Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 771/16) oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 18 listopada 2015 r. w przedmiocie ulgi inwestycyjnej.
Podatnik skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię przepisów i utrzymanie w mocy Wójta Gminy L. odmawiającej zastosowanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na inwestycję - budowę budynku inwentarskiego, obory dla krów mlecznych ze zbiornikiem na gnojownicę
Natomiast na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia wykładni pojęć z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym: "inwestycja", "wydatki" i "nakłady inwestycyjne" - przez co wykładnia przepisu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym dokonana przez WSA jest niekompletna i błąd ten miał wpływ na treść rozstrzygnięcia, uznając że ulga inwestycyjna w podatku rolnym może zostać przyznana, wyłącznie gdy realizacja inwestycji nie występuje z udziałem środków publicznych. WSA ograniczył się jedynie do zacytowania przepisu, bez wyjaśnienia znaczenia wszystkich pojęć wynikających z przepisu art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o podatku rolnym.
Wskazując na powyższe wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości, poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 18 listopada 2015 r., w oraz poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy wydanej w dniu 21 sierpnia 2015 r. i przekazanie Wójtowi sprawy do ponownego rozpoznania, zobowiązując organ do wydania w terminie 14 dni decyzji w przedmiocie przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym w zakresie kwoty, stanowiącej wydatki na inwestycję nie poniesione w całości ani w części ze środków publicznych. Alternatywnie, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodzą przesłanki do rozpoznania wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy Prawo rolne, ulga inwestycyjna przysługuje podatnikom podatku rolnego z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymaniu zwierząt gospodarczych oraz obiektów służących ochronie środowiska, 2) zakup i zainstalowanie deszczowni, urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii.
Sformułowany w tym przepisie zakres wydatków, uprawniających do ulgi inwestycyjnej, został przez ustawodawcę ograniczony. W przypadku bowiem, gdy wydatki te zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych - ulga nie ma zastosowania.
Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji (art. 13 ust. 2 u.p.r.). Podatnik, składając wniosek o przyznanie ulgi, ma obowiązek dołączyć zestawienie poniesionych wydatków inwestycyjnych wraz z rachunkami lub ich uwierzytelnionymi odpisami, stwierdzającymi wysokość tych wydatków (art. 14d ust. 2 u.p.r.).
W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści akt administracyjnych, podatnik złożył w dniu 30 lipca 2015 r. wniosek o przyznanie przedmiotowej ulgi. Do wniosku dołączył m.in. zestawienie poniesionych wydatków inwestycyjnych wraz z kopiami faktur stwierdzającymi wysokość tych wydatków. Jedna z załączonych faktur została rozliczona w ramach kredytu inwestycyjnego, zaciągniętego przez podatnika w banku, objętego dopłatami do oprocentowania udzielonymi przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Faktem jest, że podatnik w celu sfinansowania inwestycji skorzystał z komercyjnego kredytu obrotowego, jak też z kredytu preferencyjnego, objętego dopłatami do oprocentowania udzielonego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). W myśl przepisów ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, do zadań Agencji należy między innymi wspieranie inwestycji w rolnictwie przez dopłatę do odsetek od kredytów bankowych.
Dokonując wykładni gramatycznej art. 13 ust. 1 u.p.r. należy stwierdzić, że sfinansowanie części wydatków, poniesionych przez podatnika na inwestycję, o której mowa w tym przepisie, ze środków publicznych, pozbawia możliwości korzystania z tej ulgi. Poza sporem jest: 1) że środki, jakimi dysponuje Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa są środkami publicznymi, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm), 2) że podatnik skorzystał z kredytu preferencyjnego na przedmiotową inwestycję, który był objęty dopłatami do oprocentowania, udzielonymi przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, 3) że sfinansował część wydatków na przedmiotową inwestycję rozliczonych w ramach kredytu inwestycyjnego z dopłatami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy, ustalony przez organ podatkowy, zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie prawidłowości dotyczących wykładni przepisów prawa materialnego, jak też ustaleń faktycznych, nie narusza prawa.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest kompletne, szczegółowe, spełniające kryteria ustawowe, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Dokonano prawidłowej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 u.p.r., wyjaśniając, że podatnikom przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków (nakładów gospodarczych) ponoszonych w związku z budową i modernizacją budynków inwentarskich, pod warunkiem, że wydatki te, chociażby w niewielkiej części nie zostały sfinansowane z udziałem środków publicznych. To właśnie jeden z wydatków na przedmiotową inwestycję (jako całość), został sfinansowany z preferencyjnego kredytu bankowego i jest bez znaczenia, że część wydatków na inwestycję podatnik poniósł ze środków własnych (faktura wystawiona w dniu 27 czerwca 2013 r. przez firmę D. na kwotę 920.040 zł na sprzedaż automatycznych robotów udojowych).
Ponadto należy podnieść, że wyrażone w uzasadnieniu orzeczeń sądowych opinie i poglądy prawnego nie mają formalnie mocy wiążącej. Dotyczy to orzeczeń wszystkich instancji sądowych. Nie oznacza to jednak, że orzeczenia najwyższych instancji sądowych, nie wywierają wpływu na orzeczenia innych sądów. W gruncie rzeczy tylko wskazania prawne, zawarte w orzeczeniach najwyższych instancji sądowych faktycznie wpływa na orzecznictwo innych sądów. Z orzecznictwem takim wiąże się domniemanie prawidłowości zawartych w nich ustaleń, w tym także ustaleń dotyczących wykładni przepisów prawnych. Orzeczenia te sygnalizują prawidłowy kierunek wykładni prawa i sygnalizują, że w przyszłości w sprawach podobnych, zajmą podobne stanowisko. Powyższa uwaga odnosi się do powołanej w skardze kasacyjnej interpretacji dokonanej w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych.
W tym stanie rzeczy konkluzja zawarta w skardze kasacyjnej jakoby "podatnik przedstawił faktury dokumentujące poniesienie wydatków na inwestycję pochodzących wyłącznie ze środków własnych" nie znajduje potwierdzenia w niebudzących wątpliwości dowodach zebranych w przedmiotowej sprawie.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.