Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 21 listopada 2012 r., I SA/Op 255/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 22 maja 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
2. M. B. w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Opolu z 21 listopada 2012 r., I SA/Op 255/12 w punkcie 2 jej petitum wniósł "na zasadzie art. 61 par. 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania merytorycznego wyroku albowiem trwające postępowanie egzekucyjne powoduje oczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i rudnych do odwrócenia skutków w jego majątku."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "P.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym wniosek podziela poglądy wyrażone przez NSA w postanowieniu z 27 września 2012 r., II FZ 777/12.
W niniejszej sprawie nie wchodzi w grę zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na charakter tegoż aktu. Oczywiste jest, że nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania akt, który wykonaniu nie podlega. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu głównym w tej sprawie sądowoadministracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O., którym utrzymano w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skutkiem tegoż postanowienia jest tylko to, że postępowanie egzekucyjne toczy się nadal; innymi słowy, to nie za jego przyczyną postępowanie to wszczęto, a więc wstrzymanie jego "wykonania" nie może doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego skutku. Przedmiotowe postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym, którego bieg wstrzymać chce skarżący, nie podlega wcale wykonaniu, czyli przymusowej realizacji, gdyż nie nakłada ono na skarżącego żadnych obowiązków; dlatego też nieporozumieniem jest rozważanie, czy korzystnym dla podatnika (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie jego wykonania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.