Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r., I SA/Po 852/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 września 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia temu skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.
- 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że A. S. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 września 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00,- złotych w kasie sądu albo na rachunek bankowy Sądu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 grudnia 2011 r., co zostało stwierdzone podpisem na pocztowym potwierdzeniu odbioru. Mimo wezwania uzupełniający wpis od skargi nie został uiszczony.
3. Uzasadniając wydane w sprawie postanowienie sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. – wskazał, że pełnomocnikowi skarżącego wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2011 r. Termin do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi upływał zatem z dniem 19 grudnia 2011 r. Mimo upływu terminu skarżący nie uiścił należnego wpisu. W tej sytuacji w ocenie sądu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a.,.
4. W skardze kasacyjnej podatnik zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 65 § 1 i art. 220 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżący nie otrzymał wezwania do uiszczenia brakującej części opłat sądowej od skargi.
W związku z tak postanowionym zarzutem strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
- 5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
- 6. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. strona nie podzieliła stanowiska organu podatkowe, ponownie powołując się na pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1448/11.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
7. Jak wynika z treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 200 zł, strona uiściła natomiast jedynie połowę należnego wpisu, tj. 100 zł. Z tych też przyczyn zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2001 r. sąd wezwał stronę do uiszczenia brakującej kwoty wpisu sądowego. Zarządzenie o wezwaniu do usunięcia braków formalnych w zakresie wpisu (k. 20 akt WSA) zawiera adnotację o jego wykonaniu, opatrzoną datą (7 grudnia 2011 r.) i podpisem pracownika WSA – starszego sekretarza sądowego. Z kolei pismo o doręczeniu odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (k. 22 akt WSA) i doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę (k. 21 akt WSA) opatrzone zostały pieczątką "WYSŁANO", także zawierającą datę (7 grudnia 2011 r.) i podpis pracownika.
Należy również zauważyć, że druk potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do pełnomocnika skarżącego w rubryce opisującej rodzaj przesyłki precyzuje jednoznacznie "wpis + odp. na sk.". Na druku tym znajduje się pieczątka kancelarii pełnomocnika, jak i podpis odbierającej przesyłkę osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu tejże kancelarii, stąd też było możliwe skontrolowanie zawartości przesyłki z informacjami wskazanymi w treści zwrotki.
Podstawową okolicznością wskazującą na brak naruszenia powołanych w rozpatrywanej skardze kasacyjnej norm procesowych jest jednak prawidłowość doręczenia spornej przesyłki sądowej, która nie została przez stronę zakwestionowana.
Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej rozporządzenie), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko.
Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienia NSA z dnia 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09; z dnia 21 maja 2010 r., II FSK 619/10; z dnia 18 stycznia 2012 r., I FSK 2088/11; z dnia 21 marca 2012 r., II FSK 363/12). Jak już wskazano wyżej, wymogi te zostały w okolicznościach sprawy spełnione i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do ich kwestionowania.
Zauważyć w związku z tym należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 K.p.c. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo Sądowi (takim niezwłocznym zgłoszeniem nie będzie działanie takie, jakie zostało podjęte przez pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie).
W sytuacji gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przesyłki zawierającej zarówno odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, jak i odpowiedzi na skargę. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzania odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane (tak jak czyni to pełnomocnik w niniejszej sprawie) lub też, że nie otrzymał żadnego (czyli, że odebrał pustą kopertę).
8. Odnosząc się zaś do kwestii podniesionego w skardze kasacyjnej wyroku NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1448/11, to należy zauważyć, że zaistniały tam stan faktyczny był odmienny od niniejszego, bowiem organ został tam wezwany do uzupełniania dwóch braków formalnych – uiszczenia wpisu (który organ uiścił w zakreślonym terminie) i doręczenia odpisów skargi (których organ nie przesłał).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie wskazane okoliczności wskazują na to, że – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – sąd pierwszej instancji miał podstawy do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co czyni zarzut w tym zakresie niezasadnym.
- 9. Odnosząc się do wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o zwrot kosztów, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z uchwałą NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a takim jest właśnie postanowienie o odrzuceniu skargi.
- 10. Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.