Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Angeliki i Adama A. na decyzję Izby Skarbowej w W. OZ w W. w przedmiocie określenia należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok, zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę.
Powyższą decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Urząd Skarbowy zakwestionował uprawnienie do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego w kwotach obejmujących wszystkie wykazane wydatki. W wyniku postępowania stwierdzono, że w budynku tym część mieszkalna zajmuje 29,70 % ogólnej powierzchni, pozostała cześć budynku będzie przeznaczona na usługi, zatem nie może być uwzględniana w ramach odliczenia na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Izba Skarbowa uznała, że skoro podatnicy budują budynek z częścią użytkową to organ pierwszej instancji słusznie w rozliczeniu uwzględnił tylko procentowy udział wydatków, odpowiadający udziałowi części mieszkalnej w całym budynku. Organ odwoławczy powołał się na przepis art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że odliczeniu podlegają wydatki poniesione na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego.
W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na treść art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury, które miało lub mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
W rozpatrywanej sprawie skarżący budują kamienicę o funkcji handlowo-usługowo-mieszkalnej. W toku postępowaniu ustalono, że cześć mieszkalna obejmuje jedynie 29,70 % powierzchni ogólnej budynku. W pozostałej części budynek ten ma charakter handlowo-usługowy, a zatem podatnicy ponosząc wydatki na budowę takiego budynku nie spełniają warunków do dokonania odliczeń przewidzianych w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych chyba, że wykażą, iż przedstawione do odliczenia wydatki dotyczą części mieszkalnej budynku. Uwzględnienie zatem przez organy podatkowe w ramach odliczeń 29,70 % poniesionych w 1998 r. wydatków na budowę budynku /tj. w proporcji odpowiadającej części mieszkalnej budynku/ w ocenie Sądu nie narusza obowiązujących przepisów prawa materialnego.
W skardze kasacyjnej z dnia 3 marca 2005 r. pełnomocnik skarżących zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie w zaskarżonym wyroku, że organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego określony w art. 26 ust. 1 pkt 8 ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ gdy zdaniem strony skarżącej przyjęto błędną interpretację ww. przepisów, twierdząc, że w oparciu o wskazany przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organy podatkowe mogą ustalić kwotę odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego w proporcji do powierzchni użytkowej i powierzchni mieszkalnej i mogą ograniczyć poniesione przez podatnika wydatki na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego stosując wskaźnik procentowy, powierzchni mieszkaniowej budynku do powierzchni ogólnej budynku, gdy tym czasem wskazany powyżej przepis ustawy o podatku dochodowym nie przewiduje stosowania jakiejkolwiek proporcji odliczeń i ograniczania wysokości limitu odliczeń z tytułu budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego.
Odmówiono stronie skarżącej odliczenia od dochodu faktycznie poniesionych wydatków na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego, które to wydatki nie przekroczyły ustalonego przez ustawodawcę limitu odliczeń.
Wskazując na powyższe podstawy autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu podano, że strona skarżąca budując budynek mieszkalny na wynajem realizowała wskazane w zaskarżonym wyroku cele, limit wydatków określony przez ustawodawcę wydatkowany był wyłącznie na cele mieszkaniowe, gdyż całość realizowanej inwestycji wielokrotnie przekraczała wskazany limit. Natomiast strona skarżąca odliczała od dochodu tylko wysokość wskazanego przez ustawodawcę limitu z tytułu budowy pięciu lokali mieszkalnych na wynajem w okresie realizowania inwestycji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że proporcjonalny sposób rozliczania był uznany za prawidłowy w orzecznictwie sądów administracyjnych również w sprawach dot. odliczeń z tytułu wydatków mieszkaniowych ponoszonych w ramach dużej ulgi budowlanej, jeśli wydatki dotyczyły budynku mieszkalnego z częścią użytkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Powołany, jako podstawa prawna decyzji, art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwalał na odliczenie kwot wydatków na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali mieszkalnych na wynajem. Jeżeli zatem budynek tylko w części odpowiadał powyższym wymogom to logicznym jest, że tylko do tej części mogła być stosowna ulga - w odpowiedniej proporcji. Odliczenie w pełnej kwocie /ustalonej w sposób określony w ust. 2 tego artykułu/ dotyczyło całego budynku wielorodzinnego, bez względu na liczbę znajdujących się w nim mieszkań, z których co najmniej pięć przeznaczono na wynajem. Nie ma znaczenia okoliczność, że wydatki poniesione przez skarżących na część "mieszkalną" przekroczyły kwotę ulgi.
W przypadku współwłasności budynku wielorodzinnego /ust. 3/ także stosuje się zasadę odliczeń w proporcji do udziałów, mimo że wydatki każdego ze współwłaścicieli przekraczały limit określony w ust.
2. Tym bardziej nie można stosować innej zasady /całe odliczenie/ gdy chodzi o budynek tylko w części przeznaczony na cele mieszkalne. A tym właśnie celom /rozwój budownictwa mieszkaniowego/ miała służyć przedmiotowa ulga.
Przyjęty w zaskarżonym wyroku pogląd prawny jest już od lat utrwalony w orzecznictwie sądowym /por. powołany w uzasadnieniu wyroku wyrok z 1 sierpnia 1996 r. III SA 646/96/.
Z wyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.