Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Marii i Ryszarda S. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. z dnia 17 marca 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż Izba Skarbowa zgodnie z wydanymi zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 31 października 2002 r. I SA/Kr 979/00 przeprowadziła postępowanie w celu ustalenia, z jakiego źródła przychodu podatnik uzyskał przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w związku z otrzymaniem nieoprocentowanych pożyczek. Organ podatkowy ustalił, że Roman S. przeznaczył środki finansowe z otrzymanych pożyczek na potrzeby osobiste niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem zgodnie z oceną prawną zawartą w wymienionym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uzyskanie przez podatnika nieoprocentowanych pożyczek przeznaczonych na cele osobiste należy zakwalifikować jako przychód uzyskany w postaci nieodpłatnego świadczenia do kategorii wymienionej w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j.
Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku jak również orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem nieodpłatnych świadczeń należy rozumieć korzyści wynikające z nieodpłatnego korzystania z cudzych pieniędzy. Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wyroku wyraził również pogląd, że wysokość nieodpłatnego świadczenia jako przychodu z innych źródeł kwalifikowanego w art. 20 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ podatkowy powinien ustalić na podstawie oprocentowania stosowanego w umowach pożyczek zawieranych w danej miejscowości przez osoby fizyczne, stosując w drodze analogii przepis art. 12 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy przeprowadził postępowanie w tym zakresie i ustalił, że oprocentowanie pożyczek na terenie właściwości miejscowej Urzędu Skarbowego w N. kształtuje się w przedziale od 19 % do 33 %. Organ podatkowy do oszacowania przychodu z nieodpłatnych świadczeń z tytułu otrzymanych przez podatnika nieoprocentowanych pożyczek przyjął najniższą stawkę stosowaną w okolicy, a mianowicie 19 % w stosunku rocznym.
Sąd stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w wyroku z dnia 31 października 2002 r. I SA/Kr 979.00 wyraził ocenę prawną co do objęcia świadczeń otrzymanych przez podatnika jako osobę fizyczną z nieoprocentowanych pożyczek zakresem przedmiotowym przepisu art. 20 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocena prawna wyrażona przez sąd na podstawie cyt. przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wielkość przychodu została również ustalona przez Izbę Skarbową w K. Ośrodek Zamiejscowy w N. zgodnie ze wskazaniem Sądu zawartym w wymienionym wyroku, a mianowicie w oparciu o oprocentowanie stosowane w umowach pożyczek zawieranych na terenie objętym właściwością miejscową Urzędu Skarbowego w N. W skardze kasacyjnej małż.
Maria i Ryszard S. zarzucili wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuznanie w toku postępowania sądowego naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych.
W związku z powyższym, w oparciu o art. 176 w zw. z art. 185 par. 1 ww. ustawy wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor kwestionuje sposób naliczenia odsetek od pożyczek zaciągniętych przez podatnika. Ponadto kwestionuje interpretację art. 153 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Istotną cechą postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie Sądu drugiej instancji granicami tej skargi, o czym stanowi art. 183 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skrócie "p.p.s.a.". Oznacza to związanie zarówno wnioskiem skargi kasacyjnej jak i jej podstawami. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 145 par. 1 lit. "c" p.p.s.a, poprzez nieuznanie, iż organy podatkowe naruszyły art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z mocy art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej kategorii podstawy uchylenia mieści się brak należytej staranności wykazywanej przez organy podatkowe w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego zebranego w danej sprawie. Wobec tego zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 par. 1 lit. "c" p.p.s.a. należało wskazać przepisy procesowe stosowane przez organy podatkowe, które zostały przez te organy naruszone i wykazać, że powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz że Sąd pierwszej instancji zaakceptował powyższy stan faktyczny.
Tymczasem autor skargi kasacyjnej zamiast powołać obok prawidłowo wskazanego przepisu procesowego, tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przepisy procesowe stosowane w postępowaniu podatkowym przez organy podatkowe, a więc przepisy Ordynacji podatkowej wskazał przepis prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym to przepisie ustawodawca definiuje przychody z innych źródeł.
Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powoduje, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany podstawą skargi kasacyjnej, nie ma możliwości jej merytorycznego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.