Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2012 r., I SA/Po 623/12 pełnomocnik J. i T. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 marca 2009 r. Podniósł, że jej wykonanie grozi zaistnieniem stanu całkowitej niewypłacalności podatnika i zaprzepaszczeniem jego możliwości w zakresie regulowania wszelkich zobowiązań pracowniczych, podatkowych, a także innych zobowiązań publicznoprawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku uznał, że nie może on zostać uwzględniony. Na wstępie zauważyć należy dla porządku, że przedmiotem kontroli w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 8 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych. Rozpatrywany wniosek dotyczy natomiast właśnie decyzji wymiarowej określającej podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 160.462,00 zł. Skierowanie wniosku o wstrzymanie wykonania do decyzji nie będącej bezpośrednio przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest jednak możliwe, albowiem zgodnie z art. 61 § 3 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "P.p.s.a." postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania może dotyczyć aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Dotyczy zatem również decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym, w stosunku do których toczy się postępowanie nadzwyczajne, tak jak w sprawie niniejszej.
Przechodząc natomiast do oceny zawartego w skardze kasacyjnej wniosku stwierdzić należy, że wniosek ten nie został w należyty sposób umotywowany. Sąd może udzielić ochrony tymczasowej jeżeli strona wykaże, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. sformułowany został w sposób ogólny, co w praktyce oznacza konieczność wskazania na konkretne okoliczności świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia konkretnych zdarzeń, które stanowiłyby realizację przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W krótkim uzasadnieniu wniosku wspomniane jest, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki, o jakich mowa w ustawie, ale jednocześnie zawarta jest informacja, że zaległość podatkowa wraz z odsetkami jest przez skarżących na bieżąco spłacana.
Do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżących, ani też nie podane zostały żadne bliższe informacje w tym zakresie, dotyczące np. prowadzonej przez nich działalności. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek.
Ponieważ skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.