Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 987/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 marca 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).
Skarżący wniósł bowiem w jednym piśmie procesowym skargi na trzy decyzje organu podatkowego dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2003 - 2005 (w jego treści wskazał kwotę 13 399,96 zł jako wartość przedmiotu sporu, a w petitum skargi kwoty podatku wynikające z poszczególnych decyzji). Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2006 r. Sąd sprawy rozdzielił. W dalszej kolejności w każdej ze spraw wezwano Skarżącego do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Stronę pouczono o konsekwencjach nieuzupełnienia wskazanych braków w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania (w rozpoznawanej sprawie - od 19 czerwca 2006 r.). Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 26 czerwca 2006 r. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargę odrzucono.
Od powyższego postanowienia Strona wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawę powyższego żądania wskazano art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, iż wniesiona skarga zawierała wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a fakt rozdzielenia spraw przez Sądu I instancji nie może obciążać Skarżącego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro skarga nie zawierała żadnych braków formalnych, a Skarżący wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia we właściwym terminie, bezpodstawne było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Za zasadny należy uznać zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, naruszenia przez WSA w zaskarżonym postanowieniu przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., mający istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.
Stosownie do treści unormowań zawartych we wskazanym artykule p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wykładnia powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wyłączną przesłanką do jego zastosowania jest zaistnienie tzw. "braku formalnego", uniemożliwiającego nadanie sprawie właściwego biegu. Jednym z takich "braków formalnych" jest nie podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ustawodawca bowiem poprzez treść regulacji art. 215 § 1 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, nałożył na stronę, wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Od tych pism pobierany jest wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 230 i 231 zdanie pierwsze p.p.s.a oraz § 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie, z treści sporządzonej skargi, jednoznacznie wynika, że została w tym piśmie podana wartość przedmiotu zaskarżenia, poprzez wskazanie na kwotę 13.399,96 zł. Powyższa kwota stanowi jednocześnie sumę trzech wartości kwot podatku od nieruchomości, wynikających z trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (4.400,60 zł; 4.428,50 zł oraz 4.570,90 zł). W tej sytuacji nie można przyjąć, że zaistniała przesłanka tzw. "braku formalnego", uniemożliwiającego nadanie sprawie właściwego biegu. Sam fakt rozdzielenia przez WSA wniesionego przez skarżącego pisma na trzy skargi, dokonany zgodnie z przepisami, w istocie odnoszące się do trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., nie mógł spowodować skutku prawnego w postaci "zniesienia" uprzednio podanej w piśmie wartość przedmiotu zaskarżenia. Dlatego też, WSA nie miał podstaw prawnych do wzywania skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym samym nie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Powyższe stwierdzenie nie powoduje, że WSA został pozbawiony możliwości prawnych sprawdzenia wartość przedmiotu zaskarżenia. Przepis art. 218 p.p.s.a. daje bowiem przewodniczącemu wydziału sądu administracyjnego uprawnienie do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, podanego w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji (art. 215 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie jest bowiem związany wartością przedmiotu zaskarżenia przedstawioną w takim piśmie. W razie gdy w wyniku sprawdzenia przewodniczący wydziału sądu administracyjnego zakwestionuje podaną wartość przedmiotu zaskarżenia, wówczas ma obowiązek zarządzić uiszczenie opłaty w prawidłowej wysokości (zob. M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 505).
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.