Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi T. P., B.P., K.P. i S.P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie w przedmiocie łącznych zobowiązań pieniężnych za lata: 2011, 2012 i 2013.
Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:
Wójt Gminy O. wydanymi po wznowieniu postępowania decyzjami z dnia 31.12.2013 r. uchylił wcześniejsze decyzje ostateczne z dnia 24.07.2013 r. w przedmiocie łącznych zobowiązań pieniężnych skarżących za lata 2011, 2012 i 2013 i ustalił je w nowej wysokości, w szczególności podwyższając zobowiązanie za rok 2013 z kwoty 10.200 zł do kwoty 189.546,60 zł wskutek powzięcia wiadomości o trwającej na gruncie, stanowiącym przedmiot opodatkowania, rekultywacji wyrobiska po wydobyciu kruszywa. Ponieważ rekultywacja ta stanowiła kontynuację działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin i miała się zakończyć dopiero w pierwszym kwartale 2014 r., do czasu stwierdzenia jej zakończenia ostateczną decyzją właściwego organu administracji publicznej grunt ten podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzjami z dnia 19.05.2014 r. uchyliło w całości decyzje Wójta i na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.) przekazało sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując na wadliwości postępowania dowodowego. W szczególności wytknięto, że o oględzinach, przeprowadzonych w ramach czynności kontrolnych i stanowiących podstawę ustaleń, prowadzących do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., skarżący nie zostali powiadomieni, a z oględzin tych nie został sporządzony protokół, lecz tylko notatka służbowa. Ponadto wadliwie wydano decyzje adresowane do poszczególnych podatników oraz nie orzeczono o ich solidarnej odpowiedzialności.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucili naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. przez zaniechanie umorzenia postępowania oraz art. 233 § 2 O.p. przez nieuzasadnione przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podnosząc, że decyzje organu podatkowego pierwszej instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Wznowienie postępowania nastąpiło bez podstawy prawnej, jako że nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nowa ocena znanych wcześniej organowi podatkowemu okoliczności i dowodów, a okoliczności związane z eksploatacją gruntów, stanowiących przedmiot opodatkowania, organowi podatkowemu znane były już dnia 24.07.2013 r., co wynika z treści licznych dokumentów.
Uzasadniając oddalenie skarg na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że przesłanki wznowienia postępowania nie zostały należycie wyjaśnione przez organ pierwszej instancji, co uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy art. 233 § 2 O.p. Organ pierwszej instancji nie wykazał bowiem, że w dacie wydania pierwotnych decyzji nie była mu znana okoliczność kontynuowania rekultywacji wyrobiska, jako że w uzasadnieniu decyzji wydanych po wznowieniu postępowania nie powołano się na żadne dowody, odnoszące się do tej kwestii. Brak było zatem podstaw do rozstrzygania w tym zakresie przez organ odwoławczy, nawet z wykorzystaniem możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 229 O.p.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z:
- 1. art. 233 § 1 pkt 2a O.p., przez przyjęcie, że organ podatkowy drugiej instancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania w sprawie;
- 2. art. 233 § 2 O.p., przez przyjęcie, że organ podatkowy drugiej instancji prawidłowo zastosował ten przepis, pomimo braku przesłanek uzasadniających jego zastosowanie, to jest braku ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie zajęło stanowiska co do jej zasadności w innej formie procesowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Istotę skarżonego wyroku stanowi aprobata dla poglądu, wyrażonego przez podatkowy organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono, czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania podatkowego w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Jeżeli kwestia wystąpienia przesłanki wznowieniowej nie została należycie wyjaśniona, niemożliwe było wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej, w tym decyzji o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania (art. 233 § 1 pkt 1 lit. a O.p.), czego domagali się skarżący, a konieczne było rozstrzygnięcie na podstawie art. 233 § 2 O.p., to jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, skoro konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części.
Skuteczność wniesionej przez skarżących skargi kasacyjnej uzależniona jest od wykazania wadliwości stanowiska podatkowego organu odwoławczego oraz aprobującego to stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wadliwości tej jednak nie zdołano wykazać.
Powołaną przez organ podatkowy pierwszej instancji przyczyną wznowienia postępowania było powzięcie wiadomości o trwającej rekultywacji wyrobiska po wydobyciu kruszywa. Twierdzenie, że już w dniu wydania pierwotnej decyzji (24.07.2013 r.) organ ten wiedział, że rekultywacja wyrobiska nadal trwa, skarżący wsparli przytoczeniem (wymienieniem) dziesięciu dokumentów, bez wskazania jednak, który z nich traktuje o kontynuowaniu rekultywacji oraz bez wyjaśnienia, dlaczego na jego podstawie organ podatkowy pierwszej instancji wiedzę tę powinien posiąść już w dacie wydania decyzji pierwotnych. Ponieważ Naczelny
Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), nie jest jego rzeczą dociekanie, na czym swe twierdzenia opiera wnoszący skargę kasacyjna oraz jaka argumentacja, a także jakie dowody, mogłyby je wspierać. Przyjęta formuła zarzutu uniemożliwia więc Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu stwierdzenie, że jest on zasadny. Z kolei powołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na błędy decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, dotyczące braku orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatników oraz wydania osobnych decyzji dla każdego ze skarżących, nie odnosi się do braku przesłanek wznowieniowych, ale do wadliwości decyzji wydanej wskutek wznowienia postępowania; nie służy więc uzasadnieniu przytoczonych podstaw kasacyjnych - niezależnie już od tego, że jako podstawę kasacyjną wskazano przepis nieistniejący (art. 233 § 1 pkt 2a O.p., zamiast – prawidłowo - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.).
Prowadzić to musi do wniosku, że w przeciwieństwie do przekonującego wykazania przez organ odwoławczy wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji (przede wszystkim w zakresie niewykazania przez organ pierwszej instancji, że w dacie wydania pierwotnych decyzji nie była znana okoliczność kontynuowania rekultywacji wyrobiska), co niewątpliwie uzasadniało przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego, twierdzenia skarżących o możliwości merytorycznej oceny niewystąpienia przesłanek wznowieniowych na podstawie przedstawionego przez organ pierwszej instancji, dalece niekompletnego materiału dowodowego, jawią się jako oczywiście chybione. Ewentualne rozstrzygnięcie merytoryczne, podjęte na wskazanej przez organ pierwszej instancji niekompletnej podstawie faktycznej, obarczone byłoby znacznym ryzykiem błędu, co słusznie dostrzegł organ odwoławczy i słusznie zaaprobował Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Prowadzi to do oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.