Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. Spółka z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga wniesiona przez M. Spółkę z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 maja 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. zawierała braki formalne. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych: złożenia dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik strony skarżącej odebrał wezwanie w dniu 14 lipca 2010 r. W zakreślonym terminie nie uzupełniono w sposób prawidłowy braków formalnych, złożono ponownie pełnomocnictwo nie zawierające umocowania do reprezentowania strony skarżącej przed sądem administracyjnym, nie złożono odpisu z KRS strony skarżącej wobec czego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej, wywiedzionej na podstawie art. 174 P.p.s.a., autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 36 pkt 1 P.p.s.a., polegające na błędnej subsumcji stanu faktycznego pod normę prawną w postaci nieuznania umocowania pełnomocnika, wynikającego z dokumentu przesłanego w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 9 lipca 2010 r., naruszenie przepisów postępowania art. 67 § 2 w zw. z art. 6 P.p.s.a., w wyniku którego strona skarżąca nie była w prawidłowy sposób zawiadamiana i pouczana o czynnościach procesowych oraz ich skutkach prawnych, wskutek czego uniemożliwiono stronie skarżącej zastosowanie się do pouczeń oraz uniknięcie skutków ich zaniedbań. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono, że dokument pełnomocnictwa został przedłożony do akt sprawy w dniu 20 lipca 2010 r. W ocenie autora skargi kasacyjnej na mocy przedłożonego pełnomocnictwa strona skarżąca upoważniła doradcę podatkowego do reprezentowania i udzielania informacji związanych z prowadzona działalnością we wszystkich sprawach, postępowaniach podatkowych, administracyjnych i kontrolnych zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa i kpa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w ocenie autora skargi kasacyjnej jest oczywistą konsekwencją decyzji organu zmierzającą do wydania decyzji prawomocnej, a Sąd pierwszej instancji błędnie zinterpretował treść udzielonego pełnomocnictwa. Przedłożone pełnomocnictwo jest pełnomocnictwem ogólnym i stałym.
W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył art. 67 § 2 w zw. z art. 6 P.p.s.a. poprzez kierowanie korespondencji na adres pełnomocnika, którego pełnomocnictwo nie zostało uznane za prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 36 P.p.s.a. pełnomocnictwo może być ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw lub do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Stosownie do art. 37 § 1 w związku z art. 34 P.p.s.a. pełnomocnik strony postępowania sądowoadministracyjnego obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz przeprowadza kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 P.p.s.a.), należy zatem odróżnić sprawę administracyjną, prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej, od sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że pełnomocnik strony skarżącej, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedłożono również odpisu z KRS dla wykazania sposobu reprezentacji strony skarżącej. Do działania przed sądem administracyjnym, w tym do skutecznego wniesienia skargi, konieczne jest bowiem, zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., złożenie do akt sądowych dokumentu pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa. Skoro, pomimo wezwania Sądu, pełnomocnictwa takiego nie złożono, ani nie złożono odpisu z KRS strony skarżącej oznacza to, że nie uzupełniono braków formalnych wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 67 § 2 w zw. z art. 6 P.p.s.a., gdyż stosownie do art. 67 § 5 jeżeli ustanowiono pełnomocnika, doręczenia należy dokonać pełnomocnikowi. Zaskarżone postanowienie nie narusza więc przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej.
Ponieważ skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił postanowieniem wydanym na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.