Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 458/07

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Barbary J. i Romana J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 grudnia 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
2. 2. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne.
3. 3. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji właściwości miejscowej. Sąd wyjaśnił, iż z akt administracyjnych wynika, że w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-1 złożonym przez podatnika w dniu 5 czerwca 2000 r. w (...) Urzędzie Skarbowym w G. skarżący Roman J. /doradca podatkowy/, jako miejsce zamieszkania wskazał G., ul. S. 45, czego konsekwencją była zmiana właściwości miejscowej urzędu skarbowego z (...) Urzędu Skarbowego na (...) Urząd Skarbowy w G. Dla czynności kontrolnych podjętych w dniu 17 czerwca 2003 r. w zakresie podatku dochodowego za rok 1999 właściwym był wobec tego (...) Urząd Skarbowy. Sąd stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, kontrole podatkowe przeprowadzone przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. na podstawie upoważnień do kontroli z dnia 5 listopada 1999 r., 6 grudnia 1999 r. i 7 grudnia 1999 r., nie dotyczyły działalności gospodarczej skarżącego ale jego kontrahentów wobec czego w sprawie zasadnie zastosowano art. 18a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z dyspozycją art. 18a Ordynacji podatkowej, jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ podatkowy właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń z zastrzeżeniem art. 18b Ordynacji podatkowej. W tej jednak sprawie wyjątek o jakim mowa w art. 18b Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania, bowiem, jak zasadnie podkreślił organ odwoławczy, w momencie kiedy nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej (...) Urząd Skarbowy w G. nie prowadził żadnej kontroli podatkowej u skarżącego Romana J. ani też nie wszczęto postępowania podatkowego za 1999 r.
4. 4. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie została też naruszona ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej /Dz.U. nr 173 poz. 1807/ poprzez fakt, iż czas trwania wszystkich kontroli przeprowadzonych w latach 2003 i 2004 przez (...) Urząd Skarbowy przekracza limity ustalone w tej ustawie przez ustawodawcę bowiem po pierwsze ustawa ta weszła w życie po zakończeniu kontroli w tej sprawie tj. w dniu 21 sierpnia 2004 r. Po drugie, zgodnie z treścią art. 83 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku nie może przekraczać określonych limitów, ale ograniczeń tych nie stosuje się w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli /w tym kontroli krzyżowych/ jest niezbędny dla prowadzenia przeciwko przedsiębiorcy śledztwa lub dochodzenia.
5. 5. Nie naruszono również art. 122, art. 187 par. 1, art. 188. art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu organy podatkowe w trakcie postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś materiał dowodowy i sposób jego rozpatrzenia nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Sąd podniósł, iż: a/ wszelkie materiały dowodowe zostały osobiście przez pracowników urzędu doręczone skarżącemu, b/ skarżącemu przedstawiono całość akt w sprawie dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., c/ nie uwzględniono wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego faxami oraz wnioskiem o ponowne udostępnienie akt bowiem kopia faxu znajdowała się w aktach sprawy i dla sprawy nie miała znaczenia. Sąd wyjaśnił, iż fakt oceny materiału dowodowego przez odwoławczy organ podatkowy nie tak ja tego oczekiwał podatnik nie oznacza uchybienia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organy podatkowe dołożyły należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy zaś dokumentacja zebrana przez organy nie została przez skarżących podważona.
6. 6. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 178 par. 1 w związku z art. 123 par. 1 i art. 200 par. 1 w związku z art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej. Sąd podniósł, iż podatnicy nie byli pozbawieni prawa do wglądu w akta sprawy. Zachowany został również siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się odnośnie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd wyjaśnił nadto, iż małżonkowie wspólnie opodatkowani stanowią jedną stronę postępowania, ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. Ponadto Sąd podniósł, iż w postępowaniu odwoławczym nie doszło do zgromadzenia jakichkolwiek nowych dowodów lub materiałów w sprawie natomiast organ odwoławczy ponownie ocenił wartość dowodową środków dowodowych zgromadzonych w postępowaniu przez organ pierwszej instancji. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący uzyskali pełną informację o stanowisku organów podatkowych.
7. 7. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przez odwoławczy organ podatkowy przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie zaliczyły do kosztów uzyskania przychodów /art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ wydatki związane z wykonaniem instalacji alarmowej i montażu systemu alarmowego poza kwotę 3.500 zł wydatkowaną na montaż i wykonanie tej instalacji w lokalu nr 2, w którym to lokalu istniała powyższa instalacja. Odnośnie amortyzacji środków trwałych, Sąd wyjaśnił, iż skarżący nie udowodnił w toku postępowania podatkowego, iż wykazał w ewidencji środków trwałych instalację alarmową istniejącą przed 1999 r., którą to miał montować w 1999 r. Cezary K.

