zauważyć bowiem należy, iż od dnia 1.01.2004 r. przepisami regulującymi postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje powoływana już wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., co nie powinno ujść uwadze wykonującemu wykwalifikowany zawód prawniczy autorowi skargi kasacyjnej. Podstawy skargi kasacyjnej określa zatem - jak już wyżej wskazano - art. 174 tej ustawy, a nie powołany w skardze art. 393[1] pkt 1 Kpc.
Odnosząc się z kolei do wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną jego wykładnię, zauważyć należy, że takie sformułowanie powyższego zarzutu w rozpatrywanej skardze świadczy o niezrozumieniu przez jej autora istoty postępowania kasacyjnego i uniemożliwia kasacyjną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Błędna wykładnia oznacza bowiem wadliwe rozumienie określonego przepisu prawa materialnego. Nie może natomiast polegać, zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, na wadliwym /kwestionowanym przez stronę/ ustaleniu stanu faktycznego /por. chociażby wyroki NSA z dnia 8.06.2005 r., FSK 1778/04 czy z dnia 30.08.2005 r., FSK 2022/04/, oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy /naruszenie prawa materialnego/ i nie przytoczenie zarzutu naruszeniu przepisów postępowania /art. 174 pkt 2/ powoduje, że będąc związany granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny jest związany stanem faktycznym przyjętym za podstawę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Zawarta w rozpatrywanej skardze kasacyjnej argumentacja, powołana dla uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie prowadzi do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał błędnej wykładni tego przepisu, lecz sprowadza się do polemiki z dokonaną przez ten Sąd oceną okoliczności faktycznych sprawy. W skardze konsekwentnie usiłuje się bowiem wykazać, że zgromadzony w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy wystarczał do uznania wykazywanych przez Spółkę wy-datków za koszty uzyskania przychodów.
Przywołana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja dotycząca naruszenia art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej nie może zostać uznana za prawidłowo skonstruowany zarzut procesowy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższy przepis Ordynacji podatkowej skarga kasacyjna nie podnosi wyraźnie zarzutu jego naruszenia, nie mówiąc już o wskazaniu sposobu i zakresu tego naruszenia. Ustawowy warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie zostaje spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub prawa procesowego miał na uwadze jej autor, przepis ten musi być wskazany wyraźnie /por. post. SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97 - OSNC 1997 nr 6-7 poz. 96/. Z zasady wyrażonej w art. 183 ww. ustawy wynika, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie powinien się domyślać intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku /por. wyr. NSA z dnia 22 lipca 2004 r., GSK 356/04 - ONSAiWSA 2004 nr 3 poz. 72/.
Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że powołanie w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej i brak ich powiązania z odpowiednimi przepisami ustawy regulującej postępowanie sądowoadministracyjne, przekonuje o tym, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie postępowania podatkowego, podczas gdy przedmiotem kontroli kasacyjnej jest ocena prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd pierwszej instancji pod względem jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, którego to przedmiotu w żadnym wypadku nie można utożsamiać z ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem danej sprawy.
Zgodnie z wnioskiem strony skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 106 par. 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przeprowadził na rozprawie uzupełniająco dowód z dokumentu w postaci decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 29 czerwca 2005 r., wydanej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Decyzja ta została podjęta w związku z uchyleniem wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26.10.2004 r., I SA/Łd 1873/03, poprzednio wydanej decyzji w tejże samej sprawie. Z decyzji tej wynika, że organ podatkowy drugiej instancji dokonał, zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku, ponownej oceny dowodów dotyczących usług marketingowych, po czym uznał koszty poniesione przez Spółkę w 2000 r. z tego tytułu za koszty uzyskania przychodu, w związku z czym dochód podlegający opodatkowaniu uległ obniżeniu, a ślad za tym określono zobowiązanie podatkowe w niższej wysokości.
Pozostałe sporne pozycje kosztów /analogiczne jak w sprawie rozpatrywanej na skutek skargi kasacyjnej/ nie zostały uwzględnione. Wbrew stanowisku strony, decyzja ta nie może mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, bowiem leżące u jej podstaw ustalenia oparte zostały na przedłożonych przez Spółkę dowodach odnoszących się do usług marketingowych wykonanych w roku podatkowym 2000, a nie dowodzą wykonania tych usług w roku 2002 r.
Uznając, w tych warunkach, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, orzec należało o jej oddaleniu stosownie do przepisu art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
W przedmiocie zwrotu między stronami kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.