Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 3296/11 odrzucił skargę W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 stycznia 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów niezajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.
Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że pismem z dnia 9 marca 2011 r. skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Przy piśmie z 27 kwietnia 2011 r. przesłano skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z tego samego dnia o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zarządzenia – wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.071 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącej 2 maja 2011 r. Skarżąca nie uiściła wpisu. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę postanowieniem z dnia 26 maja 2011 r.
Pismem z 3 czerwca 2011 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z 6 lipca 2011 r. Referendarz Sądowy zwolnił stronę od kosztów sądowych oraz ustanowił na jej rzecz radcę prawnego.
W dniu 22 września 2011 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo pełnomocnika skarżącej, w którym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ponowną skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 31 stycznia 2011 r., oraz złożył wniosek do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z 30 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę wniesioną przez pełnomocnika strony wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia zaskarżonej w sprawie decyzji. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie termin ten został przekroczony bowiem z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej 7 lutego 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 9 marca 2011 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 12 września 2011 r., a więc z uchybieniem terminu.
Strona nie zgodziła się z postanowieniem Sądu pierwszej instancji i wniosła skargę kasacyjną zaskarżając w całości postanowienia, które zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. kończą postępowanie w niniejszej sprawie, to jest: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2011 r. odrzucające skargę strony oraz bezpośrednio związane z postanowieniem w sprawie odrzucenia skargi postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r. na mocy którego Sąd odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję.
Zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję nastąpiło bez jej winy, co doprowadziło do uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarga ta została wniesiona po terminie, a zatem podlega odrzuceniu, podczas gdy skarga na decyzję została złożona w terminie i jako taka nie powinna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe naruszenia prawa wniosła o uchylenie na podstawie art. 185 § P.p.s.a. zaskarżonych postanowień w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej.
Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że stronie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym (postanowienie z 6 lipca 2011 r.) w momencie kiedy jej skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2011 r. została przez Sąd pierwszej instancji odrzucona z powodu jej nieopłacenia (postanowienie z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1186/11). W dniu 12 sierpnia 2011 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik otrzymał pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych o swoim umocowaniu. W tym miejscu należy podkreślić, że na tym etapie postępowania tj. po odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji, przyznanie prawa pomocy ma ten skutek, że skarżąca została zwolniona z kosztów postępowania i przyznano jej pełnomocnika do ewentualnego zainicjowania postępowania kasacyjnego.
Należy wskazać, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 P.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym profesjonalny pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. A zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej (nie zaś skargi) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia upływał w dniu 12 września 2011 r.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W sprawie niewątpliwe jest, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została stronie doręczona 7 lutego 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 9 marca 2011 r. Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dopiero 12 września 2011 r., a więc z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że w dniu 22 września 2011 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 stycznia 2011 r. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przywrócenia terminu. Na powyższe postanowienie skarżąca nie wniosła zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na zaskarżone przez stronę skargą kasacyjną postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję przysługiwało zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Zażalenie to należało wnieść w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, które nastąpiło w dniu 16 grudnia 2011 r. (karta 39 akt sądowych).
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.