Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Łd 1051/06, oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 20 kwietnia 2006 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 6 marca 2006 r., nr [...], umarzające postępowanie z wniosku A. G. - G. (dalej: skarżąca) jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd, uznając skargę za bezzasadną, przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Zawiadomieniem z dnia 12 sierpnia 2005 r. organ egzekucyjny na wniosek skarżącej dokonał zajęcia wierzytelności w A. P. Spółka z o.o. w W. (dalej: spółka), która pismem z dnia 23 sierpnia 2005 r. poinformowała organ egzekucyjny, że z uwagi na toczący się spór przed sądami "nie ma wymagalnej wierzytelności" wobec skarżącej.
W związku z wyjaśnieniem skarżącej, że jej pisma w istocie stanowią "odwołanie", organ egzekucyjny wydał wymienione na wstępie postanowienie.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w wyniku rozpoznania zażalenia podtrzymał stanowisko organu egzekucyjnego.
Organ odwoławczy wskazał, iż zajęcie wierzytelności w spółce zostało dokonane na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. z 2005 Dz.U. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej: u.p.e.a.), który nie przewiduje wydania decyzji lub postanowienia, a wobec tego brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 4 października 2005 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie ogólnych zasad postępowania podatkowego oraz przepisów kontroli skarbowej, w związku z brakiem wydania stosownego orzeczenia.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Sąd wskazał, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego w dniu 10 sierpnia 2005 r. tytułu wykonawczego, a wobec tego mają do niego zastosowanie przepisy postępowania egzekucyjnego, a nie przepisy postępowania podatkowego czy o kontroli skarbowej. Z kolei przepisy egzekucyjne nie przewidują wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zrealizowania środka egzekucyjnego, co czyni to postępowanie bezprzedmiotowym.
Nadto Sąd zauważył, iż z uwagi na sporny charakter wskazanej przez skarżącą wierzytelności organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że nie było podstaw do zrealizowania przedmiotowego zajęcia wierzytelności.
W skardze kasacyjnej z dnia 19 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 17 § 1 u.p.e.a., przez niesłuszne przyjęcie braku podstaw do wydania postanowienia w sprawie odmowy zrealizowania środka egzekucyjnego; art. 89 u.p.e.a., w związku z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niesłuszne przyjęcie, że przedmiotem zajęcia nie mogą być wierzytelności istniejące lecz sporne, co wynika z art. 89 § 3 pkt c) u.p.e.a.
Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o:
- - zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, ewentualnie
- - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał przedwcześnie postanowienie, ponieważ nie została rozstrzygnięta przez Sąd kwestia istnienia i kształtu zajętej wierzytelności, a więc brak było podstaw do uznania jej za nieistniejącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Pełnomocnik skarżącej w jej podstawie postawił zarzut naruszenia prawa procesowego.
W myśl art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa procesowego, o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto stosownie do art. 176 p.p.s.a. powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, których brak może zostać usunięte, a także zawierać konieczne elementy materialnoprawne przewidziane tylko dla skargi kasacyjnej (oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany), których brak nie podlega sanacji. Zarzut skargi kasacyjnej powinien być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przede wszystkim przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (ewentualnie w połączeniu z innymi przepisami, na przykład przepisami postępowania egzekucyjnego), które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej w podstawie zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazał jedynie przepisy postępowania egzekucyjnego, czego nie można uznać za spełnienie wymogów, o jakich mowa wyżej. Naczelny Sąd Administracyjny, który na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, nie może z kolei ani domyślać się ani poprawiać, czy też formułować za skarżącą zarzutów kasacyjnych. Sąd ten działa z urzędu tylko w przypadkach wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad, skutkujących jego nieważnością, co w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Podsumowując, ponieważ zarzut naruszenia prawa procesowego, nie spełnia wymogów ustawowych, o jakich mowa w art. 176, w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy uznać go za bezskuteczny.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Stosownie do art. 250 p.p.s.a. Sąd przyznał ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie z tytułu poniesionych kosztów nieopłaconej pomocy prawne, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b), w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
O pozostałych kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1, w związku z art. 248 p.p.s.a.