1. 7. W przedmiocie niezastosowania podwyższonej stawki amortyzacji Sąd wskazał na przepis par. 9 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych, zgodnie z którym prawodawca przewiduje możliwość podwyższenia stawki amortyzacji w ściśle określonych sytuacjach, z których skarżący nie mógł korzystać. Oznacza to, że bezzasadnie podwyższając stawkę amortyzacyjną skarżący zawyżył koszt uzyskania przychodów w 1999 r. o kwotę 3.295 zł.
2. 8. W ocenie Sądu trafne jest również rozstrzygnięcie organów podatkowych zaliczające koszty związane z nabyciem środków trwałych - w tym opłaty notarialnej do wartości powiększającej wartość środków trwałych. Wynika to z par. 6 ust. 1 ust. 4 a cytowanego rozporządzenia.
3. 9. Również zasadnie, w ocenie Sądu, organy podatkowe uznały, iż skarżący zawyżył przychód z działalności gospodarczej o kwotę 440 zł. Powyższa kwota stanowi rozbieżność pomiędzy danymi wynikającymi z podatkowej księgi przychodów i rozchodów a dokumentami źródłowymi dotyczącymi wskazanych w uzasadnieniu decyzji czterech faktur.
4. 10. Bez wpływu na wynik sprawy, w ocenie Sądu, pozostaje fakt, iż przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji organu pierwszej instancji.
5. 11. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 54 par. 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z dyspozycją art. 53 par. 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu przed dniem 1 stycznia 2003 r., w przypadkach przewidzianych w art. 21 par. 3 i 4, art. 28 par. 2 oraz art. 30 par. 1 Ordynacji podatkowej, odsetki za zwłokę naliczał organ podatkowy, określając ich wysokość na dzień wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, decyzji o zwrocie wynagrodzenia lub decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika /inkasenta/. Autor skargi pominął fakt, iż w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie ww. przepis, ale w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r. /art. 25 par. 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa /Dz. U, nr 169 poz. 1387/ a contrario - postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wydane zostało w dniu 21 czerwca 2004 r./. Po tej dacie, odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53 a, art. 62 par. 4, art. 66 par. 5, art. 67 a par. 1 pkt 1 lub 2 i art. 76 a par. 1 Ordynacji podatkowej. Zasady naliczania odsetek określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach /Dz.U. nr 240 poz. 2063/, obowiązującym do dnia 1 września 2005 r. /od dnia 1 września 2005 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach /Dz.U. nr 165 poz. 5/. Przedmiotem postępowania w sprawie, wobec treści decyzji organu pierwszej i drugiej instancji jest wyłącznie określenie zobowiązania podatkowego za 1999 r., a nie należności uboczne.
6. 12. W skardze kasacyjnej Barbara i Roman J. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

13 Zarzucili wyrokowi: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 67 par. 1, art. 69, art. 72, art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 137 par. 1, art. 141 par. 4, art. 142 par. 1 i par. 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" i c oraz pkt 2, art. 151 p.p.s.a. poprzez:

1. - zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji doręczenia Romanowi J. na adres G., ul. D. 9/17 odpisu zaskarżonego wyroku, mimo iż skarżący złożyli dwa odrębne wnioski o sporządzenie uzasadnienie ww. wyroku i doręczenie jego odpisu z uzasadnieniem na dwa odrębne adresy do doręczeń,
2. - wydanie wyroku przez Sąd pierwszej instancji na podstawie nieuzupełnionych akt sprawy,
3. - zaniechanie kontroli zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego wszystkich decyzji wydanych w sprawie,
4. - zaniechanie kontroli zgodności decyzji pierwszej i drugiej instancji z przepisami prawa procesowego oraz materialnego, w tym także zakresie nie objętym skargą,
5. - zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do decyzji pierwszej i drugiej instancji w sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.,
6. - oddalenie skargi, mimo wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego określonej w przepisie art. 240 par. 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej,
7. - art. 151 w związku z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 134 par. 1 i art. 135 p.p.s.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji pierwszej i drugiej instancji oraz naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
8. - naruszenie przez organy podatkowe obu instancji przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy,
9. - poprzez sporządzenie nieprawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. - art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w związku z par. 2 ust. 1 pkt 2, par. 5, par. 6 ust. 1 i ust. 4a oraz par. 9 ust. 3 pkt 3 lit. "g" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./,
2. - art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. w związku z par. 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 148 poz. 720/.
3. 14. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorzy sformułowali liczne zarzuty co do decyzji z dnia 14 grudnia 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w G. Zarzucili m.in. naruszenie przepisów o właściwości miejscowej, brak pełnej i prawidłowej oceny poszczególnych dowodów, nierozpatrzenie wszystkich wniosków dowodowych oraz wskazali na nieprawidłowo ustaloną wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Stwierdzili także, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana przed upływem siedmiodniowego terminu określonego w art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej do wypowiedzenia się Barbary J. w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wskazali także ma błędną ocenę postanowień umowy wiążącej podatnika z Cezarym K. i pominięcie treści pisemnych wyjaśnień złożonych przez podatnika, Ewę P., a także Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. dotyczących Hanny O.; oparcia decyzji na wadliwych ustaleniach kontroli podatkowej w części dotyczącej zawyżenia przychodów z działalności gospodarczej; ilości i czasu trwania kontroli podatkowych przeprowadzonych w latach 2003-2004 przez (...) Urząd Skarbowy w G. w firmie Romana J., które przekraczały limity wynikające z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej /Dz.U. nr 173 poz. 1807/; rozbieżności pomiędzy wartością wynikającą z faktur: z dnia 25 lutego 1999 r. (...) oraz z dnia 27 lutego 1999 r. (...), a wartościami ujętymi w podatkowej księdze przychodów i rozchodów; nieuwzględnienie możliwości zastosowania podwyższonej stawki amortyzacji dla urządzenia alarmowego.
4. 15. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

1. 16. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, gdyż nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
2. 17. Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych małżonkowie są odrębnymi podmiotami. Jednakże w przypadku wspólnego opodatkowania na podstawie odrębnych przepisów /art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych/ stają się jedną stroną postępowania a to oznacza, że każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga /art. 133 par. 3 Ordynacji podatkowej/. W takiej sytuacji organ podatkowy prowadzi jedno postępowanie i wydaje jedną decyzję wobec obojga małżonków. Powyższa zasada obowiązuje również w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych, gdzie małżonkowie zdecydowali o wspólnym opodatkowaniu swoich dochodów. W tym przypadku Sąd wydaje jeden wyrok oraz sporządza jedno uzasadnienie, które doręcza stronie /art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym/, a to oznacza, że doręcza jednemu z małżonków uprawnionemu do działania w imieniu obojga. Wobec tego doręczenie przez Sąd pierwszej instancji Romanowi J. odpisu zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem pomimo, że małżonkowie złożyli dwa odrębne wnioski o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie jego odpisu wraz z uzasadnieniem na dwa różne adresy nie narusza prawa.
3. 18. Wskazany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 133 par. 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu powołanego przepisu są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne /podatkowe/. Zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał dowodowy i faktyczny, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem Sądu jest w rezultacie ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydaniu aktu administracyjnego.
4. 19. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż wydając wyrok nie dysponował całością akt sprawy. Twierdzi, że w aktach administracyjnych znajdują się liczne potwierdzenia przesłania dokumentów faxem, jednakże z akt tych nie wynika jakie dokumenty były przesłane faxem przez odwoławczy organ podatkowy i kto był ich adresatem.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak też z akt administracyjnych, wynika jednoznacznie, że wbrew powyższemu zarzutowi wszystkie materiały dowodowe zebrane w sprawie zostały doręczone podatnikowi przez pracowników urzędu skarbowego (...), nie zaś faxem - jak twierdzi skarżący. Skarżącemu przedstawiono całość zebranego materiału w sprawie, której przedmiotem jest podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. Podatnicy mieli prawo wglądu do akt oraz prawo wypowiedzenia się w sprawie, a więc mieli prawo czynnego udziału w postępowaniu /art. 123 Ordynacji podatkowej/.

20. Wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących właściwości miejscowej. Trafnie stwierdził, iż w sprawie miał zastosowanie art. 18 a Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym, jeżeli po zakończeniu roku podatkowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem właściwym miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ podatkowy właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń z zastrzeżeniem art. 18 b, które nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania.

21. Za oczywiście chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 135 p.p.s.a. Powyższy przepis stanowi, iż Sąd stosuje przewidziane ku temu środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Oznacza to nałożenie na Sąd obowiązku wyjścia poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Komentowany przepis dotyczy jedynie orzeczeń uwzględnionych skargą. Oznacza to, że ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę odnosi się jedynie do zaskarżonego aktu oraz aktu bezpośrednio go poprzedzającego oraz postępowań, w których te akty zapadły.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że organy podatkowe obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i dokonały w sposób zgodny z prawem jego oceny, którą w całości podzielił Sąd pierwszej instancji.

1. 22. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej przepisów procesowych należy podnieść, iż zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wykazania, że wskazane naruszenie konkretnego przepisu procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich rozważań w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie ma. Dotyczy to zarzutu nierozpatrzenia przez organy podatkowe wszystkich wniosków dowodowych skarżących /nie wskazano czego dotyczyły, jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie, czy faktycznie wnosiły coś do sprawy/.
2. 23. W kategoriach nieporozumienia należy odnieść się do zarzutu naruszenia uprawnienia strony do czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. W rozpatrywanej sprawie zarówno: treść pism kierowanych do strony, treść protokołu kontroli podatkowej /do której skarżący złożył obszerne wyjaśnienia/, treść odpowiedzi na powyższe zastrzeżenia, treść uzasadnienie decyzji organów obu instancji świadczą dobitnie o fakcie, iż skarżący mógł korzystać z pełnej informacji o sprawie na każdym etapie postępowania.
3. 24. Trafne jest również stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy podatkowe w sposób zgodny z prawem przywołały przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Są to: art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, par. 6 ust. 1 i ust. 4 a i par. 9 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Powyższe przepisy stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia i były przepisami obowiązującymi w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
4. 25. Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż organy podatkowe w sposób zgodny z prawem ustaliły zawyżenie przez podatnika przychodów z działalności gospodarczej o kwotę 440 zł, co wykazano rozbieżnością pomiędzy zapisem w księdze podatkowej a dokumentami źródłowymi, bezzasadnym zaliczeniem do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących usług notarialnych oraz wydatków na nabycie środka trwałego, którego wartość winna być amortyzowana. Również zasadna była ocena dokonana przez Sąd, iż nie było podstaw do zastosowania stawki podwyższonej amortyzacji dla urządzenia alarmowego skoro podatnik nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z par. 9 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
5. 26. Za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 par. 4 p.p.s.a, bowiem wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszelkie wymogi określone w tym przepisie a mianowicie zawiera przedstawienie stanu faktycznego, przywołanie zarzutów podniesionych w skardze oraz wskazanie prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
6. 27. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.