Uzasadnienie
Skarżąca P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: także jako "Strona"), skargą kasacyjną z dnia 5 stycznia 2017 r., zakwestionowała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 642/16, oddalający skargę w sprawie o nałożenie kary porządkowej.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, Prezydent Miasta S. (dalej jako "Prezydent"), postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r., nałożył na Skarżącą karę porządkową w wysokości 1.000,00 zł, w celu zdyscyplinowania do wypełnienia wezwania organu podatkowego z dnia 29 października 2015 r. w zakresie wskazania przez Stronę numerów geodezyjnych budynków, wyszczególnionych w pkt 3 wezwania.
Skarżąca w zażaleniu z dnia 8 lutego 2016 r., zarzuciła naruszenie art. 159 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 262 § 1 pkt 2 O.p.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "SKO"), zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 maja 2016 r., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta. Wskazało, że Prezydent w prowadzonym z wniosku Strony postępowaniu o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, pismem z dnia 29 października 2015 r., wezwał Stronę do uzupełnienia i rozszerzenia otrzymanych w dniu 19 czerwca 2015 r., 2 lipca 2015 r., 10 sierpnia 2015 r. wyjaśnień i materiałów uzupełniających, poprzez m.in. wskazanie numerów geodezyjnych budynków dla wskazanych obiektów (pkt 3 wezwania). W wezwaniu tym pouczył Stronę, że jego niewypełnienie może skutkować zastosowaniem kary porządkowej, zgodnie z art. 262 §1 pkt 2 O.p. Skarżąca w odpowiedzi na ww. wezwanie, w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. złożyła częściowe wyjaśnienia w zakresie punktów 1, 2, 4 i 5 wezwania oraz zawarła prośbę o przedłużenie terminu na odpowiedź w zakresie ww. pkt 3. Prezydent pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. (doręczonym Stronie dnia 10 grudnia 2015 r.) przychylił się do prośby Skarżącej i wskazał, że oczekuje realizacji pkt. 3 w terminie do dnia 11 grudnia 2015 r. W ocenie organu w sprawie wystąpiła bezzasadna odmowa zastosowania się do treści wezwania, bowiem Strona nie wypełniła żądania organu w zakresie pkt 3. wezwania z dnia 29 października 2015 r.
Skarżąca w skardze do Sądu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 159 § 1 pkt 6 oraz w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6 O.p.; – art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Nadto zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które miało stotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 § 1 O.p.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
WSA oddalając skargę uznał, że Skarżąca, do czasu wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, nie wykonała w całości (pkt 3 wezwania) wezwania organu z dnia 29 października 2015 r., ponieważ jak sama przyznaje, wezwanie to wykonała dopiero dnia 24 lutego 2016 r. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że zostało ono wydane w wyniku niezrealizowania przez Skarżącą pkt 3 ww. wezwania z dnia 29 października 2016 r. Dlatego wadliwy jest pogląd, iż pismo organu z dnia 4 grudnia 2015 r. o przedłużeniu terminu do wykonania ww. wezwania z dnia 29 października 2015 r. stanowiło wezwanie organu w rozumieniu art. 155 O.p.
Skarżąca w skardze kasacyjnej z dnia 5 stycznia 2017 r. zakwestionowała w całości wyrok z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 642/16 wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego,tj.:
- 1. art. 159 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6, art. 262 § 1 pkt 2 O.p., poprzez uznanie za zasadne zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem z 4 grudnia 2015 r.;
- 2. art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez uznanie za zasadne zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem, zawierającym żądanie, którego Spółka nie mogła spełnić w wyznaczonym terminie;
- 3. art. 155 O.p., poprzez uznanie, że wezwanie nie było wezwaniem w rozumieniu art. 155 O.p., ale nieformalnym pismem Prezydenta skierowanym do podatnika.
Nadto Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi. Jej zdaniem postanowienie powinno zostać uchylone, ponieważ zostało wydane z naruszeniem art. 155, art. 159 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6, art. 262 § 1 pkt O.p. poprzez uznanie, że niezasadne było nałożenie kary porządkowej w związku z nieprawidłowo skonstruowanym wezwaniem zawierającym żądanie, którego Spółka nie mogła spełnić w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podniesione w niej zarzuty nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art.183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.
Strona skarżąca podniosła zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., a które to zmierzają do podważenia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności nałożenia na Spółkę kary porządkowej, w trybie art. 262 § 1 O.p., z uwagi na niewykonanie w całości (pkt 3) wezwania organu, tj. z uwagi na brak przedłożenia oznaczenia numerów geodezyjnych budynków dla wskazanych obiektów.
