Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008 r., I SA/Po 1181/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. B. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 lipca 2008 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że nakazem płatniczym z dnia 14 lutego 2008 r. na łączne zobowiązanie pieniężne Burmistrz S. ustalił P. B. wymiar podatku rolnego w kwocie 904 zł oraz w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 34.742 zł
Decyzją z dnia 7 kwietnia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło powyższy nakaz płatniczy.
Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 30 maja 2008r. Burmistrz S. ustalił zobowiązanie podatkowe za rok 2008 M. B. i P. B:
- a) w podatku od nieruchomości w kwocie 34.742,00 zł, od następujących przedmiotów opodatkowania:
- - budynków związanych z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 585,65 m2,
- - gruntów związanych z działalnością gospodarczą o pow. 11.480m2,
- - budowli związanych z działalnością gospodarczą o wartości 934.795 zł,
- - budynków mieszkalnych o pow. 39m2,
- - pozostałych gruntów o pow. 684 m2, oraz
- b) w podatku rolnym w kwocie 904,00 zł od użytków rolnych stanowiących gospodarstwo rolne o pow. 14,1500 ha fizycznych tj. 10,6876 ha przeliczeniowego ogółem z których 8,2199 ha stanowiło podstawę wymiaru podatku rolnego.
Decyzją z dnia 16 lipca 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia terminu płatności ustalonego łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008 w podatku rolnym i od nieruchomości i ustaliło terminy płatności podatku rolnego i podatku od nieruchomości w następujący sposób:
- - łączne zobowiązanie pieniężne za 2008r. w kwocie 35.646,00 zł płatne w ratach:
I rata - w kwocie 8.912,00 zł płatna w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji
II rata - w kwocie 8.912,00 zł płatna w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji,
- III. rata - w kwocie 8.912,00 zł płatna do dnia 15 września 2008r.
- IV. rata -w kwocie 8.910,00 zł płatna do dnia 15 listopada 2008r.
W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że naliczenie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za rok 2008 było zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę K., jak również z danymi wynikającymi z prowadzonej przez organ podatkowy, ewidencji podatkowej nieruchomości. Prawidłowość takiego sposobu ustalenia podstawy opodatkowania, znajduje swoje umocowanie w treści art. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, póz. 1086 ze zm.) zwanej dalej: u.p.g.k. oraz w treści art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U z 2006r. Nr 121, póz. 844 ze zm.) zwanej dalej: u.p.o.l. - oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 2006r. Nr 136 poz. 969 ze zm) zwanej dalej: u.p.r.
Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że podatnicy są właścicielami położonych na terenie gminy S. działek o nr ewidencyjnych [...], zakwalifikowanych w ewidencji gruntów wyłącznie jako użytki rolne o łącznej powierzchni 12.2090 ha, działek nr [...] i [...] w części zakwalifikowanych do "użytków rolnych " a w części jako "teren innej zabudowy Bi " tj. dz. [...] - 0.0723 ha to użytki rolne; 0.0340 ha teren innej zabudowy; dz. nr [...] - 1.8683 ha to użytki rolne, 1.1140 ha teren innej zabudowy, (działki te położone są w obrębie K.) oraz działki nr 1607 o pow. 0.0057 ha zakwalifikowanej w ewidencji gruntów jako teren zurbanizowany niezabudowany i dz. nr 1608 o pow. 0.0627 ha zakwalifikowanej do terenów zabudowy mieszkaniowej (obie położone w obrębie S. przy ul. A.). Organ uznał, że zasadnie przyjęto, iż podatnicy są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 14,1500 ha fizycznych, co stanowi 10,68876 ha przeliczeniowych ogółem, z czego opodatkowaniu podatkiem rolnym podlega 8,2199 ha przeliczeniowego.
Prawidłowo też ustalono, że powierzchnia gruntu związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną w Koszanowie na części działek nr [...] i [...] wynosi 11.480 m2, natomiast pozostałe grunty, to teren działek nr [...] i [...] położonych w S. przy ul. A. o pow. łącznej 684 m2.
SKO uznało za nietrafny zarzut, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje ustalające łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2008. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że decyzja Burmistrza S. wydana w formie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne z dnia 14 lutego 2008r. w sprawie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za rok 2008 została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją SKO z dnia 7 kwietnia 2008r.
Wyjaśniając przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej terminów płatności ustalonego zobowiązania podatkowego za rok 2008, w podatku rolnym i od nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że stosownie do normy prawnej zawartej w art. 6 ust. 7 u.p.o.l. i art. 6a ust. 6 u.p.r., podatek od nieruchomości i podatek rolny jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminach: do 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.
Natomiast zgodnie z art. 47 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej: ord. pod. termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Dlatego też należało na nowo określić terminy płatności I i II raty, albowiem pierwsze dwie raty przypadały przed terminem wydania decyzji organu odwoławczego. Poza tym zdaniem organu odwoławczego błędnie też został określony termin płatności III raty -tj 15 maja 2008r.
- 3. W skardze do sądu administracyjnego podatnicy między innymi podkreślili, że z całą pewnością powierzchnia gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie jest zgodna ze stanem faktycznym. Podnieśli także, że "nie można naliczać podatku od nieistniejącego adresu".
- 4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
- 5. Uzasadniając wydany wyrok sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie była prawidłowość ustalenia podatnikom łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2008r.
Odnosząc się do zarzutu istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji ustalających podatnikom zobowiązanie podatkowe za 2008 r. w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym, sąd wskazał, że tego zarzutu nie można podzielić, bowiem decyzja Burmistrz S. z dnia 14 lutego 2008 r. została uchylona decyzją SKO z dnia 7 kwietnia 2008r.
W dalszej kolejności sąd podniósł, że podatnicy w skardze jedynie ogólnie sformułowali zarzut, iż powierzchnia gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą oraz powierzchnia użytków rolnych nie jest zgodna ze stanem rzeczywistym. Natomiast w odwołaniu podnieśli, że część powierzchni nieruchomości jest opodatkowana podwójnie, ponieważ powierzchni tej nie wyłączono spod produkcji rolnej a jednocześnie zaliczono pod działalność gospodarczą. W odwołaniu strona wywodziła bowiem, że z 11.480 m2 zaliczonych do działalności gospodarczej jednocześnie 1.480 m2 zaliczono do produkcji rolnej. Natomiast powierzchnia 684 m2 zaliczona w decyzji do pozostałych gruntów jest opodatkowana trzykrotnie. Błędne ustalenie podatku rolnego ma natomiast polegać na tym, że od powierzchni tego gospodarstwa tj. 14,1500m2 nie odjęto ww. 1480 m- i wskazanych wyżej 689 m2.
W związku z powyższym sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 21 ust.1 u.p.g.k. wskazał, że podstawą do wymiaru podatków od nieruchomości i rolnego jest ewidencja gruntów, o której mowa w tym przepisie. Sąd powołując się na przepis art. 1 a ust.3 u.p.o.l. wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynikało, iż zasadne było stanowisko organu odwoławczego, że łączna powierzchnia użytków rolnych, których właścicielami pozostają M. i P. B. wynosi14,1500 ha.
M. i P. B. są właścicielami położonych na terenie gminy S. działek o nr [...] zakwalifikowanych w ewidencji gruntów wyłącznie jako użytki rolne oraz działek nr [...] i [...] w części zakwalifikowanych do "użytków rolnych " a w części jako "teren innej zabudowy Bi " tj. dz. nr [...] - 0.0723 ha to użytki rolne, 0.0340 ha teren innej zabudowy; dz. nr [...] - 1.8683 ha to użytki rolne, 1.1140 ha teren innej zabudowy (działki te położone są w obrębie K.) oraz działek położonych w obrębie S. przy ul. A. o nr: [...] o pow. 0.0057 ha zakwalifikowanej w ewidencji gruntów jako teren zurbanizowany niezabudowany i nr [...] o pow. 0.0627 ha zakwalifikowanej do terenów zabudowy mieszkalnej. W sprzeczności z tymi ustaleniami nie pozostaje stanowisko podatników zajęte w piśmie z dnia 10 maja 2008r., w którym nie wskazali oni zmian w stosunku do nadesłanego im zestawienia poszczególnych działek w zakresie ich numeru, położenia, powierzchni oraz prawa własności.
W konsekwencji, wbrew stanowisku skarżących, prawidłowe pozostało ustalenie, że podatnicy są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 14,1500 ha oraz, że powierzchnia gruntów na których prowadzona jest działalność gospodarcza w K. na części działek nr [...] i [...] wynosi 11.480m2. Natomiast pozostałe grunty to teren działek nr [...] i [...] położone w S. przy ul. A. o łącznej powierzchni 684m2.
Zatem zdaniem sądu pierwszej instancji do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem rolnym prawidłowo została przyjęta powierzchnia użytków rolnych 14,1500 ha (10,6876 ha przeliczeniowego) oraz do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnia 11.480m2, jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą i powierzchnia 684m2, jako gruntów pozostałych.
