Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2011 r., I SA/Bk 400/11, T. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania spornej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 16 sierpnia 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.
W motywach wniosku skarżący wskazał, że jego trudna sytuacja finansowa nie pozwala mu na zapłatę zobowiązania podatkowego w wysokości 6.720 zł wraz odsetkami. Skarżący nie posiada stałych źródeł dochodu; poszukuje pracy. Obecnie jest związany krótkoterminową umową o dzieło, uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości około 800 zł miesięcznie. Jedyny majątek skarżącego stanowi lokal mieszkalny; nie posiada oszczędności. Miesięczne opłaty skarżącego wynoszą 700 zł (czynsz, media, telefon, Internet). Wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje pogorszenie i tak już trudnej sytuacji materialnej strony; wymagać będzie zaciągnięcia kredytu lub pożyczki w celu zapłaty podatku. Okoliczności te świadczą, w ocenie skarżącego, o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem spornej decyzji, co wypełnia znamiona określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej Ppsa. Nawet bowiem w przypadku zwrotu wyegzekwowanego przez organ świadczenia (podatku) będzie istniał obowiązek zapłaty odsetek od umowy kredytu lub pożyczki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do ww. art. 61 § 3 Ppsa, postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji może zostać wydane, "jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
W orzecznictwie Sądu odwoławczego utrwalił się pogląd, że spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w cytowanym przepisie, powinien uprawdopodobnić wnioskodawca (post. NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FZ 39/09, POP 2009/2/143). W niniejszym przypadku nie uczyniono tego w sposób pozwalający na stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo, o którym mowa w ww. przepisie.
Zauważyć bowiem należy, że wbrew przekonaniu skarżącego oprocentowanie pożyczki zaciągniętej na poczet zobowiązania podatkowego nie stanowi skutku nieodwracalnego, ani tym bardziej wysoce szkodliwego, skoro ewentualna nadpłata podatku również podlegać będzie oprocentowaniu (art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej). Szkoda w tym zakresie zostałaby więc zrekompensowana.
Nie można też uwzględnić ogólnikowego twierdzenia skarżącego o pogorszeniu jego sytuacji finansowej; jest to oczywista konsekwencja konieczności spłaty egzekwowanego zobowiązania podatkowego. Rzecz w tym, że skarżący nie wskazał na żadne negatywne skutki tego stanu rzeczy, które wypełniałyby znamiona z art. 61 § 3 Ppsa, jak np. pozbawienie podstawowego źródła utrzymania (por. np. post. NSA z dnia 24 września 2009 r., II FZ 387/09, CBOSA). Jak zauważono, nie stanowi skutku, o którym mowa w ww. przepisie, zaciągnięcie pożyczki na spłatę zobowiązania podatkowego, co nota bene nie jest koniecznością, ponieważ przykładowo można ubiegać się o rozłożenie należności podatkowej na raty (art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej).
Należy też podkreślić, że trudna sytuacja materialna, do której odwołuje się skarżący, nie przesądza per se o wstrzymaniu wykonania decyzji. Nie można mylić przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa z tymi, które uzasadniają przyznanie prawa pomocy (zob. ww. post. o sygn. II FZ 387/09).
Nie sposób też nie zwrócić uwagi, że niniejszy wniosek jest zbieżny w swej treści z wnioskiem o tożsamym przedmiocie złożonym w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (zawartym w skardze – k. 10-11 akt sądowych). Orzekając w tym zakresie Sąd wojewódzki zwrócił skarżącemu uwagę na ogólnikowość jego argumentacji (k. 25 akt sądowych). Nie spowodowało to jednak istotnego uszczegółowienia – w obecnie rozpoznawanym wniosku – informacji pozwalających Sądowi na weryfikację przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Z tych powodów należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia, stosownie do art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa.