Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 493/12, po rozpoznaniu skargi L., sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 28 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddalił skargę.
L., sp. z o. o. w skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie wyżej wskazanego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy, przy zasądzeniu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Pełnomocnik skarżącej spółki doradca podatkowy G. B. pismem z 12 marca 2015 r. cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Strona, która wniosła skargę kasacyjną może ją na podstawie art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", cofnąć. Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże sąd, jednakże uznaje się cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak stanowi art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę kasacyjną, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego.
W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałby uznanie cofnięcia skargi kasacyjnej za niedopuszczalne, wobec czego należało uznać powyższą czynność procesową za skuteczną. To z kolei, na mocy wyżej wskazanych przepisów, obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do umorzenia postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.