Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1521/05, odrzucił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok. Sąd w motywach zaskarżonego orzeczenia wskazał, iż skarżącej spółce ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w trybie doręczenia zastępczego wynikającego z art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz. U. Nr 8, poz. 60), doręczono w dniu 18 lutego 2005 roku. Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej jako u.p.p.s.a., termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od tej decyzji upłynął w dniu 21 marca 2005 roku. Skargę natomiast wniesiono w dniu 31 maja 2005 roku, to jest z ponad dwutygodniowym uchybieniem temu terminowi. Wniosek o spółki o przywrócenie tego terminu został natomiast prawomocnie odrzucony postanowieniem Sądu z dnia 30 czerwca 2005 roku. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odrzuceniu skargi.
2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka K. zaskarżyła wskazane powyżej postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 150 Ordynacji podatkowej w wyniku nieuzasadnionego, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przyjęcia przez Sąd, iż w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki do zastępczego doręczenia decyzji, a w konsekwencji nieuzasadnionego przyjęcia, w następstwie ustalenia daty zastępczego doręczenia, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia. Wskazując na ten zarzut, autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz przyznania kosztów postępowania kasacyjnego.
3. Pismem z dnia 30 marca 2007 roku pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną spółki wniósł o odroczenie zaplanowanej na dzień 17 kwietnia 2007 roku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jako uzasadnienie tego wniosku wskazał, iż na dzień 17 kwietnia 2007 wyznaczone mu zostały 4 posiedzenia sądowe, z czego w dwóch z nich występuje jako obrońca z urzędu, podczas których obecność pełnomocnika jest obowiązkowa.
4. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i wobec tego podlega oddaleniu, albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia przez Sąd art. 150 Ordynacji podatkowej nie jest w świetle wymogów materialnych skargi kasacyjnej określonych w art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skuteczny, a zatem pozostaje poza kontrolą merytoryczną sądu kasacyjnego. Z treści art. 176 u.p.p.s.a. wynika, że autor skargi kasacyjnej ma wskazać jaki konkretnie przepis prawa został naruszony przez orzekający sąd i na czym, jego zdaniem, polegało to naruszenie prawa. Należy podkreślić, iż aby zarzuty skargi kasacyjnej zostały uznane za podniesione skutecznie i mogły zostać poddane merytorycznej ocenie sądu kasacyjnego, muszą dotyczyć postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem. Z kolei uzasadnienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu postępowania wykazywać musi istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy (art. 174 punkt 2 u.p.p.s.a.). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej jej autor nie sprecyzował w jaki sposób Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku normy wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej. Nie określono także czy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej formułując ten zarzut nie wskazał również na sytuacje, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miałby zastosować normy wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej. Należy także zauważyć, że adresatem norm zawartych w art. 150 Ordynacji podatkowej nie jest sąd administracyjny, a organy podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował więc tego przepisu. Sąd ten wydając zaskarżone postanowienie działał natomiast w oparciu o normy art. 53 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Aby więc skutecznie w skardze kasacyjnej podnieść zarzut naruszenia przez sąd administracyjny przepisu postępowania, należało wskazać na przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Normy bowiem tej ustawy stosuje sąd administracyjny w wydawanych orzeczeniach. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzutu takiego jednak nie sformułowano. W myśl natomiast art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu po uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie sytuacja ta nie ma jednak miejsca. Sąd ten nie jest zatem uprawniony do rozszerzania wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw oraz zarzutów.
Ustosunkowując się natomiast do wniosku pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną z dnia 30 marca 2007 roku, o odroczenie rozprawy uwagi na kolizję terminów innych rozpraw pełnomocnika spółki, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu bowiem, kolizja terminów rozpraw pełnomocnika strony nie jest przeszkodą prowadzącą do odroczenia rozprawy na podstawie art. 109 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, której nie można przezwyciężyć. Przepis art. 109 wskazanej powyżej ustawy procesowej znajduje zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym w związku z art. 193 tej ustawy.
Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.