Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Po 1340/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej pełnomocnik M. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że realizacja wskazanej decyzji przed rozpoznaniem skargi, spowoduje istotną zmianę rzeczywistości. Bez wątpienia bowiem następstwem realizacji ustalonego w stosunku do M. S. zobowiązania podatkowego, będzie wezwanie go przez organ podatkowy do zapłaty kwoty 51.985,00 zł, ewentualnie wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego z jego majątku. Te okoliczności uzasadniają podejrzenie, że skarżący zmuszony będzie wyzbyć się wszystkich posiadanych ruchomości przedstawiających jakąkolwiek wartość majątkową. Zdaniem skarżącego oczywiste jest, że odzyskanie sprzedanych ruchomości będzie niemożliwe i wywoła skutek nieodwracalnej szkody, spowodowany wydaniem niewłaściwej decyzji, a szkoda mogąca powstać nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub części wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa w powołanym przepisie.
Należy podkreślić, że Sąd nie ma możliwości poszukiwania z urzędu faktów mających przemawiać na korzyść ubiegającego się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Władny jest jedynie wyczerpująco ocenić w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. te fakty, które wskazała strona (vide post. NSA z dnia 18 października 2007 r. II FZ 507/07). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest więc wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzą przesłanki o których mowa w § 3 art. 61 p.p.s.a, nie jest wystarczająca sama argumentacja wniosku strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy (post.
NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl.). Skoro bowiem podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w ww. przedmiocie, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony. (post. NSA z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I FZ 684/06 niepubl.). Jeżeli zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że strona nie wykazała istnienia przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej przez Sąd.
Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że wniosek skarżącego nie odpowiada wspomnianym wyżej wymogom. Jego argumentacja jest ogólnikowa i nie pozwala na ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych dla skarżącego konsekwencji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej (pożądane byłoby zwłaszcza wskazanie posiadanych środków finansowych, wysokości osiąganych dochodów oraz wymagalnych zobowiązań w tym na rzecz Skarbu Państwa). Skarżący nie podaje żadnych danych pozwalających na weryfikację jego twierdzeń co do różnicy pomiędzy wysokością zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją, a jego możliwościami płatniczymi. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do sprzedaży ruchomości posiadających jakąkolwiek wartość majątkową są niewystarczające do udzielenia stronie ochrony tymczasowej przez Sąd.
W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.