Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1728/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 września 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r.
W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji wskazanej powyżej oraz decyzji Burmistrza B. z dnia 3 lipca 2013 r. Uzasadniając wniosek podniosła, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia wysokość podatku wynikającego z tych decyzji, jak i brak możliwości dysponowania przez Skarżącą składnikami majątku na skutek postępowań egzekucyjnych, ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących współwłasność Skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wypełniła przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, skarżąca nie przedstawiła szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonych decyzji, nie przedstawiła żadnych dokumentów ukazujących jej trudną sytuację materialną. Ograniczyła się jedynie do przedstawienia orzeczeń dotyczących skarżącej, w zakresie przyznanego jej prawa pomocy i wstrzymania wykonania decyzji. Niemniej postanowienia zwalniające podatnika z ponoszenia kosztów sądowych zostały wydane na podstawie oceny sytuacji majątkowej skarżącej występującej w 2010 r. i na podstawie zgromadzonych w tamtych sprawach dokumentach. Trudno także ocenić na podstawie powołanych fragmentów uzasadnień jakimi szczegółowymi przesłankami kierował się WSA w Gdańsku wstrzymując wykonanie określonych decyzji.
Nie wiadomo zatem w jakim zakresie uległ zmianie stan majątku i finansów podatniczki od tego czasu. Ponownie należy podkreślić należy, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności wskazujących na jej aktualną trudną sytuację materialną oraz nie wykazała, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.