Sąd podkreślił, że podatnicy w żaden sposób nie uzasadnili dlaczego kwestionują ustalenia dotyczące powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą. Tymczasem powierzchnia budynków związanych z działalnością gospodarczą przyjęta przez organy podatkowe wynosi 585,65 m2 co było zgodne z oświadczeniem złożonym przez P. B. w dniu 23 stycznia 2006 r., a także z protokołem kontroli z dnia 17 stycznia 2005 r. W aktach sprawy brak natomiast informacji, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., w której podatnicy, będący osobami fizycznymi, zawiadamiają o okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.
Podatnicy nie skorzystali z możliwości złożenia ustnych wyjaśnień, w trakcie których szerzej mogliby przedstawić swoje zastrzeżenia do ustaleń organu podatkowego. Organ I instancji pismem z dnia 28 kwietnia 2008r. wzywał podatników do osobistego stawienia się w organie podatkowym, celem złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2008 r. Złożenie wyjaśnień podatnicy jednak bezpodstawnie uzależnili od wyjaśnienia " na jakiej podstawie ulica A. w S. jest ulicą A."
Za całkowicie oderwany od przedmiotu rozpatrywanej sprawy sąd uznał zarzut dokonanej przez organ podatkowy zmiany adresu prowadzonej firmy. Przedmiotem sporu nie pozostaje miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w K., ale to, czy adres tego miejsca prowadzenia działalności, to K. ul. Z. nr [...], jak to przyjął organ, czy też K. nr 5 jak wywodzi strona skarżąca. W aktach administracyjnych sprawy znajdowała się m.in. kserokopia uchwały nr XLIII/476/2002 Rady Miejskiej S. z dnia 10 października 2002r. w sprawie nadania nazw ulic w K. oraz poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia zaświadczenia z dnia 31 marca 2005r. wydanego przez Burmistrza S. o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższe zaświadczenie wskazuje na treść wpisu wg stanu z dnia 31 marca 2005r., po zmianach dokonanych z urzędu w tym dniu. Zakres zmian obejmował oznaczenie przedsiębiorcy i oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy w zakresie w jakim wskazano nowy adres – K. ul. Z. [...], zamiast dotychczasowy K. [...].
Powyższe potwierdzało stanowisko organu pierwszej instancji zajęte w decyzji z dnia 30 maja 2008r., że w związku z tym, iż przedsiębiorca nie zgłosił zmiany adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, do której doszło wskutek wejścia w życie ww. uchwały Nr XLIII/476/2002 Rady Miejskiej S. z dnia 10 października 2002r., organ ewidencyjny w dniu 31 marca 2005r. z urzędu dokonał w ewidencji działalności gospodarczej zmiany siedziby firmy z K. [...] na K. ul. Z. [...].
Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że strona skarżąca bezzasadnie kwestionuje postępowanie związane ze zmianą adresu siedziby i w konsekwencji dokonanie z urzędu zmiany wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. Zarzuty te nie mogą być przedmiotem kontroli, której sąd dokonuje w związku z wniesieniem skargi na decyzję w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości.
Podobnie przedmiotem kontroli sądu w postępowaniu dotyczącym prawidłowości ustalenia zobowiązania podatkowego nie mogły być również zarzuty związane z nadaniem nazwy ul. A. w S.
6. W skardze kasacyjnej podatnicy zaskarżyli powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej: p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na braku wskazania w uzasadnieniu wyroku okoliczności faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji, które to naruszenie, z uwagi na niemożność instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia sądu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z tak postawionym zarzutem podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuj:
- 7. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.
- 8. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy po pierwsze wskazać, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ZNSA 2010, nr 2, s. 22). Sąd przyjął, że "przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku". A zatem do naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść tylko wtedy, gdy przyjęcie przez niego stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił nastąpiło bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez właściwej jego oceny.
- 9. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej spraw należy wskazać, że postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zostać uwzględniony, z poniższych powodów.
Po pierwsze w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w braku odniesienia się co do zgodności ustaleń faktycznych organów podatkowych z przepisami ustawy - Ordynacja podatkowa, normującymi podstawowe zasady w postępowaniu podatkowym. Ponadto w jego ocenie "w sytuacji, gdy strona kwestionuje szereg ustaleń faktycznych w sprawie, brak wskazania w uzasadnieniu które z ustaleń organów podatkowych Sąd przyjął jako własne, ani w jakim uczynił to zakresie, a także, iż może to mieć wpływ na wynik sprawy".
