Uzasadnienie
- 1. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., I SA/Ol 517/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną przez M. L. (zwaną dalej skarżącą) interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 29 maja 2012 r. w przedmiocie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.
- 2. Od powyższego wyroku, uchylającego interpretację indywidualną, organ interpretacyjny w dniu 31 grudnia 2012 r. wniósł skargę kasacyjną.
W dniu 23 marca 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo organu interpretacyjnego zawierające oświadczenie o cofnięciu wniesionej skargi kasacyjnej (karta 63).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
3. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. Zdanie trzecie art. 60 p.p.s.a. mówiące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie ma zastosowania do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 572 – 573, Warszawa 2009). Wynika to z tego, że na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej. Jeżeli jest związany granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej wywołany jej cofnięciem. Jeżeli natomiast wystąpił "brak" skargi kasacyjnej wywołany jej cofnięciem to postępowanie należy umorzyć.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł (karta 37) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.