Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 512/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. K. – nazywanego dalej "skarżącym". W punkcie trzecim wyroku przyznano doradcy podatkowemu, pełnomocnikowi skarżącego, kwotę 180 zł zwiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W dniu 10 marca 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 powyższego wyroku, w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności pomocy prawnej pełnionej z urzędu przez doradcę podatkowego. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) i skierowanie sprawy do Trybunału Konstytucyjnego w celu weryfikacji przepisów ustawy p.p.s.a. (w szczególności art. 258 do 260) w zakresie, w jakim nie przewidują środka odwoławczego od przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu, w przypadku gdy postanowienie w tej sprawie wydaje NSA jako sąd rozstrzygający po raz pierwszy, jako niezgodne z art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; oraz rozstrzygnięcie wniesionego zażalenia, co do istoty, w przypadku uznania dopuszczalności jego złożenia.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w zaskarżonym wyroku NSA przyznał mu wynagrodzenie za czynności pełnione w ramach pomocy prawnej pełnionej z urzędu w wysokości 180 zł plus VAT, nieuwzgledniając zwrotu kosztów podróży z O. do Warszawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przed przystąpieniem do oceny zasadności sformułowanych przez pełnomocnika skarżącego wniosków godzi się zauważyć, że wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne i w związku z tym podlegałoby odrzuceniu. Jest natomiast możliwe, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., składanie wniosku o uzupełnienie wyroku Sądu administracyjnego drugiej instancji, w tym uzupełnienie co do zwrotu kosztów, które w myśl art. 157 § 2 p.p.s.a. może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił zatem potraktować pismo strony jako wniosek o uzupełnienie wydanego w niniejszym postępowaniu wyroku, gdyż jedynie w ten sposób pismo pełnomocnika skarżącego mogło być poddane merytorycznej ocenie.
Przechodząc zatem do podnoszonych przez pełnomocnika argumentów stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie koszt dojazdu do sądu nie stanowił niezbędnego kosztu postępowania, o którym jest mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). W świetle unormowań ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91), stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że tylko w sytuacji gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony lub pełnomocnika na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wnioskowanie o zwrot kosztów podróży, na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1039/13 i powołane tam orzeczenia; z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I GZ 15/14 oraz wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1079/06, treść orzeczeń dostępna w CBOSA).
Skoro zatem stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym został on pouczony w zawiadomieniu o terminie posiedzenia, to nie było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zauważył również powodów do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w celu weryfikacji art. 258 - 260 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie art. 157 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.