Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 października 2010 r., I SA/Ol 628/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu sąd podał, że po wniesieniu skargi skarżący wezwany został do jej podpisania oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skutecznie stronie skarżącej na podany adres do doręczeń. W wezwaniu znajdowało się pouczenie m.in. o obowiązku wynikającym z art. 70 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", dotyczącym zawiadomienia sądu o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby oraz o jego zaniedbaniu skutkującym pozostawieniem w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia pism wysłanych pod dotychczasowy adres (art. 70 § 2 p.p.s.a.).
Po wykonaniu wezwania strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wysłane zostało na podany przez skarżącego adres do doręczeń. Pomimo dwukrotnego awizowania skarżący nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu, w związku z czym, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a. sąd uznał, że wezwanie zostało doręczone z dniem 11 października 2010 r.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ponieważ siedmiodniowy termin przewidziany w art. 220 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 18 października 2010 r. i pomimo jego upływu nie został uiszczony należny wpis od skargi, podlegała ona odrzuceniu stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnego od powyższego postanowienia skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie art. 73 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący pomimo dwukrotnego awizowania nie odebrał wezwania, a co za tym idzie przyjęcie domniemania doręczenia,
- 2. naruszenie art. 70 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarżący nie zawiadomił sądu o zmianie miejsca swojego zamieszkania.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, dopuszczenie dowodu ze skargi do UP M. 5 na okoliczność nie dostarczenia zawiadomienia o wezwaniu z WSA w Olsztynie, zażądanie z UP M. 5 informacji na temat, w jaki sposób została rozpatrzona skarga złożona przez skarżącego w dniu 16 listopada 2010 r. w przedmiocie nie dostarczenia mu zawiadomienia z WSA w Olsztynie.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych skarżący podniósł, że sąd błędnie zastosował art. 73 p.p.s.a., albowiem listonosz UP w M. nie pozostawił dla adresata zawiadomienia oraz zawiadomienia powtórnego o nadejściu przesyłki z sądu, a zatem skarżący nie miał wiedzy na temat przedmiotowego wezwania. Skarżący oświadczył, że pod wskazanym przez niego adresem przebywa ciągle A. S., która odbiera korespondencję dla skarżącego i szczególnie pilnowała jego sprawy, jednak żadna przesyłka, ani zawiadomienie o niej nie zostało dostarczone przez sąd pod wskazany adres.
Skarżący podniósł, że złożył skargę w urzędzie pocztowym w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jednakże na dzień wniesienia skargi kasacyjnej nie otrzymał odpowiedzi, wobec czego wnosi o zwrócenie się do urzędu pocztowego o udzielenie informacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego ze wskazanych w petitum przepisów.
Przede wszystkim nie sposób zarzucić sądowi naruszenie art. 70 p.p.s.a. Zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Jak wynika z brzmienia tego przepisu, ma on charakter instrukcyjny dla stron postępowania i to one są jego adresatem, a zatem nie można powiedzieć, że sąd stosuje wskazaną w nim normę. Z kolei art. 70 § 2 stanowi, że w razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.
Skarżący został stosownie pouczony o treści powyższego przepisu wraz z wezwaniem do podpisania skargi (k. 10-10v akt sądowych), a więc sąd wywiązał się z nałożonego nań obowiązku. Ponadto, jak wynika z podnoszonej na obecnym etapie argumentacji skarżącego, nie zmieniał on w ogóle adresu dla doręczeń, a więc tym samym nie było potrzeby zawiadamiania sądu o takiej zmianie i stosowania art. 70 § 2 p.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie.
Jeśli chodzi o drugi z zarzutów, to również jest on oczywiście bezzasadny. W aktach sprawy znajduje się przedmiotowa przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi (k. 18), a z umieszczonego na niej druku zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że w związku z nieobecnością adresata ("mieszkanie zamknięte – 27.09.2010 r.") została ona pozostawiona w placówce pocztowej w M., a zawiadomienie o tym pozostawiono w skrzynce oddawczej. Brak jest jakichkolwiek podstaw by twierdzić, że takie zawiadomienie (tzw. awizo) nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej.
Co więcej, pieczęcie pocztowe znajdujące się na kopercie potwierdzają ustalenia sądu pierwszej instancji, iż przesyłka została powtórnie awizowana w dniu 5 października 2010 r. i w tym zakresie twierdzenia skarżącego o nie pozostawieniu kolejnego awizo w skrzynce oddawczej są również całkowicie gołosłowne. Sam fakt, iż skarżący wystosował do urzędu pocztowego pismo z żądaniem wyjaśnienia ewentualnych uchybień w doręczeniu wezwania w żaden sposób nie dowodzi, że takie uchybienia miały miejsce.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że spełnione zostały ustawowe przesłanki dla tzw. zastępczego trybu doręczeń, przewidzianego w art. 73 § 1-3 p.p.s.a. A skoro tak, to sąd słusznie przyjął, że wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 11 października 2010 r., w myśl art. 73 § 4. Ponieważ skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi, do czego został w przewidziany prawem sposób wezwany, sąd pierwszej instancji prawidłowo skargę tę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.