Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Bk 435/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 15 czerwca 2010 r. nr [...].
W uzasadnieniu swoje rozstrzygnięcia sąd I instancji wskazał, że Przewodniczący. Wydziału I WSA w Białymstoku wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w kwocie 500 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone adresatowi 27 października 2010r. W wyznaczonym terminie nie skarżący nie zadośćuczynił obowiązkowi uiszczenia wpisu sądowego, w wyniku czego, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej, pełnomocnik strony skarżącej zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.
Uzasadniając zarzuty podniósł, że nie uiszczenie wpisu sądowego w wyznaczonym terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Sytuacja zdrowotna a zwłaszcza zaniki pamięci, spowodowała, że nie był on w stanie wykonać obowiązku nałożonego przez sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu.
Nie ulega wątpliwości, że pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Poza sporem w sprawie pozostaje również fakt, że strona nie opłaciła należnego wpisu. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie naruszało prawo. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a., Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia skargi z powodu nieopłacenia wpisu sądowego.
Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają przy tym twierdzenia skargi kasacyjnej dotyczące stanu zdrowia skarżącego. Podniesione w skardze kasacyjnej okoliczności mogłyby być analizowane wyłącznie w kontekście przesłanek przywrócenia terminu, pod warunkiem złożenia przez stronę stosownego wniosku w tym przedmiocie. Z uwagi na swoją prawidłową konstrukcję (pomimo błędnego uzasadnienia) za taki wniosek nie mogła zostać uznana skarga kasacyjna rozpoznawana w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.