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej ani nie wskazuje, jakich to konkretnie okoliczności sąd pierwszej instancji nie uwzględnił przy ocenie stanu faktycznego, do jakich konkretnie okoliczności się nie odniósł, ani nie wskazuje, jakie to konkretnie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa zostały naruszone. Od autora skargi kasacyjnej, którym w niniejszej sprawie jest adwokat, czyli pełnomocnik profesjonalny, należy wymagać odpowiedniej staranności przy sporządzaniu tak istotnego pisma procesowego, jakim jest skarga kasacyjna. Lakoniczny i nie poparty żadnymi okolicznościami zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zostać w takiej sytuacji przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowo rozpoznany. Związanie bowiem granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. nie pozwala Sądowi na samodzielną konkretyzację i uzupełniania skargi kasacyjnej o jej brakujące istotne elementy. Za takie należy uznać zarówno konkretne okoliczności stanu faktycznego jak też i konkretne przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, które nie zostały przez autora skargi kasacyjnej w niej określone.
Ponadto wbrew wywodom skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, na podstawie jakich okoliczności stanu faktycznego orzekał. Dokonując wykładni przepisów prawa materialnego sąd pierwszej instancji odniósł się do określonych okoliczności stanu faktycznego, które były podstawą takiej a nie innej interpretacji.
Uwadze autora skargi kasacyjnej całkowicie umykają okoliczności stanu faktycznego powołane na stronie 6 -10 wyroku i zaakceptowane przez sąd. Sąd ten między innymi wskazał na znajdujące się w aktach sprawy wypisy z rejestru gruntów prowadzonego przez Starostę Powiatowego w K., z którego wynikało, że M. i P. B. są właścicielami położonych na terenie gminy S. działek o nr ewidencyjnych [...], zakwalifikowanych w ewidencji gruntów wyłącznie jako użytki rolne oraz działek nr [...] i [...] w części zakwalifikowanych do "użytków rolnych " a w części jako "teren innej zabudowy Bi " tj. dz. nr [...] - 0.0723 ha to. użytki rolne, 0.0340 ha teren innej zabudowy, dz. nr [...] - 1.8683 ha to użytki rolne, 1.1140 ha teren innej zabudowy, działki te położone są w obrębie K. oraz działek położonych w obrębie S. przy ul. A. o nr: [...] o pow. 0.0057 ha zakwalifikowanej w ewidencji gruntów jako teren zurbanizowany niezabudowany i nr [...] o pow. 0.0627 ha zakwalifikowanej do terenów zabudowy mieszkalnej.
Wskazał również, że prawidłowe było ustalenie, że podatnicy są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 14,1500 ha oraz że powierzchnia gruntu na której prowadzona jest działalność gospodarcza w K. na części działek nr [...] i [...] wynosi 11.480m2. Natomiast pozostałe grunty to teren działek nr [...] i [...] położone w S. przy ul. A. o łącznej powierzchni 684m2. Sąd ten zaakceptował ustalenia, że podstawą opodatkowania podatkiem rolnym została objęta powierzchnia użytków rolnych 14,1500 ha (10,6876 ha przeliczeniowego) oraz do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnia 11.480m2 jako gruntów związanych z działalnością gospodarczą i powierzchnia 684m2 jako pozostałych gruntów.
Za gołosłowne w związku z powyższymi ustaleniami, należy uznać rozważania skargi kasacyjnej odnoszące się do nieuwzględnienia i nierozpoznania sformułowanych przez stronę zarzutów względem poczynionych ustaleń faktycznych. Trudno bowiem znaleźć w uzasadnieniu skargi kasacyjnej chociażby jedną konkretną okoliczność faktyczną, która podważałaby powyżej poczynione ustalenia w sprawie.
Autonomiczność skargi kasacyjnej, jako środka zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji, wynikająca z dyspozycji art. 176 p.p.s.a. i art. 183 § 1 p.p.s.a. nakazuje przytoczenie w niej konkretnych okoliczności, które mają służyć podważeniu stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Odwoływanie się do zarzutów, które zostały zgłoszone na wcześniejszym etapie postępowania jest nieprawidłowe. Jednakże konstrukcja zarzutu kasacyjnego, odwołująca się do podniesionych w skardze do sądu pierwszej instancji zarzutów jest dopuszczalna, jedynie w razie nie odniesienia się do tych zarzutów przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Nawet jednak tak sformułowany zarzut nie mógłby odnieść w niniejszej sprawie skutku, bowiem konfrontacja postawionych w skardze zarzutów z merytorycznym uzasadnieniem sądu pierwszej instancji wskazuje, że sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Zaskarżone orzeczenie odnosi się bowiem zarówno do kwestii powierzchni użytków rolnych czy kwestii "zmiany adresu".
- 10. Z powyższych zatem powodów, jak też i z uwagi na prawidłowość sporządzonego zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. wyroku przez sąd pierwszej instancji, postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być przez Sąd uznany za zasadny.
- 11. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.