Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 września 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") oddalił skargę G. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "Dyrektor IAS") z dnia 23 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.
Od powyższego wyroku Skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której wskazał, że: "Jednocześnie Skarżący podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 527/18 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 23 sierpnia 2017 r., nr [...] oraz ponownie wnosi o wstrzymanie wykonania ww. decyzji."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W orzecznictwie sądowoadministacyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W sytuacji, gdy wykonanie decyzji polega na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, wnioskujący winien dokładnie zobrazować swoją sytuację majątkową. W takim przypadku niebezpieczeństwo zaistnienia szkody wiąże się bowiem ściśle ze stanem braku środków na pokrycie należności publicznoprawnych.
Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por postanowienie NSA z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18, opublikowane w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że Skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji ani dokumentacji mogącej wesprzeć wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. W związku z powyższym Sąd nie był władny dokonać oceny zaistnienia przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.