Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 760/12 odrzucił skargę M. K. – nazywanego dalej "Skarżącym", na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.
Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że organ podatkowy dokonał zajęcia zabezpieczającego środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach bankowych Skarżącego. W ocenie Skarżącego, działanie organu było pozbawione podstaw prawnych, ponieważ nie wszczęto względem niego postępowania egzekucyjnego w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.e.a.". Stąd też Skarżący wezwał organ do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa. Ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, Skarżący wniósł skargę na czynności organu; wskazując, że na mocy art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", należało uznać je za bezskuteczne.
Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił, jako że Skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), a co za tym idzie jej wniesienie było niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). Wskazując na art. 33 w zw. z art. 166b u.p.e.a. sąd zwrócił uwagę, że Skarżący winien był wpierw wystąpić z zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Od postanowienia wydanego w związku z wniesionymi zarzutami Skarżącemu służy zażalenie (art. 34 § 5 u.p.e.a.). Również od decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego służyło Skarżącemu prawo do wniesienia odwołania.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku Skarżący podniósł na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 52 § 1-3 P.p.s.a. w zw. z art. 33 i art. 166b u.p.e.a., przez przyjęcie, że zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, podczas gdy z treści wskazanych przepisów oraz okoliczności sprawy wynika, że odrzucenie skargi było niedopuszczalne, ponieważ Skarżący uprzednio wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a nie przysługiwały mu środki zaskarżenia w postaci zażalenia, odwołania ani wniosek o powtórne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj. art. 80 § 3 u.p.e.a. oraz art. 42 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "k.p.a." w zw. z art. 18 oraz art. 166b u.p.e.a., w wyniku którego sąd pierwszej instancji przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że doszło do zgodnego z prawem i skutecznego powiadomienia przez organ o zajęciu zabezpieczającym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jako że jest bezzasadna. Wbrew temu co podniósł autor skargi kasacyjnej w toku postępowania zabezpieczającego Skarżącemu przysługiwały środki zaskarżenia, a co za tym idzie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie można było uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć bowiem należy sytuację, w której wykorzystano wszelkie dostępne w ramach danej procedury możliwości załatwienia sprawy. W postępowaniu zabezpieczającym – podobnie jak w postępowaniu egzekucyjnym w administracji – strona w pierwszej kolejności winna jest zgłosić zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego (art. 33 w zw. z art. 166b u.p.e.a.).
W tym stanie rzeczy, organ zobowiązany jest do wydania postanowienia, w którym odnosi się do zgłoszonych zarzutów, a stronie na mocy art. 34 § 5 u.p.e.a. służy na nie zażalenie. Argumentację autora skargi kasacyjnej w świetle powyższych uwag, że środków wymienionych w art. 33 u.p.e.a. nie można zaliczyć do środków zaskarżenia, o których jest mowa w art. 52 § 2 P.p.s.a., należy zatem uznać za nietrafną. Bezwątpienia wspomniane zarzuty stanowią jedynie swoisty środek zaskarżenia – niemniej jednak, jak już wspomniano, rodzi on po stronie organu obowiązek ustosunkowania się do nich i wydania postanowienia, na które stronie przysługuje zażalenie. Innymi słowy: zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego jest niezbędnym elementem procedury, której wyczerpanie daje podstawę do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego (art. 52 § 1 P.p.s.a.).
Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego poinformowania Skarżącego o dokonaniu zajęcia, zwrócić należy uwagę, że zważywszy na treść art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami podniesionymi przez autora skargi kasacyjnej i nie może konkretyzować ich uzasadnienia. Jako, że Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego wskazany w skardze kasacyjnej adres był właściwym do doręczeń, zarzut ten należy uznać za chybiony. Zwłaszcza, że analiza akt sprawy również nie daje podstaw do przyjęcia, że organy kierowały korespondencję na niewłaściwy adres.
Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.