Uzasadnienie
- I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:
- 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie wykonała wezwania Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 maja 2008 r. r. Nie przesłała bowiem w zakreślonym w wezwaniu terminie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądem administracyjnym. Wobec powyższego, Sąd I instancji uznał, że zaszły przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa).
- 2. W skardze kasacyjnej R.C. zaskrzył powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 37 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, gdyż Sad odrzucił skargę z uwagi na nieskuteczne złożenie pełnomocnictwa, mimo iż udowodniono umocowanie doradcy podatkowego i pomimo faktycznego udziału pełnomocnika w postępowaniu.
Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 1 i § 2 pkt 2 ppsa.
- II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że aby sąd mógł ocenić skuteczność umocowania osób składających pisma procesowe koniecznym jest aby osoba składająca pismo wykazała swoją legitymację procesową poprzez dostarczenie odpowiedniej dokumentacji. Stosownie do treści art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelny odpis. Oznacza to, że w wypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego osoba działająca w imieniu skarżącego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy dokument stwierdzający umocowanie jej do reprezentacji. Brak udokumentowania prawidłowości umocowania niewątpliwie stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 powołanej ustawy pod rygorem odrzucenia skargi.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego została w dniu 16 czerwca 2008 r. (data odbioru wezwania) powiadomiona przez sąd o konieczności uzupełnienia wskazanych braków wniesionej skargi m.in. poprzez dostarczenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądem administracyjnym. Brak ten został uzupełniony pismem z 23 czerwca 2008 r., nadanym jednak w dniu 24 czerwca 2008 r. czyli z jednodniowym uchybieniem terminu. Nie dotrzymanie wyznaczonego terminu uzasadniało dorzucenie skargi. Ponadto, jak słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, bez znaczenia jest faktyczne uzupełnienie braków, gdyż dokonano go po upływie zakreślonego terminu, a czynności sądowa podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.