Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 624/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę G. J. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r. i zwrócił skarżącej wpis sądowy.
Z akt sprawy wynika, że wraz z pismem z dnia 27 lipca 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył pięć skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., w tym skargę wymienioną wyżej. Skarga ta nie była podpisana.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 6 września 2010 r. którego odpis skutecznie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 13 września 2010 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako: p.p.s.a.) do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony złożył pełnomocnictwo, lecz nie podpisał skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi – poprzez jej podpisanie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Wskazał, że wobec skutecznego doręczenia pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 13 września 2010 r., termin do ich usunięcia upłynął 20 września 2010 r. We wskazanym terminie przedłożono pełnomocnictwo, ale nie podpisano skargi.
W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie w sprawie, które polegało na przyjęciu, iż skarga G. J. – jako niepodpisana – winna zostać odrzucona, po uprzednim wezwaniu Sądu do usunięcia tego braku.
Skarżący zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w całości i w tym zakresie wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego merytorycznego rozpatrzenia temu Sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Sąd administracyjny dokonuje bowiem kontroli legalności działania administracji publicznej wyłącznie w wyniku wniesienia skargi przez stronę. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia stwierdzenie, że istotnie wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie, pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo wezwany zarządzeniem z dnia 6 września 2010 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi G. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 11 czerwca 2010 r. poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz podpisanie skargi. Skarga, która wpłynęła do Sądu pierwszej instancji za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie była bowiem podpisana, a ponadto mimo wskazania w jej treści, że sporządził ją pełnomocnik, nie załączono do niej pełnomocnictwa. Z pisma nie wynikało także, że przekazany przez organ jego egzemplarz stanowił odpis skargi (brak było adnotacji "odpis", potwierdzenia odpisu za zgodność z oryginałem).
Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik strony skarżącej we wskazanym terminie złożył pełnomocnictwo procesowe, ale skargi nie podpisał, choć (co potwierdza w skardze kasacyjnej) wezwano go do usunięcia również tego braku. Jego przekonanie, że skarga była prawidłowo podpisana, nie usprawiedliwia zaniechania uzupełnienia wskazanego braku, nawet wówczas, gdyby Samorządowe Kolegium Odwoławcze zatrzymało dla siebie podpisany oryginał skargi. Ani art. 49 § 1, ani art. 58 § 3 p.p.s.a. nie uzależniają bowiem skutku nieuzupełnienia braków formalnych, do usunięcia których stronę prawidłowo wezwano, od powodów ich nieusunięcia.
Z tych względów prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę G. J. na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.