Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. III SA/Wa 936/04 oddalił skargę Andrzeja S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 kwietnia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-B. z dnia 27 stycznia 2004 r. odmawiającą odroczenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej z tytułu świadczonych usług przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że za podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku Andrzeja S. z dnia 31 grudnia 2003 r. o odroczenie terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej organy podatkowe przyjęły art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odraczać niektóre terminy przewidziane w prawie podatkowym.
Podatnicy świadczący usługi przewozu osób i bagażu taksówkami osobowymi i bagażowymi obowiązani byli pierwotnie rozpocząć ewidencjonowanie obrotu z tego tytułu przy użyciu kas rejestrujących już od dnia 1 października 2002 r., a dzięki przedłużeniu zwolnienia od tego obowiązku do dnia 31 grudnia 2003 r., po tym dniu.
Organy podatkowe zasadnie uznały, iż wnioskodawca posiadał możliwość wywiązania się w terminie z obowiązku rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestracyjnej, wykazano bowiem, że istniała realna możliwość zakupu jak i zamontowania kasy fiskalnej w przeciągu kilku dni, lecz podatnik nie podjął stosownych działań. W świetle powyższego organy podatkowe trafnie uznały, że nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego z art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do odroczenia objętego wnioskiem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podatnika stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że przewidziana w art. 48 par. 1 Ordynacji podatkowej instytucja odroczenia terminu przewidzianego w przepisach prawa podatkowego oparta jest na uznaniu administracyjnym, a podjęta decyzja nie może być podważona jeśli postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, zgromadziły dostępne dowody i trafnie je oceniły ustalając, że nie było żadnych przeszkód technicznych, na które powoływał się skarżący we wniosku, do zakupu i zainstalowania kasy fiskalnej. Odnośnie sytuacji materialnej, na którą skarżący powołał się dopiero w odwołaniu, a nie we wniosku o odroczenie terminu, to nie mogła ona uzasadniać wniosku, gdyż zgłoszona została po upływie terminu, o którego odroczenie skarżący zabiegał, a ponadto skarżący nie wykazał w żaden sposób, że nie mógł ponieść kosztów zakupu i instalacji kasy fiskalnej.
W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko zaskarżonej decyzji, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie było podstaw z art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do uwzględnienia wniosku.
Odnośnie zarzutu naruszenia Konstytucji Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 września 2004 r. K 34/03 /OTK-A 2004 nr 8 poz. 84/, zgodnie z którym art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 234 poz. 1971 ze zm./ w zakresie w jakim nakładają na podatników zwolnionych podmiotowo od podatku od towarów i usług lub wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od tego podatku obowiązek instalowania kas rejestrujących i prowadzenia ewidencji przy ich zastosowaniu, są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji RP.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika, będący adwokatem, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując jako podstawy:
- - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez nie wzięcie pod rozwagę ważnego interesu podatnika oraz brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie - na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych,
- - naruszenie prawa materialnego przez bledną jego wykładnię, t.j. art. 27 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50 ze zm./ przez uznanie, że na skarżącym ciążył obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy użyciu kasy rejestrującej, mimo, że był zwolniony od tego podatku i obowiązany jedynie do ewidencjonowania sprzedaży dziennej - na zasadzie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Wskazując na powyższe skarżący powołując się na art. 185 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi wskazano na naruszenie przez organy podatkowe art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacja podatkowa polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w celu wyjaśniania słuszności stanowiska skarżącego i nie uznania jego słusznego interesu, których to nieprawidłowości nie dostrzegł Sąd.
Odnośnie naruszenia prawa materialnego skarżący wywodzi, że będąc zwolnionym od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 obowiązany był do prowadzenia ewidencji dziennej przewidzianej w art. 27 ust. 1 ustawy o VAT, wobec czego nie dotyczył go wynikający z art. 29 ust. 1 tej ustawy obowiązek prowadzenia ewidencji obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kasy fiskalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1. naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2. naruszenie przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarżący powołał się na podstawy kasacyjne z art. 174 pkt 1 i 2 wskazując, że wynikają one z ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Tymczasem ustawa ta nie zawiera art. 174, kończy się na art. 50 i nie wskazuje podstaw kasacyjnych. Podobnie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku oparto o nieistniejący przepis art. 185 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Powyższa wadliwość nie dyskwalifikuje jeszcze skargi kasacyjnej, można bowiem uznać, że mimo wskazania błędnej daty i nazwy ustawy, autorowi skargi chodziło o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a./, na co wskazuje treść art. 174 i art. 185 tej ustawy, przy czym należy zaznaczyć, że wymóg zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany wynika z art. 176 p.p.s.a. a nie z art. 185 tej ustawy.
Po takim "uporządkowaniu" należy przejść do omówienia wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw.
Opierając się na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi zarzucił wyrokowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez niewzięcie pod rozwagę ważnego interesu podatnika oraz brak przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tymczasem art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie jest przepisem postępowania, lecz przepisem prawa materialnego, określa bowiem przesłanki uprawniające podatnika do otrzymania ulgi w realizacji obowiązków podatkowych w postaci możliwości odroczenia terminu wykonania obowiązków wynikających z przepisów podatkowych. Naruszenie ww. przepisu prawa materialnego mogło być uzasadnione tylko przez wykazanie błędnej jego interpretacji lub niewłaściwego zastosowania na podstawie art. 174 pkt 1 jednakże skarżący zarzutu takiego nie sformułował, co oznacza, że nie kwestionuje dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ani jego zastosowania.
Natomiast zarzut "niewzięcia pod rozwagę słusznego interesu podatnika oraz brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie" nie został poparty wskazaniem konkretnych przepisów postępowania sądowego, które miałyby być naruszone, co oznacza że skarga oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania jest nieuzasadniona.
Również nieuzasadniona jest skarga w części opartej na naruszeniu prawa materialnego. Autor skargi zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 27 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o VAT, podczas gdy przepisy te nie były /i nie mogły być/ w sprawie stosowane. Przedmiotem postępowania w sprawie było rozstrzygnięcie wniosku podatnika o odroczenie terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej - na podstawie art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zakres przedmiotowy sprawy wyznaczał wniosek strony i normatywna treść art. 48 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej określająca przesłanki materialne rozstrzygnięcia. W postępowaniu tym nie miały zastosowania wskazane w skardze przepisy ustawy o VAT, zatem przepisy te nie mogły być naruszone w postępowaniu sądowym.
Reasumując, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.