Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 7 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 107/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę B. B. i R. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że skarżąca w 2008 r. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na malowaniu obrazów, które były sprzedawane przez Internet. W zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2008 r. podatnicy zadeklarowali podatek należny w kwocie 5.900,00 zł, należne zaliczki w kwocie 6.925,00 zł., nadpłatę w wysokości 1.025,00 zł. W ramach tego zeznania podatniczka m.in. wykazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 43.609,29 zł., koszty uzyskania przychodu w kwocie 21.433,19 zł., dochód w kwocie 22.176,10 zł. Wobec podatników zostało wszczęte postępowanie podatkowe i decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. określono im zobowiązanie podatkowe w wysokości 7.598,00 zł. Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 9.424,00 zł. uznając, że wpływy na koncie osobistym z tytułu sprzedaży obrazów faktycznie były wpływami z działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 15 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i podzielił ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji.
2. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca podniosła, że decyzje organów obu instancji są wadliwe z punktu widzenia merytorycznego a całe postępowanie podatkowe było niezgodne w wielu sytuacjach z zasadami ogólnymi zawartymi w Rozdziale 1 Działu VI Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie.
3. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie zaliczenia do przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej kwoty 17.228,00 zł z tytułu sprzedaży obrazów, która wpłynęła w 2008 r. na konto osobiste podatniczki. Organ stanął na stanowisku, że wpływy ze sprzedaży obrazów na konto osobiste stanowiły przychód z działalności gospodarczej, podczas gdy strona skarżąca utrzymuje, że wpływy te pochodzą ze sprzedaży obrazów będących jej prywatną własnością jak również należących do innych osób, którym następnie środki te zostały przekazane w formie gotówki.
Sąd uznał, że wpływy ze sprzedaży obrazów stanowiły w całości przychód z działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu wykazano w toku postępowania, że wpływy na konto osobiste skarżącej dotyczyły zapłaty za obrazy, za zamówienia, za obrazy ze wskazaniem numeru aukcji, w większości przypadków z podaniem przy wpłacie tytułu obrazu lub nazwy firmy. Powołanie się na numer aukcji internetowej przeczy twierdzeniom strony, że obrazy z prywatnych kolekcji nie były sprzedawane na aukcjach internetowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy przeprowadziły wnikliwą analizę ilości i wartości zakupionych materiałów ujętych w kosztach uzyskania przychodów i porównały te wartości z ilością sprzedanych obrazów odnotowanych zarówno na koncie firmowym jak osobistym. Na tej podstawie wyprowadzono wniosek, że suma wykorzystanych podobrazi ustalona na podstawie danych i wpływów ze sprzedaży obrazów odnotowanych na obu kontach wraz z sumą wynikającą z remanentu końcowego jest bardzo zbliżona do sumy wszystkich zakupionych podobrazi za 2008 r. Zdaniem Sądu strona skarżąca nie podważyła skutecznie powyższych ustaleń.
4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że "decyzje organów skarbowych są wadliwe z punktu widzenia merytorycznego i nie posiadają wystarczającego uzasadnienia prawnego do czego zobowiązują przepisy Ordynacji Podatkowej art. 210 § 1 ppunkt 4 i 6". Następnie wskazał, że "zostały naruszone zasady ogólne Ordynacji Podatkowej a w szczególności art. 120 i art. 121, w których jest mowa o tym, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazuje dwie odrębne podstawy wniesienia skargi kasacyjnej. Stanowią je: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, bowiem w jej części wstępnej nie sformułowano podstaw kasacyjnych, nie wskazano również zakresu przedmiotu zaskarżenia, czyli nie sprostano wymogom art. 176 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjna powinien zaprezentować konkretne, oparte na wyżej wskazanym art. 174 p.p.s.a., zarzuty pod adresem stosowania i wykładni prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji lub też wskazać istotne dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenia przez ten Sąd prawa procesowego. Tymczasem w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie sformułowano takich zarzutów. W sposób lakoniczny wskazano jedynie, że decyzje organów skarbowych są wadliwe z punktu widzenia merytorycznego i nie posiadają wystarczającego uzasadnienia prawnego. Podkreślić należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy. Powyższe jest o tyle istotne, bowiem na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej w żaden sposób nie uzasadnił naruszenia przepisów procedury podatkowej, której w jego ocenie dopuściły się organy podatkowe. Nie podważył również stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Odnosząc się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 120 i art. 121 Ordynacji wskazać należy, że zaskarżeniu skargą kasacyjną podlega wyrok Sądu pierwszej instancji, co powoduje, że w skardze kasacyjnej od tego wyroku skutecznie można powoływać się na naruszenie przepisów postępowania, regulujące postępowanie właśnie przed tym sądem. Skarga natomiast ogniskuje się jedynie na wadliwym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego i jego oceny, nie formułuje jednak zarzutu naruszenia tych przepisów przez Sąd pierwszej instancji.
Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, ze zm.).