Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę M.F. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006.
Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:
Skarżący wystąpił o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 42.361 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 wskutek zmniejszenia – w stosunku do zeznanego - przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzjami z dnia 31.08.2010 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 52.478 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 20.04.2011 r. uchylił decyzję Naczelnika w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i przekazał mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12.10.2011 r. (I SA/Gd 647/11) oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję, stwierdzając, że rozstrzygnięcie w przedmiocie nadpłaty zależy od rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a równolegle wydanym wyrokiem w sprawie I SA/Gd 646/11 oddalił skargę na kasatoryjną decyzję organu odwoławczego w sprawie wymiarowej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzjami z dnia 15.09.2011 r. określił zobowiązanie podatkowe skarżącego na kwotę 56.479 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty.
Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 26.04.2012 r. uchylił decyzję Naczelnika i stwierdził skarżącemu nadpłatę w wysokości 25.214 zł.
W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, a także zarzucił naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, akcentując, że wynik sprawy o stwierdzenie nadpłaty zależny jest od toczącego się równolegle postępowania wymiarowego.
Uzasadniając uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty zależy od rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego. Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29.10.2012 r., wydanym w sprawie I SA/Gd 626/12, uchylił decyzję wymiarową, należało także uchylić, jako przedwczesne, rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 72 § 1 pkt 1 i art. 74a ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 151 P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi, mimo, że zachodziły podstawy do jej oddalenia z uwagi na to, że postępowanie prowadzone przed organami podatkowymi nie było dotknięte żadną z wad proceduralnych, które wskazał Sąd w nieprawomocnym wyroku w sprawie wymiarowej i uznanie, że do czasu usunięcia braków wynikających z naruszeń prawa procesowego rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie nadpłaty byłoby przedwczesne, podczas gdy organ podatkowy prawidłowo określił wysokość zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006, nie naruszając norm wynikających z wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji prawidłowo określił skarżącemu wysokość nadpłaty za rok 2006.
W piśmie procesowym wniesionym po terminie złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia doradcy podatkowego; na rozprawie przed Naczelnym Sądem administracyjnym nie był reprezentowany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Należy przypomnieć, że na mocy art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 12.10.2011 r. (I SA/Gd 647/11) wyraził ocenę, że rozstrzygnięcie w przedmiocie nadpłaty zależy od rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego za rok 2006, to oceną tą Sąd ten był związany także ponownie orzekając w sprawie ponownej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.
W konsekwencji, skoro ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że wydanym równolegle wyrokiem uchylona została ostateczna decyzja w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, stosując się do wiążącej go oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym, cytowanym wyroku, obowiązany był uchylić także decyzję w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Wyrok ten nie narusza zatem przywołanych w zarzucie przepisów P.p.s.a., jego przedmiotem nie była bowiem ocena poprawności zastosowania wymienionych w zarzucie przepisów Ordynacji podatkowej w sprawie wymiarowej.
Należy też dodać, że w wydanym równolegle wyroku w sprawie II FSK 472/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej w G. na uchylający decyzję w sprawie wymiarowej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Prowadzi to do uznania, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut jest chybiony, wskutek czego skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ wskutek niezłożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz niestawiennictwa na rozprawie nie było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia doradcy podatkowego na podstawie stosowanego odpowiednio § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.01.2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).