Z treści art. 262 §1 O.p. wynika, że podstawową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest skierowanie przez organ podatkowy prawidłowego wezwania do określonego zachowania się. Z takiego wezwania powinno wynikać w sposób jasny i precyzyjny, jakiego zachowania, spośród wymienionych w art. 262 §1 O.p. oczekuje organ podatkowy. Nie ulega także wątpliwości, że aby wezwanie było prawnie skuteczne, musi spełniać wszystkie wymogi formalne, o których mowa w art. 159 § 1, 1a, 2 O.p.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że wezwanie z dnia 29 października 2015 r. spełniało wszystkie wymogi, o których mowa we wskazanych wyżej przepisach, w szczególności zawierało pouczenie o możliwości zastosowania kary porządkowej, na podstawie art. 262 §1 pkt 1 O.p. Powyższych okoliczności Skarżąca nie kwestionuje.
Argumentacja ze skargi kasacyjnej dotyczy – w przeważającej mierze - tego, że pismo z dnia 4 grudnia 2015 r., które Skarżąca identyfikuje jako wezwanie w trybie art. 155 O.p., nie zawierało wszystkich elementów określonych w art. 159 § 1 oraz art. 217 § 1 O.p. Źródłem rozbieżnych stanowisk stron jest zatem odmienna kwalifikacja pisma Prezydenta z dnia 4 grudnia 2015 r. Spór dotyczy zatem w istocie przyjętego stanu faktycznego, którego autor skargi kasacyjnej nie zdołał skutecznie zakwestionować. W jedynym zarzucie naruszenia procedury Spółka kwestionuje ocenę zastosowania prawa materialnego, lecz nie wykazała naruszenia przepisów, na podstawie których przyjęty został stan faktyczny w sprawie, do którego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego (brak wskazania zarzutu naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) w powiązaniu z przepisami procedury podatkowej). Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym mowa w art. 183 §1 p.p.s.a., rozstrzygnięcie sprawy nie mogło wykraczać poza argumentację zawartą w skardze kasacyjnej.
W związku z powyższym za trafną należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, co do mylnej identyfikacji przez Stronę wskazanego pisma o przedłużeniu terminu do wykonania wezwania z dnia 29 października 2015 r., jako wezwania w rozumieniu art. 155 O.p. Treść pisma ("W nawiązaniu do pisma (...) z dnia 12 listopada 2015 r. w sprawie przesunięcia terminu do dopełnienia czynności (...)", jednoznacznie wskazuje, że stanowi ono odpowiedź organu na wniosek Skarżącej o przedłużenie terminu do wykonania pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r. W konsekwencji trafny i usprawiedliwiony był pogląd Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym za nieuprawnione i nieznajdujące oparcia w stanie faktycznym sprawy, uznać należy twierdzenie Skarżącej, iż pismo organu z dnia 4 grudnia 2015 r. o przedłużeniu terminu do wykonania ww. wezwania z dnia 29 października 2015 r. stanowiło wezwanie organu w rozumieniu art. 155 O.p. Nie mogły zatem mieć do niego zastosowania wymogi formalne dotyczące wezwania, o których mowa w art. 159 §1 O.p.
Nie był także zasadny zarzut naruszenia art. 151, 145 §1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 262 §1 pkt 2 O.p. poprzez oddalenie skargi i uznanie za zasadne zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem, którego Skarżąca nie mogła spełnić w wyznaczonym terminie. Autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń stanu faktycznego, z którego wynikało, że organ, mimo przedłużenia do dnia 11 grudnia 2015 r. terminu do wykonania pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r., z wydaniem postanowienia o nałożeniu kary porządkowej czekał do 29 stycznia 2016r.
Tym samym organ uwzględnił fakt, że czas wyznaczony Stronie do wykonania wezwania mógł okazać się niewystarczający, z uwagi na fakt, że pismo o przedłużeniu terminu do 11 grudnia 2015 r. zostało Skarżącej doręczone 10 grudnia 2015 r. Skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu (w zakresie pkt 3) ani w terminie wyznaczonym w piśmie z dnia 4 grudnia 2015 r., ani do dnia wydania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, t.j. do dnia 29 stycznia 2016 r.
Z powołanych wyżej względów, jako niezasadne należało ocenić także zarzuty prawa materialnego. Raz jeszcze należy zaznaczyć, że nie zostało w skardze kasacyjnej skutecznie podważone stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym pismo Prezydenta z dnia 4 grudnia 2015 r. było pismem informującym o przedłużeniu terminu do wykonania pkt 3 wezwania z dnia 19 października 2015 r, a nie wezwaniem wydanym w trybie art. 155 O.p. Podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej nie dowodzi wadliwej wykładni zarzucanych przepisów, lecz ich niewłaściwe zastosowanie w aspekcie przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, który nie został w skardze kasacyjnej skutecznie podważony.
Nadto wbrew przekonaniu autora skargi kasacyjnej art. 155 oraz art. 159 §1 Ordynacji podatkowej nie są przepisami prawa materialnego; są to przepisy regulujące postepowanie podatkowe, stwarzające gwarancje procesowe dla strony postepowania (por. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 32/09). Autor skargi kasacyjnej nie wykazał jednak, aby w postępowaniu podatkowym przepisy te zostały naruszone w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjna oddalił.