Uzasadnienie
Decyzją z dnia 28 czerwca 2005 r. Wójt Gminy P. orzekł o wysokości podatku od nieruchomości za 2005 r. należnego od Spółki z o.o. "W. P." w W. (dalej Spółka).
W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z dnia 19 grudnia 2005 r., stwierdziło niedopuszczalność wniesionego odwołania. Powołując art. 228 § 1 pkt 1 i art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. zwana dalej Ord.pod.) wskazano, że odwołanie zostało podpisane przez osobę o nieczytelnym nazwisku i wezwano Spółkę do przedłożenia upoważnienia do działania w jej imieniu. W odpowiedzi na to pełnomocnik Spółki przedłożył odpis pełnomocnictwa udzielonego mu przez prezesa zarządu Spółki oraz pełnomocnictwo substytucyjne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że pełnomocnik nie miał uprawnień do udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego, w związku z tym wezwano go do przedłożenia oryginału pełnomocnictwa. Stwierdzono także, że substytut nie był upoważniony do wniesienia odwołania w imieniu Spółki.
Na powyższe postanowienie Spółka złożyła skargę wnosząc o uchylenie postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 października 2006 r., sygn.akt. I SA/Gd 185/06, uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że nie może ono być wykonane.
Sąd uznał, że pełnomocnik Spółki był osobą uprawnioną do działania w jej imieniu. Odnosząc się do kwestii podpisania odwołania Spółki od decyzji organu przez substytuta, Sąd wskazując na orzecznictwo podkreślił, że w przypadku, gdy czynności w postępowaniu podatkowym dokonała osoba, która twierdzi, że jest pełnomocnikiem organ podatkowy nie może uznać tych czynności za bezskuteczne. W takiej sytuacji należy wezwać podmiot odwołujący się do uzupełnienia braku poprzez złożenie uprawnionego pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył art. 137 i 228 § 1 Ord. pod.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną i zaskarżyło powołany wyżej wyrok w całości, zarzucając na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270 z póz. zm, dalej p.p.s.a.):
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, które nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Ord. pod.
- 2. naruszenie art. 137 § 3 Ord. pod. poprzez jego błędną wykładnię, mającą wpływ na wynik sprawy, polegającą na przyjęciu, że doszło do konwalidowania czynności prawnej — wniesienia - zgodnie z art. 137 § 3 Ord. pod. odwołania
- 3. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik, sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wskazania wpływu naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania na wynik przeprowadzonej przez niego sprawy administracyjnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem znalazł potwierdzenie ujęty w niej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.137 § 3 Ord. pod. (w skardze kasacyjnej sformułowano to jako "przyjęcie naruszenia zasady określonej w art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej"). Bez znaczenia dla wyniku przeprowadzonej oceny jest rozważanie dalszych zarzutów tejże skargi, w tym błędnej wykładni powołanego uprzednio przepisu Ord. pod., będącej następstwem ustalenia, że wniesienie odwołania doprowadziło do konwalidacji czynności prawnej. Popełnione w tym względzie uchybienie Sądu nie wykazuje znamion naruszenia przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a tylko wtedy przepis taki mógłby być wskazany jako samodzielna podstawa skargi kasacyjnej. Wyniku dokonanej oceny w niczym nie zmienia też zaniechanie wykazania przez sąd administracyjny pierwszej intonacji wpływu popełnionego przez organ odwoławczy naruszenia przepisów o postępowaniu na zapadłe rozstrzygnięcie (w tym dopatrzono się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Niewątpliwie ma rację strona, która wniosła skargę kasacyjną, wywodząc, iż do dnia zakończenia postępowania przez wydanie zaskarżonego postanowienia (19 grudnia 2005 r.), żądane pełnomocnictwo nie zostało przez radcę prawnego D. D przedłożone. Wpłynęło ono do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G dopiero w dniu 30 grudnia 2005 r., a więc już po zakończeniu postępowania. Okoliczność taka nie może rzutować na ocenę prawidłowości (zgodności z prawem) podejmowanych przez organ odwoławczy czynności. Radca prawny D. D nie mógł zatem – wbrew stanowisku sądu administracyjnego pierwszej instancji – skutecznie występować i popierać odwołania w sytuacji, gdy w sposób skuteczny nie uzupełnił jego braku formalnego. Poprawność zaprezentowanego rozumowania potwierdza wyeksponowany w skardze kasacyjnej fakt, że kserokopia odpisu pełnomocnictwa opatrzonego datą 4 sierpnia 2005 r. nie odpowiada oryginałowi pełnomocnictwa przedłożonemu przez prezesa zarządu spółki w dniu 30 grudnia 2005 r. Należy także dodać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G nie kwestionowało umocowania radcy prawnego D. D do reprezentowania Spółki w charakterze pełnomocnika, lecz skuteczność jego czynności, której celem było udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego.
Uchylając zakwestionowane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, sąd administracyjny pierwszej instancji naruszył wymieniony na wstępie przepis p.p.s.a. w związku z art. 137 § 3 Ord. pod. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 tej ustawy.